Petar Pešić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Petar Pešić
Петар Пешић
Ilustracja
Petar Pešić ok. 1912
generał
Data i miejsce urodzenia 26 września 1871
Nisz
Data i miejsce śmierci 8 września 1944
Belgrad
Przebieg służby
Lata służby 1894–1929, 1940-1941
Siły zbrojne Armia Królestwa Serbii
Armia Królestwa SHS
Stanowiska szef sztabu armii serbskiej
Główne wojny i bitwy Wojny bałkańskie, I wojna światowa

Petar Pešić (serb. Петар Пешић, (ur. 26 września 1871 w Niszu, zm. 8 września 1944 w Belgradzie[1]) – serbski generał, minister obrony Królestwa SHS w latach 1922-1924.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem kupca Todora Pešicia i Persidy. Wstąpił do wojska w 1889 rozpoczynając naukę w szkole wojskowej. Po ukończeniu szkoły w 1892 otrzymał awans na porucznika artylerii[1]. W 1897 został ordynansem króla Serbii, Milana Obrenovicia, a następnie Aleksandra Obrenovicia[1]. W roku 1901 objął stanowisko szefa sztabu Dywizji Morawskiej. W 1903 został dowódcą 2 batalionu 7 pułku piechoty. W 1904 objął stanowisko szefa sztabu Dywizji Timockiej, w tym samym roku rozpoczął wykłady z taktyki dla słuchaczy Akademii Wojskowej w Belgradzie[1]. W latach 1904-1910 był dowódcą batalionu artylerii. W latach 1911-1912 w stopniu podpułkownika pełnił funkcję inspektora generalnego armii serbskiej.

Po wybuchu I wojny bałkańskiej mianowany zastępcą szefa sztabu I Armii. W 1912 negocjował umowę wojskową z Czarnogórą, a w 1913 negocjował układ wojskowy z Grecją, pozostając w Atenach jako attache wojskowy Królestwa Serbii[1]. Po wybuchu I wojny światowej skierowany do Czarnogóry, gdzie objął funkcję zastępcy szefa sztabu armii czarnogórskiej, a po rezygnacji gen. Božidara Jankovicia kierował sztabem armii. Funkcję tę pełnił do 1916, kiedy powrócił do Serbii i otrzymał stanowisko zastępcy szefa sztabu armii serbskiej. W tym samym roku wyjechał do Francji, gdzie zabiegał o dostawy sprzętu wojskowego[1].

W 1919 w stopniu generała pełnił funkcję szefa jugosłowiańskiej misji wojskowej skierowanej na paryską konferencję pokojową. Przez kilka miesięcy dowodził dywizją sawską, a w 8 grudnia 1921 otrzymał stanowisko szefa sztabu generalnego. W tym samym roku objął stanowisko szefa sztabu armii Królestwa SHS. W latach 1922-1924 stał na czele ministerstwa wojny. Funkcję szefa sztabu generalnego ponownie objął w 1924 i pełnił ją do 1928. W kwietniu 1929 przeszedł w stan spoczynku[1].

W latach 1929-1930 pełnił służbę dyplomatyczną - początkowo w Belgii, a następnie w Czechosłowacji. W 1939 otrzymał godność senatora, a rok później ponownie stanął na czele ministerstwa wojny i marynarki, zastępując gen. Milana Nedicia[1]. Był zwolennikiem współpracy jugosłowiańsko-niemieckiej. 27 marca 1941 ponownie przeszedł w stan spoczynku[1]. Po agresji niemieckiej na Jugosławię wycofał się z polityki. Okres okupacji spędził w Belgradzie, zginął 6 września 1944 r. w czasie amerykańskiego bombardowania miasta. Pochowany na Nowym Cmentarzu (Novo Groblje) w Belgradzie[1].

Był żonaty (żona Danica z d. Mostič była córką gen. Wasilija Mosticia)[1].

Odznaczony Orderem św. Sawy III st., francuskim Orderem Legii Honorowej, a także rosyjskim Orderem Świętego Stanisława.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Momčilo Pavlović: Senatori Kraljevine Jugoslavije. Biografski leksikon. Belgrad: 2016, s. 219-222. ISBN 978-86-7403-206-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Momčilo Pavlović: Senatori Kraljevine Jugoslavije. Biografski leksikon. Belgrad: 2016, s. 219-222. ISBN 978-86-7403-206-0.