Paweł Zagórowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Piotr Antoni Oktawian Zagórowski
„Andrzej”, „Góra”, „Maciej”, „Strzemię”
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1896
Lwów
Data i miejsce śmierci 20 marca 1946
Niemcy
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 65 Pułk Piechoty
DOK VIII
Ministerstwo Spraw Wojskowych
14 Dywizja Piechoty
Szkoła Podchorążych dla Podoficerów
Okręg Śląsk AK
Obwód Mokotów AK
Stanowiska szef sztabu
dyrektor nauk
dowódca okręgu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi

Paweł Piotr Antoni Oktawian Zagórowski ps. „Andrzej”, „Góra”, „Maciej”, „Strzemię” (ur. 4 stycznia 1896 we Lwowie, zm. 20 marca 1946 w Niemczech) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie nauki w gimnazjum został członkiem Związku Strzeleckiego. W 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 5 Pułku Piechoty[1].

W listopadzie 1925 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[2]. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 82. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. W następnym miesiącu został przeniesiony z KOP do 65 Pułku Piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy III batalionu[4][5]. W lipcu 1929 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do 16 Dywizji Piechoty na stanowisko rejonowego komendanta przysposobienia wojskowego[6]. W sierpniu tego roku został przeniesiony służbowo do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu, do prac przysposobienia wojskowego[7].

5 stycznia 1931 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930–1932[8]. 1 listopada 1932 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Biura Ogólno Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W czerwcu 1933 roku otrzymał przeniesienie do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie[9]. W czerwcu 1934 roku został przeniesiony do dowództwa 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisko szefa sztabu[10]. 31 października 1934 roku został wyznaczony na stanowisko dyrektora nauk Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy[11]. 1 września 1935 roku został przydzielony do Ministerstwa Skarbu na sześciomiesięczną praktykę[12], a następnie przeniesiony w stan spoczynku.

W latach 1938-1939 był kierownikiem komórki wojskowej, a potem dyrektorem administracyjnym Państwowych Zakładów Lotniczych w Mielcu. Nieoficjalnie pełnił funkcję kierownika do spraw bezpieczeństwa i zadań specjalnych na obszar COP[1].

22 września 1939 roku został komendantem Okręgu Kraków Organizacji Orła Białego. Od maja 1942 roku do września 1943 roku był komendantem Okręgu Śląsk AK. Od 18 sierpnia do 26 września 1944 roku był szefem sztabu-zastępcą komendanta Obwodu V Mokotów AK.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wykaz Legionistów ↓.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 120 z 16 listopada 1925 roku, s. 650.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 156.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 79, 181.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 191.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 298.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 799.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 132.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 154.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 116.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 30.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]