Pierniki tulskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piernik tulski

Pierniki tulskie (ros. Тульские пряники, Tulskije prianiki) – tradycyjne rosyjskie ręcznie robione pierniki wytwarzane w Tule, charakteryzujące się pokrytymi cukrową glazurą ozdobnymi figurami na wierzchniej stronie, uzyskanymi przez użycie wyrzeźbionych drewnianych form do ciasta.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Pierniki tulskie są robione ręcznie z ciasta o zwartej konsystencji[1]. Mogą mieć różne kształty, choć często są prostokątne i płaskie[2]. Pierniki tulskie mogą być nadziewane różnymi rodzajami specjalnego nadzienia np. owocowego[2][3][4], a także miodem, mlekiem skondensowanym czy owocami kandyzowanymi[5]. Charakterystyczny ozdobny rysunek lub napis, znajdujący się po jednej stronie piernika, wykonuje się przez umieszczenie wyrobionego surowego ciasta w drewnianej formie i dociśnięcie, stąd pochodzi ich określenie „pierniki-obrazki” albo „pierniki drukowane”[6][7]. Formy do pierników tulskich są robione z drewna jabłoni, gruszy lub brzozy, tak jak miało to miejsce wieki temu[4][5]. Dawniej pierniki tulskie były przed konsumpcją łamane w rękach, a nie krojone[4].

Historia i współczesność[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza pisemna wzmianka o piernikach tulskich pochodzi z 1685 roku[8]. Tulskie pierniki są symbolem miasta Tuły[2] i narodowym rosyjskim przysmakiem[8]. W czasach Rusi tulski piernik na stole był oznaką dostatku w domu i dobrobytu[4].

W obecnych czasach pierniki tulskie są kupowane jako poczęstunek na deser, mogą być też kupowane na prezent, a turyści kupują je na pamiątkę[3].

W Tule znajduje się pomnik piernika, wykonany z brązu, który został odsłonięty w 2014 roku[2] oraz muzeum piernika założone w 1996 roku[3][6], poświęcone jego historii, technologii produkcji, rodzajom i tradycjom z nim związanym[8][9]. W muzeum można zobaczyć ręcznie wykonane drewniane formy do pierników oraz repliki pierników zrobionych w celu uczczenia szczególnie doniosłych historycznych wydarzeń, jak np. zwycięskich bitew czy koronacji[8][9].

Współcześnie w Tule pierniki są produkowane przez dwa zakłady cukiernicze oraz indywidualne cukiernie[2].

Wyrób[edytuj | edytuj kod]

Receptura oryginalnych pierników tulskich jest objęta tajemnicą. Głównymi składnikami ciasta piernikowego są: masło, mąka, cukier, miód i mieszanka przypraw[7]. W warunkach domowych podstawowymi składnikami do ich produkcji są[3]:

Po wyrobieniu piernikowe ciasto jest dzielone na kawałki i rozwałkowywane, po czym umieszczane w drewnianych formach, uprzednio posmarowanych masłem, za pomocą których wyciskane są na wierzchniej stronie (po odwróceniu) ozdobne figury, wzory lub napisy. Gotowe surowe pierniki wyjmuje się z formy i układa na blasze, po czym piecze w odpowiedniej temperaturze, tak aby nie uszkodzić odciśniętego w cieście rysunku. Po upieczeniu pierniki powinny mieć ciemny kolor. Jeszcze gorące pierniki smaruje się gorącym syropem cukrowym, dzięki czemu po zastygnięciu rysunek z białą glazurą w tle staje się lepiej widoczny i błyszczący[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Darra Goldstein: A Taste of Russia: A Cookbook of Russian Hospitality (ang.). W: Holiday Celebrations – Russian Gingerbread [on-line]. Russian Information Service, 1999. s. 109. [dostęp 217-10-23].
  2. a b c d e W Tule odsłonięto pomnik pierników (pol.). W: Radio Głos Rosji [on-line]. pl.sputniknews.com, 2014. [dostęp 2017-10-23].
  3. a b c d Wilk Vatroslawski: Tula gingerbread – printed gingerbread from Russia (ang.). W: Culture and History [on-line]. slavorum.org. [dostęp 2017-10-23].
  4. a b c d Надежда Трачук: Как делают тульские пряники? (ros.). YouTube, 2014. [dostęp 2017-10-26].
  5. a b Тульский пряник (ros.). W: Сделано в России Телеканал Страна [on-line]. YouTube, 2015. [dostęp 2017-10-25].
  6. a b Tuła – stolica rusznikarzy rosyjskich (pol.). W: Radio Głos Rosji [on-line]. pl.sputniknews.com, 2012. [dostęp 2017-10-23].
  7. a b c Любовь Грачева (технолог): Тульские пряники (ros.). W: Контрольная закупка [on-line]. YouTube, 2012. [dostęp 2017-10-25].
  8. a b c d Timothy G. Roufs, Kathleen Smyth Roufs: Sweet Treats around the World: An Encyclopedia of Food and Culture (ang.). W: Russia [on-line]. ABC - CLIO, 2014. s. 285. [dostęp 2017-10-23].
  9. a b Музей «Тульский пряник» (ros.). culture.ru. [dostęp 2017-10-28].