Piotr Miączyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr Miączyński herbu Suchekomnaty (wzm. 1597 zm. ok. 1661) – syn Andrzeja Miączyńskiego rotmistrza królewskiego oraz Katarzyny Westemp (Występ).

Pełnił funkcje podczaszego czernihowskiego, był pułkownikiem regimentu Ordynacji Ostrogowskiej wraz z nim walczył z Kozakami, Tatarami i Turkami. Od 1648 roku był kasztelanem czernihowskim, Był towarzyszem broni Jakuba Sobieskiego, co z pewnością spowodowało podniesienie rangi rodu. Przeniósł się z Miączyna na Ruś Czerwoną, a miejscowością rodową stały się Zawieprzyce

  • Żona Regnia Cieklińska z Cieklina h. Awdaniec.
  • Żona Katarzyna Kostrzak

Potomkowie[edytuj | edytuj kod]

  • Atanazy Miączyński (ur. 1639 zm. 1723) podskarbi nadwornny koronny
  • Stanisław Michał Miączyński zm. 1715, cześnik mielnicki, rotmistrz, żona Joanna Rościeska
  • Zofia Miączyńska, mąż Jan Sławkowski,
  • Anna Miączyńska, mąż Teodor Krasnosielski
  • Petromela Miączyńska, mąż Michał Horbowski, mąż Jerzy książę Szujski
  • Andrzej Miączyński zm. 1699, wicerotmistrz chorągwi pancernej, cześnik płocki, żona Anna Rościska

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]