Paulina Młynarska-Moritz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paulina Młynarska-Moritz
Ilustracja
Paulina Młynarska-Moritz (2015)
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1970
Warszawa
Zawód dziennikarka, pisarka, nauczycielka jogi
Lata aktywności Od 1986
Strona internetowa

Paulina Młynarska-Moritz, znana także pod nazwiskiem Radzińska (ur. 15 listopada 1970 w Warszawie) – polska dziennikarka i prezenterka radiowa oraz telewizyjna, pisarka, felietonistka, nauczycielka jogi[1][2], dawniej aktorka[3][4].

Rozpoczęła karierę w 1986 jako aktorka. Pod koniec lat 90. zrezygnowała z tej profesji na rzecz dziennikarstwa – pracowała głównie jako reporterka i prezenterka radiowa i telewizyjna, równolegle współpracując z kilkoma tytułami prasowymi. W 2018 wycofała się z pracy w mediach i przeprowadziła się na Kretę. Zajmuje się publikowaniem felietonów i książek oraz prowadzeniem warsztatów dla kobiet.

Jest zaangażowaną społecznie feministką znaną z aktywnej walki o prawa kobiet, między innymi poprzez udział w Ogólnopolskim Strajku Kobiet czy zabieranie głosu w bieżącej debacie publicznej za pomocą swoich kont w mediach społecznościowych, za co była nominowana do Gwiazdy Plejady w kategorii „Osobowość roku” w 2017[5].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Jest córką Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej. Ma dwoje rodzeństwa: siostrę Agatę i brata Jana. Urodziła się i wychowywała w Warszawie[6].

Mając 14 lat, zagrała główną rolę żeńską w Kronice wypadków miłosnych Andrzeja Wajdy. W dorosłym życiu wyznała, że udział w filmie był dla niej traumatycznym przeżyciem – przed kręceniem rozbieranych i erotycznych scen wywierano na nią presję i odurzano środkami uspokajającymi i alkoholem, co wraz z dzieciństwem spędzonym w rodzinie dysfunkcyjnej, naznaczonym chorobą psychiczną ojca, brakiem uwagi matki i trudnymi relacjami z siostrą, destrukcyjnie wpłynęło na jej dalsze życie[4][6][7][8][9][10][11][12].

Po premierze filmu przerwała naukę (której później już nie kontynuowała i nie ukończyła liceum[4]) i w wieku 16 lat przeprowadziła się do Paryża, gdzie m.in. zagrała epizodyczną rolę w filmie Valmont Miloša Formana czy występowała w reklamach[6][13]. Wróciła do Polski w 1992[13]. Grała w filmach, serialach i teatrze[4][6]. Po roli w Złotopolskich zrezygnowała z kariery aktorskiej[6].

Kariera dziennikarska[edytuj | edytuj kod]

W 1997 rozpoczęła karierę reporterską w radiu Tok FM[6]. W następnych latach pracowała jako reporterka, wydawca i serwisantka w RMF FM, stworzyła oddział terenowy Radia ZET w Zakopanem, była reporterką we francuskich radiach France Culture i Radio France Internationale[13][14]. Pracowała także w Polskim Radiu, Radiu PiN i Radiu Kolor[15][16].

Realizowała filmy dokumentalne dla Program33[14]. Od 22 września 2004 była prowadzącą i reporterką programu Interwencja w telewizji Polsat. Rok później przeszła do France 2, gdzie współprowadziła Encore plus Libre, francuską edycję programu Europa da się lubić[14][17].

W 2005 rozpoczęła współpracę z TVN Style, dla której prowadziła programy Miasto kobiet (2005–2007, 2008–2009, 2011–2015), Żądło (2007) i Niebywałe (2016), a także była dyrektorką kreatywną stacji oraz redaktorką i wydawczynią programu Jolanty Kwaśniewskiej Lekcja stylu[18][19]. W 2007 była jedną z prowadzących Pytanie na śniadanie w TVP2. Prowadziła autorskie programy Męski punkt widzenia i Kobieta Cafe w Polsat Cafe (2009–2011) oraz serię dokumentalną Polacy z wyboru w Canal+ Discovery (2017–2018), którą także współredagowała.

Prowadziła blog w serwisie naTemat.pl[20]. Współpracowała z serwisem Onet.pl jako felietonistka i prowadząca talk-show Lustro[21][22]. Pisała felietony do miesięczników „Goniec Polski” i „Grazia” oraz dwumiesięcznika „To twój moment”, redagowała rubrykę „Debaty” w miesięczniku „Sens” oraz przeprowadzała wywiady dla magazynów: „Marie Claire”, „Viva!”, „Twój Styl”, „Gala”, „Party”, „Grazia” i „Flesz”.

Inna działalność[edytuj | edytuj kod]

Pracowała jako copywriter[14]. Zajmowała się realizacją reklam telewizyjnych i radiowych oraz prowadzeniem szkoleń z wystąpień publicznych[2][14]. Od 2015 prowadzi warsztaty „Miejsce Mocy”, w ramach których uczy jogi i medytacji oraz współorganizuje kobiece wyprawy do Azji[2][6][23]. Tworzyła grupę muzyczną z Julią Chmielnik[23][24].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Czterokrotnie rozwiedziona[9][25]. Ma córkę Alicję (ur. 1992)[4][13]. Od 2018 mieszka na Krecie[1][2].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 2009 – Twoje życie. Twój głos, wyd. Masz
  • 2012 – Zakopane odkopane, wyd. Pascal
  • 2013 – Kalendarzyk niemałżeński, wyd. Znak
  • 2013 – Kochaj i rozmawiaj, wyd. Item Publishing
  • 2014 – Zakopane. nie ma przebacz!, wyd. Pascal
  • 2015 – Na błędach! Poradnik odradnik, wyd. Prószyński i S-ka
  • 2016 – Jeszcze czego!, wyd. Prószyński i S-ka
  • 2017 – Rebel, wyd. Prószyński i S-ka
  • 2018 – Jesteś wędrówką, wyd. Prószyński i S-ka
  • 2019 – Jesteś spokojem, wyd. Prószyński i S-ka
  • 2020 – Zmierzch lubieżnego dziada. Felietony po #MeToo, wyd. Prószyński i S-ka

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Anna Kobyłka, Paulina Młynarska odzyskała spokój. Pomogła jej w tym joga, dziendobry.tvn.pl, 16 października 2019 [dostęp 2019-12-03] (pol.).
  2. a b c d Paulina Socha-Jakubowska, Paulina Młynarska o życiu poza mediami: Zmniejszyłam potrzeby i koszty utrzymania, Wprost, 2 sierpnia 2019 [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  3. Oficjalne konto Pauliny Młynarskiej na Twitterze, 2012, Autorski opis Pauliny Młynarskiej na jej koncie na Twitterze: „Jestem dziennikarką, choć niektórzy, czego szczerze nie cierpię, przedstawiają mnie słowami »aktorka i dziennikarka«”.
  4. a b c d e Ewa Smolińska-Borecka, Wywiad dla Gali, 2006, „Gala”, Nr 6/2006 [zarchiwizowane z adresu 2017-03-19].
  5. Plebiscyt „Gwiazdy Plejady”! Kto jest nominowany?, plejada.pl, 24 maja 2017 [dostęp 2019-12-13] (pol.).
  6. a b c d e f g Joanna Derda, Paulina Młynarska: W wędrówce z gwiazdy na gwiazdę, Zwierciadlo.pl, 30 sierpnia 2019 [dostęp 2019-12-04] (pol.).
  7. Anna Stefopulos, Nie taka kochana!, styl.pl, 13 października 2009 [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  8. Anna Stefopulos, Nie taka kochana! – część II, styl.pl, 15 października 2009 [dostęp 2019-11-24] [zarchiwizowane z adresu 2017-10-28] (pol.).
  9. a b Violetta Ozminkowski, Terapia ocaliła mi życie, weekend.gazeta.pl [dostęp 2019-11-24].
  10. „Jak pokonałam swojego smoka” – wywiad z Pauliną Młynarską, Zwierciadlo.pl, 23 lutego 2016 [dostęp 2019-11-24] (pol.).
  11. Agata Jankowska, Nie wystarczy wybaczyć, Wprost, 22 września 2019 [dostęp 2019-12-11] (pol.).
  12. Paulina Młynarska, Czym się różni pedofil świecki od duchownego?, OnetKobieta, 12 maja 2019 [dostęp 2020-01-16] (pol.).
  13. a b c d Joanna Nojszewska, Francja według Pauliny Młynarskiej, damosfera.com [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  14. a b c d e Paulina Młynarska, wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  15. PAULINA MŁYNARSKA Poprowadzi autorski program w Radiu Kolor!, gala.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  16. Nowe gwiazdy telewizyjnej Dwójki, wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  17. Z Polsatu do Francji, wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  18. Paulina Młynarska i Ewa Pacuła w Polsat Cafe, Press.pl [dostęp 2019-12-27] (pol.).
  19. Zmiany w programie ‘Miasto kobiet’, wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  20. Blog Pauliny Młynarskiej, naTemat.pl [dostęp 2019-12-09] (pol.).
  21. Felieton pożegnalno-powitalny, OnetKobieta, 12 czerwca 2019 [dostęp 2019-11-24] (pol.).
  22. #Lustro – Onet.TV, onet100.vod.pl [dostęp 2019-12-03].
  23. a b Paulina Młynarska o San Escobar i walce o prawa kobiet | Z Kim dziś?. [dostęp 2019-12-05].
  24. Paulina Młynarska & Julia Chmielnik, YouTube [dostęp 2019-12-05] (pol.).
  25. Paulina Młynarska, Dorota Wellman, Kalendarzyk niemałżeński, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, s. 140–141, ISBN 978-83-240-2399-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]