Pietro Aaron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pietro Aaron
Ilustracja
Wizerunek Aarona pochodzący z traktatu Lucidario in musica
Data i miejsce urodzenia ok. 1489
Florencja
Data i miejsce śmierci 1545
Florencja lub Wenecja
Zawód, zajęcie teoretyk muzyki

Pietro Aaron lub Aaron (ur. ok. 1489 we Florencji, zm. 1545 we Florencji lub Wenecji) – włoski teoretyk muzyki.

Zajmował się teorią muzyki starożytnej oraz jej estetyką. Sformułował nowe zasady strojenia instrumentów klawiszowych oraz kompozycji. Był pierwszym teoretykiem muzyki epoki renesansu, który uważał za przestarzałe komponowanie pojedynczych głosów, zalecając jednoczesne tworzenie wszystkich linii melodycznych[1].

Traktaty[edytuj | edytuj kod]

Aaron jako jeden z pierwszych teoretyków muzyki pisał swe traktaty w języku ojczystym. Były to[1]:

  • Libri III de institutione harmonica (Bolonia, 1516);
  • Gli errori di Franchino Gafuri (Florencja, 1516);
  • Thoscanello de la musica (Wenecja, 1523);
  • Trattato della natura et cognitione di tutti gli tuoni di fanco figurato... (Wenecja, 1545);
  • Lucidario in musica (Wenecja, 1545);
  • Compendiolo di molti dubbi... (Mediolan, po 1545).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]