Pawieł Sokołow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pawieł Pawłowicz Sokołow, ros. Павел Павлович Соколов (ur. w 1921 r. w Botewgradzie, zm. ?) – rosyjski emigrant, wojskowy Rosyjskiego Korpusu Ochronnego, 3 Policyjnego Batalionu Ochronnego, a następnie spadochroniarz-dywersant podczas II wojny światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzina wraz z wojskami Białych została ewakuowana z Krymu do Gallipoli w połowie listopada 1920 r., po czym zamieszkała w Bułgarii. Pawieł P. Sokołow ukończył gimnazjum rosyjskie w Botewgradzie. Następnie zaczął studia na uniwersytecie w Sofii. Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie w kwietniu 1941 r., wstąpił do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Służył w 5 Kompanii 3 Pułku. W lipcu 1942 r. przeniesiono go do 3 Policyjnego Batalionu Ochronnego, gdzie latem 1943 r. został zwerbowany przez Abwehrę do działalności wywiadowczo-dywersyjnej na tyłach Armii Czerwonej. Przyjął kryptonim „Jastriebow”. Skierowano go do obozu w Oswitz pod Wrocławiem, a następnie do szkoły wywiadowczej w miasteczku Pieczki pod Pskowem. Od lutego 1944 r. oczekiwał otrzymania zadania, mieszkając w miasteczku Assari. W wyniku ofensywy Armii Czerwonej przeniósł się latem 1944 r. do Rygi. W nocy z 14 na 15 września tego roku wraz z 2 innymi Rosjanami został zrzucony w rejonie stacji kolejowej Wożega w obwodzie wołogdskim. Wkrótce po wylądowaniu został schwytany przez grupę operacyjną SMIERSZa. Dalsze jego losy nie są znane.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • «Смерть шпионам!» Военная контрразведка СМЕРШ в годы Великой Отечественной войны, 2009