Piotr Kupidłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Kupidłowski
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1883
Tłuszcz
Data i miejsce śmierci 7 kwietnia 1972
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Zawód, zajęcie robotnik
Edukacja brak
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Walecznych (1943–1989) Medal 10-lecia Polski Ludowej Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru
Grób Piotra Kupidłowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Piotr Kupidłowski (ur. 29 kwietnia 1883 w Tłuszczu, zm. 7 kwietnia 1972 w Warszawie) – polski i rosyjski działacz robotniczy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ubogiej i licznej rodzinie, miał czternaścioro rodzeństwa. Ojciec oddał go na wyuczenie zawodu do szewca, ale pracodawca wyzyskiwał Piotra Kupidłowskiego i ten porzucił praktykę. Zatrudnił się w fabryce i tam zetknął się z ruchem robotniczym i SDKPiL, której stał się członkiem. W 1904 zaangażował się w organizowanie strajków, za co był prześladowany. Aresztowany i osądzony za udział w walkach w 1905 został zesłany do Astrachania, gdzie przystał do bolszewików. Organizacja bolszewicka wybrała Kupidłowskiego na swojego delegata do władz. Podczas rewolucji październikowej brał udział w walkach w Piotrogrodzie i Moskwie, a po ich zakończeniu powrócił do Astrachania, gdzie wybrano go na komisarza Biura Municypializacji Domów Czynszowych. W 1919 wrócił do Polski, ale jako czynny komunista był prześladowany przez władze. Przeniósł się do Warszawy i wstąpił w szeregi Komunistycznej Partii Polski. Podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu oraz w Polskiej Partii Robotniczej. W 1944 powrócił do Tłuszcza, gdzie przez cztery lata był zastępcą wójta i sołtysa. Od 1948 mieszkał w Brwinowie i pracował w Zakładach Mechanicznych „Ursus”, gdzie stworzył pierwszą komórkę organizacyjną Polskiej Partii Robotniczej. W późniejszych latach udzielał się w Komitecie Powiatowym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Pruszkowie (do końca życia był honorowym członkiem Podstawowej Organizacji Partyjnej), a także w współpracował z redakcją Trybuny Mazowieckiej. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w Domu Weterana Ruchu Robotniczego na warszawskim Służewie, gdzie zmarł. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim-Wojskowym (kw. 33B-1-4)[1].

Za działalność polityczną był ponad dziesięciokrotnie wyróżniany wysokimi odznaczeniami państwowymi, a także wielokrotnie branżowymi i administracyjnymi. Wielokrotnie proponowano mu stanowiska kierownicze, a także administracyjne. Nigdy ich nie przyjął tłumacząc się brakiem wykształcenia, był samoukiem.

W latach 1977–1990 Piotr Kupidłowski był patronem ulicy w Ursusie (do 1977 była to Wawelska, obecnie gen. Sosnkowskiego).

Przyznane odznaczenia (wybrane)[edytuj | edytuj kod]

i inne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Teresa Piszczowa, „U towarzysza Kupidłowskiego”, „Mówi Pruszków” Wydawnictwo Towarzystwa Kulturalno-Naukowego miasta Pruszków, nr. 4/1971.
  • Marcin Robert Maź, informacje otrzymane z USC w Tłuszczu, Pruszkowie i administracji Cmentarza Wojskowego na Powązkach.