Paweł (Dobrochotow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł
Prokopij Dobrochotow
biskup ołoniecki i pietrozawodzki
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data urodzenia 1 czerwca 1807
Data śmierci 23 kwietnia 1900
biskup ołoniecki i pietrozawodzki
Okres sprawowania 1882-1897
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 2 listopada 1847
Diakonat 8 listopada 1847
Prezbiterat 10 listopada 1847
Chirotonia biskupia 21 sierpnia 1866
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 sierpnia 1866
Miejscowość Petersburg
Miejsce Ławra Aleksandra Newskiego
Konsekrator Izydor (Nikolski)

Paweł, imię świeckie Prokopij Niłowicz Dobrochotow (ur. 1 czerwca 1807, zm. 23 kwietnia 1900) − rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem wiejskiego kapłana prawosławnego ze wsi Bolszaja Lamowica (eparchia tambowska). Seminarium duchowne ukończył w Tambowie w 1833. Naukę teologii kontynuował na studiach na Petersburskiej Akademii Duchownej, po ukończeniu której w 1837 został skierowany do pracy w charakterze wykładowcy prawosławnego seminarium duchownego w Wilnie. W tym samym roku obronił dysertację magisterską w dziedzinie teologii. Poświęcił ją kwestii proroczych snów[1].

Odegrał znaczącą rolę w przygotowaniach do likwidacji Kościoła unickiego na ziemiach zabranych na synodzie połockim w 1839, był bliskim współpracownikiem późniejszego metropolity wileńskiego i litewskiego Józefa (Siemaszki)[1]. 2 listopada 1847 złożył przed nim wieczyste śluby mnisze, 8 listopada został wyświęcony na hierodiakona, zaś dwa dni później - na hieromnicha. 15 lipca 1849 otrzymał godność archimandryty, równocześnie został skierowany do Połocka, gdzie został przełożonym monasteru Objawienia Pańskiego oraz rektora seminarium duchownego. Po dwóch latach objął analogiczne stanowisko w seminarium duchownym w Rydze, zaś w 1855 - w Jekaterynosławiu[1]. Od 1859 do 1863 był rektorem seminarium duchownego w Mohylewie i przełożonym monasteru Objawienia Pańskiego w Mohylewie. Następnie przez trzy lata pełnił obowiązki rektora seminarium duchownego w Wiatce[1].

21 sierpnia 1866 przyjął chirotonię na biskupa wołogodzkiego. Po trzech latach został przeniesiony na katedrę pskowską i porchowską. W 1882 został biskupem ołonieckim i pietrozawodzkim. Piętnaście lat później odszedł w stan spoczynku, objął obowiązki przełożonego Monasteru Wysoko-Pietrowskiego. Zmarł trzy lata później[1].

Był kolekcjonerem zabytków cerkiewnego piśmiennictwa, rękopisów i oryginalnych dokumentów; swoje zbiory dokumentów przekazał bractwu Świętego Ducha działającemu w Wilnie przy monasterze pod tym samym wezwaniem[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Krzysztof (Emmausski)
Biskup wołogodzki
1866 - 1869
Następca
Palladiusz (Rajew-Pisariew)
Poprzednik
Palladiusz (Pjankow)
Biskup ołoniecki
1882 - 1897
Następca
Nazariusz (Kiriłłow)
Poprzednik
Józef (Lewicki)
Przełożony Monasteru Wysoko-Pietrowskiego
1897 - 1900
Następca
Serafin (Gołubiatnikow)