Pektu-san

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pektu-san
Ilustracja
Państwo  Korea Północna
 Chiny
Położenie Ryanggang, Jilin
Pasmo Góry Wschodniomandżurskie
Wysokość 2744 m n.p.m.
Wybitność 2593 m
Dane wulkanu
Rok erupcji 1903[1]
Typ wulkanu stratowulkan
Położenie na mapie Korei Północnej
Mapa konturowa Korei Północnej, u góry znajduje się czarny trójkącik z opisem „Pektu-san”
Ziemia42°00′20″N 128°03′19″E/42,005556 128,055278

Pektu-san[2] (kor.: 백두산, Paektu-san; chiń. upr. 长白山; chiń. trad. 長白山; pinyin Chángbái Shān lub chiń. upr. 白头山; chiń. trad. 白頭山; pinyin Báitóu Shān) – szczyt wulkaniczny w pasmie Gór Wschodniomandżurskich. Leży na granicy Chin i Korei Północnej. Jest najwyższym szczytem Gór Wschodniomandżurskich oraz najwyższym punktem Korei Północnej. Jest to także najwyższe wzniesienie Półwyspu Koreańskiego oraz Mandżurii. Ostatnia odnotowana erupcja miała miejsce w 1903 r[1]. W kraterze tego wulkanu znajduje się Jezioro Niebiańskie (kor.: 천지, Ch'ŏnji; chiń. 天池; pinyin Tiānchí).

Propaganda[edytuj | edytuj kod]

Jezioro Niebiańskie

Według oficjalnych północnokoreańskich biografii propagandowych na górze Pektu-san w obozie partyzanckim miał się urodzić 16 lutego 1941 były przywódca Korei Północnej Kim Dzong Il[3][4]. Faktycznie jednak przyszedł na świat we wsi Wiatskoje k. Chabarowska w Związku Radzieckim.

Erupcja Milenijna[edytuj | edytuj kod]

Około roku 946 miała miejsce erupcja Pektu-san, będąca jedną z największych w historii. Szacuje się że w wyniku eksplozji do atmosfery zostało uwolnione około 45 megaton siarki[5]. Mimo że wybuch był znacznie większy niż niektóre te powodujące powodujące globalne zmiany, jak erupcja wulkanu Tambora, który był przyczyną roku bez lata, skutki erupcji Pektu-san były odczuwane jedynie na terenie Półwyspu Koreańskiego i Mandżurii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]