Piotr I z Opola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biskup lubuski Piotr I z Opola uzupełnia ugodę zawartą z Kazimierzem królem polskim w Kaliszu w 1368 roku, dokument z 25 czerwca 1369 roku

Piotr I z Opola (zm. po 26 marca 1375 r.) – polski duchowny katolicki, biskup lubuski.

Zanim został biskupem lubuskim był oficjałem wrocławskim i kanonikiem lubuskim (1356) oraz dziekanem kolegiaty głogowskiej (1357). W 1358 r. został prepozytem kolegiaty opolskiej, a cztery lata później archidiakonem opolskim oraz kanonikiem wrocławskim. Prekonizowany biskupem lubuskim 8 czerwca 1366 r. na mocy rezerwacji papieskiej, po unieważnieniu wyboru dokonanego przez kapitułę. Zawarł porozumienie z Kazimierzem III Wielkim w sprawie uposażenia biskupstwa. Po zniszczeniu Lubusza przez wojska cesarza Karola IV Luksemburskiego przeniósł stolicę diecezji do Fürstenwalde/Spree w 1373 r. W 1374 r. został kanclerzem Marchii Brandenburskiej i wychowawca synów cesarskich. Zrezygnował z praw do jurysdykcji biskupów lubuskich na Rusi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ks. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła katolickiego w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Instytut Wydawniczy "Pax", wyd. 2, Warszawa 2000.