Pawieł Mamajew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pawieł Mamajew
Павел Мамаев
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Pawieł Konstantinowicz Mamajew
Data i miejsce urodzenia 17 września 1988
Moskwa
Wzrost 180 cm
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub FK Krasnodar
Numer w klubie 7
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2005–2007 Torpedo Moskwa 44 (3)
2007–2013 CSKA Moskwa 128 (6)
2013 FK Krasnodar (wyp.) 21 (4)
2014– FK Krasnodar 89 (21)
W sumie: 282 (34)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2007  Rosja U-19 3 (0)
2009–2010  Rosja U-21 8 (3)
2010–2016  Rosja 15 (0)
W sumie: 26 (3)
  1. Aktualne na: 5 grudnia 2018.
  2. Aktualne na: 5 grudnia 2018.

Pawieł Konstantinowicz Mamajew (ros. Павел Константинович Мамаев; ur. 17 września 1988 w Moskwie) – rosyjski piłkarz występujący na pozycji pomocnika w FK Krasnodar.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Karierę rozpoczął w Torpedo Moskwa[1]. Występował tam łącznie przez dwa sezony. W zimie 2007 roku związał się umową z CSKA Moskwa, a jego transfer opiewał na 2,5 miliona dolarów. W barwach CSKA zadebiutował 29 lipca w meczu z FK Chimki. Premierowe trafienie pomocnika miało z kolei miejsce 10 sierpnia 2008 w meczu przeciwko Saturnowi Ramienskoje. W lipcu 2013 został wypożyczony do FK Krasnodar na sezon[2]. W styczniu 2014 Krasnodar zdecydował się na transfer definitywny.

Mamajew był reprezentantem Rosji do lat 21. Pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji Rosji otrzymał w maju 2009[3]. 17 listopada 2010 zadebiutował w seniorskiej kadrze i miało to miejsce w przegranym 0–2 towarzyskim spotkaniu z Belgią[4].

Sprawa karna Mamajewa i Kokorina[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2018 roku Pawieł Mamajew i Aleksandr Kokorin zostali aresztowani pod zarzutem pobicia[5]. Podejrzenie to potwierdziły nagrania z kamer monitoringu, a poszkodowanym okazał się pracownik Ministerstwa Przemysłu i Handlu Rosji, Denis Pak[6]. Obaj piłkarze zostali skazani na karę pozbawienia wolności z nakazem odbywania kary w kolonii karnej o ogólnym rygorze (Mamajew – 17 miesięcy, Kokorin – 18 miesięcy[7][8]).

Swoje oburzenie sytuacją wyraziły: Priemjer-Liga[9], Rosyjski Związek Piłkarski[10], oraz rzecznik prezydenta Rosji, Dmitrij Pieskow[11]. Z kolei trener Rinat Bilaletdinow stwierdził że po odbyciu kary zawodnicy „rozpoczną nowe życie”, a sprawa została przesadnie nagłośniona przez media[12]. Chęć zatrudnienia obu zawodników po wyjściu z więzienia zadeklarował klub Achmat Grozny[13].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zespołowe
Indywidualne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Павел Мамаев – Состав Команды Торпедо (Москва) в сезоне 2004 года, torpedo.ru [dostęp 2018-12-05] [zarchiwizowane z adresu 2007-09-27] (ros.).
  2. За «Краснодар» будет выступать Павел Мамаев. Новости., Официальный сайт ФК «Краснодар», 26 lipca 2013 [zarchiwizowane z adresu 2013-09-09] (ros.).
  3. Хиддинк вернул Кержакова в сборную России, nakanune.ru, 27 maja 2009 (ros.).
  4. Rosja vs. Belgia, Soccerway, 17 listopada 2010 [dostęp 2018-12-05] (pol.).
  5. Russian footballers Kokorin & Mamaev behind bars for 2 months awaiting trial over drunken assaults, RT International, 12 października 2018 (ang.).
  6. Szymon Piórek, Aleksander Kokorin i Paweł Mamajew pobili rosyjskiego urzędnika, Przegląd Sportowy, 9 października 2018 (pol.).
  7. Андрей Карев, Суд приговорил футболистов Кокорина и Мамаева к реальным срокам, Novayagazeta.ru, 8 maja 2019 (ros.).
  8. Russian football stars Kokorin & Mamaev sentenced to combined 3 years in prison colony over brawls, RT International, 8 maja 2019 (ang.).
  9. Хулиганам не место в футболе!, premierliga.ru, 9 października 2018 (ros.).
  10. Официальная позиция «Зенита» и РФС по поводу драки с участием Александра Кокорина, topspb.tv, 8 października 2018 (ros.).
  11. Дмитрий Песков прокомментировал инцидент с участием Кокорина и Мамаева, topspb.tv (ros.).
  12. Ринат Билялетдинов: «Кокорин и Мамаев с 2020 года начнут новую жизнь», sportbox.ru, 8 maja 2019 (ros.).
  13. Кадыров ждёт Мамаева и Кокорина в «Ахмате», gazeta.ru, 9 maja 2019 (ros.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]