Paweł Niemiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Niemiec
Poppet
2 zwycięstwa
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1913
Cieszyn
Data i miejsce śmierci 11 maja 1985
Buenos Aires
Przebieg służby
Lata służby od 1936
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo
Polskie Siły Powietrzne
Jednostki 123 Eskadra Myśliwska
Dywizjon 17 RAF
Dywizjon 317
Dywizjon 308
Dywizjon 309
Dywizjon 306
Dywizjon 316
Stanowiska dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa o Anglię
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Medal Lotniczy (dwukrotnie)

Paweł Niemiec, ps. Poppet[1] (ur. 25 listopada 1913 w Cieszynie, zm. 11 maja 1985 w Buenos Aires) – major pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem fabrykanta mebli. Ukończył Państwowe Gimnazjum Matematyczno-Przyrodnicze w Cieszynie. Od stycznia 1934 roku uczył się w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 23. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki[2] (w 1939 w tym samym stopniu i starszeństwie zajmował 20. lokatę w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa)[3]. Został wcielony do 2 pułku lotniczego w Krakowie i przydzielony do 123 eskadry myśliwskiej. Jesienią 1937 roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie. W marcu 1939 pełnił służbę na stanowisku dowódcy IV plutonu 5 eskadry II dywizjonu Szkoły Podchorążych Lotnictwa – Grupa Taktyczna[4].

We wrześniu 1939 ewakuował się do Rumunii, a następnie do Francji a w 1940 do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszkolił się w lataniu na samolotach brytyjskich. 1 września wstąpił do 17 dywizjonu RAF, w którym latał do lutego 1941 uzyskując jedno pewne – jedno zespołowe zestrzelenie oraz uszkadzając dwie kolejne maszyny wroga.

26 lutego został przeniesiony do 317 dywizjonu myśliwskiego Wileńskiego. 2 czerwca uzyskał pierwsze zestrzelenie dla tego dywizjonu (zespołowo z sgt T. Baranowskim). W drugiej połowie 1941 służył w naziemnym stanowisku dowodzenia dywizjonu 317. 1 marca powrócił do latania w tym dywizjonie na stanowisku dowódcy eskadry A, ale już 15 został pechowo ranny w wypadku. Po powrocie pod koniec sierpnia 1942 w dywizjonie 317 objął dowództwo eskadry B.

5 marca objął dowództwo dywizjonu 308, którym dowodził do 15 maja 1943. Następnie służył w dowództwie bazy RAF w Feston, gdzie przebywało 2 Polskie Skrzydło Myśliwskie. W okresie czerwiec – sierpień 1943 był instruktorem taktyki w dywizjonie 309.

W sierpniu 1943 został przydzielony do 316 dywizjonu myśliwskiego, którego dowódcą został 15 września 1943. 27 czerwca 1944 został dowódcą dywizjonu 306. Po 24 września został oficerem łącznikowym w 13 Grupie Myśliwskiej RAF.

Od 18 kwietnia do 9 maja 1945 był dowódcą jednostki obsługowej 84 Grupy RAF. 17 maja został dowódcą dywizjonu 317, a 12 października 1945 po raz drugi dowódcą dywizjonu 316. 1 stycznia 1946 roku otrzymał stopień majora.

W grudniu 1946 odszedł z polskiego lotnictwa i wyjechał do Argentyny, gdzie zmarł w 1985 w Buenos Aires.

Zestrzelenia[edytuj | edytuj kod]

Na liście Bajana zajmuje 150. pozycję z 2 pewnymi i 1 i ½ uszkodzonymi samolotami:

  • 1 i ½ pewne, 1 i ½ uszkodzone – w okresie 1 września 1940 – 25 lutego 1941 (17 squadron RAF)
  • ½ pewne – 2 czerwca 1941 (dywizjon 317)
  • V-1 – zespołowo – lipiec 1944

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kasztura Grzegorz, Oficer, myśliwiec, dowódca, "Kalendarz Cieszyński 2006", Cieszyn 2005, s. 111–113.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]