Piełagieja Połubarinowa-Koczina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piełagija Połubarinowa-Koczina
Kraj działania ZSRR/Rosja
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1899
Wierchnij Chutor, gubernia astrachańska
Data i miejsce śmierci 13 lipca 1999
Moskwa
doktor nauk fizyczno-matematycznych
Akademia Nauk ZSRR
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” III klasy Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Przyjaźni Narodów Order Przyjaźni Nagroda Stalinowska

Piełagieja Jakowlewna Połubarinowa-Koczina (ros. Пелагея Яковлевна Полуба́ринова-Кочина, ur. 13 maja 1899 we wsi Wierchnij Chutor w guberni astrachańskiej, zm. 13 lipca 1999 w Moskwie) – radziecka i rosyjska uczona w dziedzinie hydrodynamiki, doktor nauk fizyczno-matematycznych, profesor, akademik Akademii Nauk ZSRR.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczyła się na żeńskich kursach w Piotrogrodzie, w 1921 ukończyła studia na Uniwersytecie Piotrogrodzkim, od 1919 do 1927 pracowała jako fizyk w dziale meteorologii teoretycznej Głównego Obserwatorium Geofizycznego w Leningradzie (obecnie Petersburg), jednocześnie 1925-1931 wykładała matematykę w Instytucie Komunikacji Drogowej w Leningradzie i od 1931 do 1935 w Instytucie Inżynierów Cywilnej Floty Rzecznej. Następnie 1935-1937 kierowała katedrą wyższej matematyki w Moskiewskim Instytucie Hydrometeorologicznym i jednocześnie 1935-1939 była starszym pracownikiem naukowym Instytutu Matematyki im. Stiekłowa Akademii Nauk ZSRR, 1937-1941 kierowała katedrą matematyki Moskiewskiego Lotniczego Instytutu Technologicznego, a 1941-1947 była profesorem wyższej matematyki w Moskiewskim Instytucie Naftowym im. Gubkina. Jednocześnie, od 1939 do 1959 była starszym pracownikiem naukowym, a od 1948 również kierownikiem wydziału hydrodynamiki Instytutu Mechaniki Akademii Nauk ZSRR. W 1934 otrzymała tytuł profesora, a w 1940 doktora nauk fizyczno-matematycznych. 4 grudnia 1948 została członkiem-korespondentem, a 28 marca 1958 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Od 1959 do 1970 kierowała wydziałem hydrodynamiki stosowanej Instytutu Hydrodynamiki Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR (w Nowosybirsku) i jednocześnie 1962-1966 kierowała katedrą mechaniki teoretycznej Nowosybirskiego Uniwersytetu Państwowego, 1961-1963 była członkiem Prezydium Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR, a 1959-1970 przewodniczącą Komisji Akademii Nauk ZSRR ds. wykorzystania i ochrony zasobów wodnych Syberii. W 1970 wróciła do Moskwy, gdzie do 1987 kierowała wydziałem metod matematycznych mechaniki Instytutu Problemów Mechaniki Akademii Nauk ZSRR, a od 1987 do 1999 była doradcą przy Dyrekcji Instytutu Problemów Mechaniki Akademii Nauk ZSRR; od 1972 do 1999 była członkiem Rady Naukowej tego instytutu. Napisała ponad 200 prac naukowych, w tym 17 monografii. Od 1931 do 1934 była deputowaną rady miejskiej Leningradu, a od 1947 do 1955 rady miejskiej Moskwy. Została pochowana na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]