Piotr Mankiewicz (weteran)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Mankiewicz
Ilustracja
Piotr Mankiewicz podczas uroczystości otrzymania Złotego Krzyża Zasługi (7.04.2016 r.)
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 7 października 1910
Koczynówka
Data i miejsce śmierci 20 sierpnia 2016
Nowe Bielice
Przebieg służby
Lata służby 1933-1948
Jednostki Wojsko Polskie, 2 Armia Wojska Polskiego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, Forsowanie Nysy (1945)
Późniejsza praca krawiec, konserwator
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Odznaka honorowa "Za zasługi dla Związku Inwalidów Wojennych RP" Medal „Pro Patria”

Piotr Mankiewicz (ur. 7 października 1910 w Koczynówce, zm. 20 sierpnia 2016 w Nowych Bielicach) – polski działacz społeczny, mieszkaniec Sławna, podporucznik WP w st. spoczynku, inwalida wojenny, kombatant II wojny światowej znany z długowieczności. W chwili śmierci był najstarszym mężczyzną w województwie zachodniopomorskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 października 1910 we wsi Koczynówka powiat Brasław (obecna Białoruś). 3 listopada 1933 rozpoczął służbę w Wojsku Polskim w oddziałach sanitarnych. Wcielono go do 3. kadry zapasowej szpitala okręgowego w Sokółce. Przed majem 1935 był już kapralem. W tym samym roku przeszedł do rezerwy i wrócił do rodzinnej miejscowości, gdzie pracował jako krawiec. Kiedy wybuchła wojna w 1939 miał już własną rodzinę, jednak nie został zmobilizowany. W trakcie II wojny światowej został zesłany na Syberię. 5 lipca 1944 w Brasławie wcielono go do 2. Armii Wojska Polskiego. Służył w 36 pułku piechoty. W trakcie forsowania Nysy odniósł bardzo ciężkie rany – przestrzał lewej ręki (do końca życia miał niedowład kończyny). W listopadzie 1945 wyszedł ze szpitala. Osiedlił się w Żukowie (gmina Sławno), gdzie prowadził zakład krawiecki przy okazji działając społecznie. Tam w 1952 założył Spółdzielnię Krawiecką. W 1960 przybył do Sławna i podjął pracę w Spółdzielni Inwalidów. W 1975 przeszedł na emeryturę. W wieku 100 lat został uhonorowany Odznaką Honorową za Zasługi dla Związku Inwalidów Wojennych. Należał do grona najstarszych kombatantów i inwalidów wojennych w Polsce. Do śmierci był członkiem miejsko-gminnego koła ZKRPiBWP oraz oddziału Związku Inwalidów Wojennych w Sławnie. Zmarł 20 sierpnia 2016[1].

Odznaczenia i honory[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Odszedł świadek historii. gosc.pl, 21 sierpnia 2016. [dostęp 2016-08-22].
  2. M.P. z 2016 r. nr 01, poz. 23

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]