Paweł Ossowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Ossowski
Data i miejsce urodzenia 1878
Śliwice
Data śmierci 28 października 1939
Zawód, zajęcie adwokat, polityk
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia

Paweł Ossowski (ur. 1878 w Śliwicach, zm. 28 października 1939) – filomata pomorski, doktor prawa, działacz narodowy ziemi pomorskiej z ramienia Stronnictwa Narodowego, senator RP, adwokat i notariusz osiadły w Toruniu.

Urodzony na Pomorzu należał do organizacji filomatów pomorskich w latach 1897-1900, zaś od 1910 roku zamieszkując w Chełmnie przechowywał bibliotekę filomacką.

Odbył studia prawnicze w Berlinie, Monachium i Bonn. W czasie I wojny światowej walczył jako oficer w armii niemieckiej, ciężko ranny. Wicepatron na Prusy Zachodnie. Prezes Powiatowej Rady Ludowej w 1918 roku. Wicemarszałek Tymczasowego Pomorskiego Wydziału Krajowego, członek rady Aprowizacyjnej i Rady Ustawodawczej przy Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej.

Ossowski obok mec. Stefana Michałka należał do grona najbardziej znanych - nie tylko na Pomorzu - adwokatów, praktykujących m.in. w Toruniu. W latach 1920-22 sprawował urząd starosty chełmińskiego. Od 1922 był członkiem Sądu Dyscyplinarnego przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w Warszawie. W latach 1928-29 wykonywał funkcję Przewodniczącego Rady Wojewódzkiej Stronnictwa Narodowego na Pomorzu oraz współpracował z Romanem Dmowskim.

2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Senator II kadencji wybrany w 1928 roku z województwa pomorskiego z Listy Katolicko-Narodowej[2].

Bardzo aktywny w pracy społecznej oraz z młodzieżą akademicką Pomorza został w 1921 roku przyjęty w poczet filistrów honoris causa Korporacji Akademickiej Baltia w Poznaniu. Aresztowany przez Niemców na początku wojny i zmuszony do przymusowych robót. 28 października 1939 roku został rozstrzelany w Barbarce k. Torunia.

Odznaczony Orderem Odrodzenia Polski, Krzyżem Tajnej Organizacji Wojskowej na Pomorzu i Krzyżem Górnośląskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 28.
  2. Tadeusz i Karol Rzepeccy, Sejm i Senat 1928-1933. Podręcznik zawierający wyniki wyborów w województwach, okręgach i powiatach, podobizny posłów sejmowych i senatorów, statystyki i mapy poglądowe, Wielkopolska Księgarnia Nakładowa Karola Rzepeckiego, Poznań 1928, s. 13, 165-166

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Szews, Filomaci pomorscy. Tajne związki młodzieży polskiej na Pomorzu Gdańskim w latach 1830 – 1920, Monografie z dziejów oświaty pod redakcją Józefa Miąso, tom XXXVI, Polska Akademia Nauk, Instytut historii nauki, oświaty i techniki. Zakład dziejów oświaty. Warszawa 1992
  • Dorota Mycielewska i Jarosław Maciej Zawadzki, Senatorowie. Zamordowani, zaginieni, zmarli w latach II wojny światowej, Kancelaria Senatu, Warszawa 2009