Paul Styger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Paul Styger (ur. 27 września 1887 w Schwyz, zm. 14 maja 1939 w Lucernie) - szwajcarski historyk sztuki, duchowny katolicki, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Przebieg pracy naukowej[edytuj | edytuj kod]

Był synem Martina (urzędnika władz kantonalnych) i Wereny z domu Hoefliger. Uczęszczał do szkoły elementarnej (1894-1901) i Collegio Maria-Hilf (1901-1906) w Schwyz. filozofię i teologię studiował na uczelniach rzymskich - Gregorianum (1909 doktor filozofii, 1913 doktor teologii) i Pontificium Collegio Germanico-Ungarica, którego w latach 1914-1921 był pracownikiem naukowym, pełniąc m.in. funkcję prorektora (1915-1919). Pracował w szpitalach wojskowych dla jeńców włoskich w czasie I wojny światowej. Po przyjęciu święceń kapłańskich był m.in. członkiem personelu Domu Papieskiego.

W 1921 został powołany na profesora zwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego. Kierował Seminarium Archeologii i Sztuki Kościelnej (wśród jego studentów był m.in. Mieczysław Żywczyński). W 1931 Styger został członkiem-korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Prowadził wykłady na Uniwersytecie Warszawskim do 1934. Zmarł po wieloletniej walce z gruźlicą płuc.

Zainteresowania naukowe ks. Stygera obejmowały historię katakumb wczesnochrześcijańskich oraz historię sztuki i architektury romańskiej. W czasie pracy na Uniwersytecie Warszawskim wielokrotnie odbywał podróże badawcze do Rzymu. Odkrył wiele katakumb rzymskich, badał grobowce apostolskie przy bazylice Św. Sebastiana w Rzymie (przy Via Appia), przedstawił genezę katakumb Św. Kaliksta i Św. Priscilli. Był odkrywcą tzw. "memoria apostolorum", z imionami św. Piotra i św. Pawła.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Ogłosił ponad 20 prac naukowych, m.in.:

  • Neue Untersuchungen ueber altchristliche Petrusdarstellungen (1913)
  • La decorazione a fresco del XII secolo della chiesa di S. Giovanni "ante portam latinam" (1914)
  • Gli Apostoli Pietro e Paolo ad Catacumbas sulla Via Appia (1915)
  • Il Monumento Apostolico della Via Appia socondo gli ultimi Scavi della Basilica di San Sebastiano (1917)
  • L'origine del cimitero di San Callisto sull'Appia (1926)
  • Die altchristliche Grabeskunst (1927)
  • L'origine del cimitero di Domitella (1927)
  • Rotunda Świętych Feliksa i Adaukta na Wawelu. Mauzoleum z pierwszych czasów chrześcijaństwa w Polsce (1929)
  • L'origine del cimitero di Priscilla sulla Via Salaria (1931)
  • Die roemischen Katakomben (1932)
  • Roemische Maertyrergrufte (1935)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 3: P-Z, Wrocław 1985