Pawieł Sołowjow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pawieł Aleksandrowicz Sołowjow (ros. Павел Александрович Соловьёв, ur. 14 czerwca?/27 czerwca 1917 we wsi Alekino w guberni kostromskiej, zm. 13 października 1996 w Permie) – radziecki konstruktor silników lotniczych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pomagał rodzicom w pracy na roli, w 1934 skończył 9 klas szkoły w Kineszmie, a w 1940 Instytut Lotniczy im. Ordżonikidze w Rybińsku, później pracował w doświadczalnym biurze konstruktorskim w Permie kierowanym przez Arkadija Szwiecowa. W 1942 został szefem brygady konstruktorskiej, a w 1944 kierowniczym konstruktorem, podczas wojny z Niemcami pracował m.in. przy budowie silnika M-82 (ASZ-82) dla samolotów Ła-5 i Ła-7 i bombowca Tu-2, później brał udział w modyfikowaniu tego silnika. w latach 1943–1991 należał do WKP(b) i KPZR. Uczestniczył w opracowaniu silnika ASZ-73TK dla bombowca Tu-4 i silnika ASZ-82M dla helikoptera Mi-4, w 1948 został I zastępcą generalnego konstruktora, po śmierci Szwiecowa został szefem biura konstruktorskiego, a w 1953 głównym konstruktorem biura konstruktorskiego. W 1959 kierował pracami nad silnikiem D-20P dla samolotu Tu-124, w 1960 silnika D-25W dla helikoptera Mi-6, później modyfikacji tego silnika dla helikopterów Mi-10 i Mi-12 oraz opracowaniem silnika D-30[1] dla samolotu Tu-134 i jego modyfikacji dla samolotów Ił-62M, Tu-154M i Ił-76. W 1960 otrzymał tytuł profesora, a w 1967 doktora nauk technicznych. W 1981 został członkiem-korespondentem Akademii Nauk ZSRR, od kwietnia 1981 do 1988 był dyrektorem generalnym zakładów „Awiadwigatiel” w Permie, następnie przeszedł na emeryturę. W latach 1970–1989 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR od 8 do 11 kadencji. W 1987 otrzymał honorowe obywatelstwo Permu.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

I inne medale.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Czarna seria śmierci w polskim lotnictwie pasażerskim (pol.). salon24.pl. [dostęp 2017-08-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]