Piemontyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piemontyt
Piémontite.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny Zasadowy krzemian wapnia, żelaza, manganu i glinu (Ca2(Fe3+, Al,Mn)Al2[O(OH)/SiO4/Si2O7])
Twardość w skali Mohsa 6–6,5
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 3,25–3,50 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa czerwonobrunatna, fioletowobrunatna lub czerwona
Rysa wiśniowoczerwona
Połysk szklisty

Piemontyt (epidot manganowo-żelazowy) – minerał z grupy krzemianów, bogata w żelazo i mangan odmiana epidotu. Nazwa pochodzi od Piemontu we Włoszech, gdzie został odkryty.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Wykazuje silny pleochroizm. Tworzy kryształy jednoskośne, słupkowe i igiełkowe. Występuje w skupieniach promienistych, ziarnistych, zbitych. Bardzo często współwystępuje z kwarcem, glaukofanem, braunitem, rodonitem, rodochrozytem.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Piemontyt jest minerałem bardzo rzadkim. Spotykany jest w złożach manganu, w łupkach. Bardzo rzadko występuje w pegmatytachi skałach wulkanicznych.

Miejsca występowania: Włochy – (Valle d'Aosta, Piemont), Francja – (wyspa Croix), Japonia – (wyspa Sikoku), USA – Arizona, Nowa Zelandia.

W Polsce występuje na Dolnym Śląsku (okolice Marcinkowa k. Stronia Śląskiego).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Ma znaczenie naukowe,
  • wzbudza również zainteresowanie kolekcjonerów,
  • bywa szlifowany na potrzeby zbieraczy i do ekspozycji muzealnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]