Paweł Blew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Konrad Blew
Ilustracja
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 1 października 1901
Koronowo, Królestwo Prus
Data i miejsce śmierci 11 września 1939
Osiek, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1919-1939
Siły zbrojne Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Batalion ON „Katowice”
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy powstanie wielkopolskie
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Paweł Konrad Blew (ur. 1 października 1901 w Koronowie, zm. 11 września 1939 w Osieku) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był drugim synem Jana i Bolesławy z domy Klajbor. Miał dwóch braci. Starszy brat Maksymilian był również zawodowym oficerem, brał udział w powstaniu śląskim, w wojnie obronnej z najeźdźcą hitlerowskim jako oficer mobilizacyjny w 73 pp i zmarł w obozie jenieckim w 1943 r. Młodszy brat Józef był nauczycielem, kończył wojnę w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie i wrócił do kraju w 1946 r.

W styczniu 1919 r., Paweł Blew, będąc uczniem gimnazjum w Nakle nad Notecią, bez zgody rodziców – pod ostrzałem Grenzschutzu – przepłynął wpław Kanał Bydgoski, dotarł do powstańców i brał udział w powstaniu wielkopolskim, a następnie uczestniczył w wojnie z bolszewikami w 1920 roku. 27 czerwca 1935 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 38. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1].

Oficer służby stałej Wojska Polskiego, ostatni przydział przed wybuchem wojny to 73 pułk piechoty w Katowicach. W 1939 roku pełnił służbę na stanowisku dowódcy 2 kompanii ON „Mysłowice” należącej do batalionu ON „Katowice”. Jednocześnie pełnił funkcję powiatowego komendanta PW „Katowice I” w Mysłowicach[2].

W okresie mobilizacji przeniesiony do 201 pułku piechoty 55 Dywizji Piechoty, wchodzącej w skład Armii „Kraków”, na stanowisko dowódcy batalionu.

Dowodził batalionem w ciężkich walkach obronnych armii od Pszczyny do Osieka nad Wisłą. Poległ 11 września broniąc przeprawy Armii Kraków przez Wisłę w Osieku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 73.
  2. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 43, 665, 681.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]