Philippe de Villiers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Philippe de Villiers
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1949
Boulogne
Przynależność polityczna Ruch dla Francji

Philippe Le Jolis de Villiers de Saintignon (ur. 25 marca 1949 w Boulogne) – francuski polityk, wicehrabia, były parlamentarzysta krajowy i eurodeputowany, założyciel i lider Ruchu dla Francji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia prawnik. W 1973 ukończył Instytut Nauk Politycznych w Paryżu, w 1978 uzyskał promocję w École nationale d’administration. Początkowo pracował w administracji rządowej (w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych), następnie w administracji departamentalnej jako dyrektor biura prefekta.

W 1978 założył park atrakcji historycznych Puy du Fou w departamencie Wandea[1]. W 2018 park odwiedziło ponad 2,3 miliona turystów; stał się drugim po parku Disneyland Resort Paris najliczniej odwiedzanym obiektem rozrywki we Francji[2]. Centrum wyróżnione zostało nagrodami przez organizację Themed Entertainment Association za spektakle Les Amoureux de Verdun o bitwie pod Verdun w czasie pierwszej wojny światowej (2016) oraz Le Dernier Panache o amerykańskiej wojnie niepodległości (2017)[3].

Philippe de Villiers zaangażował się również w działalność polityczną w ramach Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. Od marca 1986 do czerwca 1987 pełnił funkcję sekretarza stanu do spraw kultury[4]. Od 1987 do 1994 sprawował mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Jednocześnie od 1988 do 2010 nieprzerwanie zajmował stanowisko przewodniczącego rady generalnej departamentu Wandea.

W 1994 został wybrany do Parlamentu Europejskiego, w którym zasiadał do 1997. Philippe de Villiers otwierał w tych wyborach listę tzw. dysydentów z UDF, sprzeciwiających się proeuropejskiej polityce partii. Po dość dobrym wyniku wyborczym jesienią 1994 zainicjował powołanie nowej partii pod nazwą Ruch dla Francji[5]. W 1995 polityk wystartował w wyborach prezydenckich, uzyskując około 4,7% głosów.

W 1997 ponownie został posłem niższej izby krajowego parlamentu. Dwa lata później sprzymierzył się z Charles'em Pasqua i jego RPFIE. Wspólna lista zajęła drugie miejsce w wyborach europejskich, sam Philippe de Villiers przez kilka miesięcy sprawował ponownie mandat europosła. Został też wiceprezydentem wspólnej partii, z której odszedł po kilku miesiącach, reaktywując w 2000 MPF[5].

W 2002 uzyskał reelekcję w swoim okręgu wyborczym do Zgromadzenia Narodowego XII kadencji. W 2004 po raz trzeci wybrano go do Parlamentu Europejskiego. Zasiadał wówczas w grupie Niepodległość i Demokracja. Głosił poglądy eurosceptyczne i tradycjonalistyczne, krytykując postępującą integrację europejską. Jako pierwszy użył wyrażenia „polski hydraulik” w publicznej debacie dotyczącej proponowanej dyrektywy unijnej[6].

W 2007 ponownie wystartował w wyborach prezydenckich, osiągając wynik 2,2% głosów. W drugiej turze poparł kandydaturę Nicolasa Sarkozy’ego. Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 zaangażował się w tworzenie francuskiego oddziału partii Libertas, w wyborach jako jedyny kandydat tego komitetu uzyskał mandat posła do PE VII kadencji.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Philippe de Villiers jest autorem ponad 30 książek. Jego wspomnienia polityczne pt. Le moment est venu de dire ce que j'ai vu, wydane w 2015 przez Albin Michel, sprzedały się w nakładzie ponad 220 tysięcy egzemplarzy. Jego wydana przez Fayard publikacja z 2019 J'ai tiré sur le fil du mensonge et tout est venu została przetłumaczona na język polski i pod tytułem Kiedy opadły maski wydana przez DeReggio w tym samym roku[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Notre histoire (fr.). puydufou.com. [dostęp 2019-05-02].
  2. Fréquentation record de 2,3 millions de visiteurs au Puy du Fou en 2018 (fr.). lefigaro.f, 8 listopada 2018. [dostęp 2019-05-02].
  3. Le Puy du Fou reçoit l'«Oscar» de la meilleure création mondiale à Los Angeles (fr.). lefigaro.f, 25 kwietnia 2017. [dostęp 2019-05-02].
  4. Présidents de la République et Gouvernements sous la Ve (fr.). assemblee-nationale.fr. [dostęp 2019-05-02].
  5. a b Ruch dla Francji na stronie france-politique.fr (fr.). [dostęp 2019-05-02].
  6. Elaine Sciolino: Unlikely Hero in Europe's Spat: The 'Polish Plumber (ang.). nytimes.com, 26 czerwca 2005. [dostęp 2019-05-02].
  7. Kiedy opadły maski. Bestseller o korzeniach Unii Europejskiej. dereggio.org. [dostęp 2019-05-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]