Piotr Sobczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Ignacy Sobczyk
Ilustracja
Piotr Sobczyk około 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 10 lipca 1887
Piaski
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1979
Warszawa
Poseł na Sejm II, III i IV kadencji
(II Rzeczypospolitej)
Okres od 1930
do 1939
Przynależność polityczna BBWR
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Piotr Ignacy Sobczyk (ur. 10 lipca 1887 w Piaskach, zm. 18 listopada 1979 w Warszawie) – polski inżynier-rolnik, działacz społeczny, poseł na Sejm III, IV i V kadencji w II Rzeczypospolitej, Wiceprezes Zarządu Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych do 1935 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Został usunięty z rosyjskiej szkoły miejskiej w Jędrzejowie w 1904 roku za kolportaż prasy socjalistycznej. Pracował w gospodarstwie rodziców, ukończył roczny kurs rolniczy w Warszawie w 1909 roku i szkołę rolniczą w Sokołówku (powiat sochaczewski), po czym rozpoczął naukę w Towarzystwie Kultury Polskiej w Warszawie. Po śmierci ojca w 1912 roku objął rodzinne gospodarstwo.

Tworzył kółka rolnicze i ich okręgowy związek. Był członkiem PSL i w styczniu 1918 roku został członkiem jego Zarządu Głównego. Działał również w POW.

W dwudziestoleciu międzywojennym działał w Centralnym Związku Kółek Rolniczych w Warszawie, od 1918 roku. W latach 1919–1926 był jego kierownikiem organizacyjnym i okresowo przewodniczącym. Był członkiem wydziału powiatowego w Jędrzejowie. W okresie 1927–1931 pracował w Związku Rewizyjnym Spółdzielni Rolniczych i w Centrali Stowarzyszeń Rolniczo-Handlowych „Storol”.

Pełnił wiele funkcji społecznych, był m.in.: wiceprezesem Zarządu Wojewódzkiego TOiKR w Kielcach (w okresie 1936/7–1939 – jego prezesem), członkiem Zarządu Kieleckiej Izby Rolniczej, od lutego 1937 roku do 1939 roku – prezesem Związku Izb i Organizacji Rolniczych RP w Warszawie.

Politycznie był związany z BBWR.

W wyborach parlamentarnych w 1930 roku został wybrany posłem na Sejm III kadencji (1930-1935) z listy nr 1 z ramienia BBWR z okręgu nr 20 obejmującego powiaty: kielecki, jędrzejowski i włoszczowski. W kadencji tej był przewodniczącym komisji opieki społecznej i inwalidztwa[2][3].

W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został ponownie wybrany posłem na Sejm IV kadencji (1935-1938) 20 019 głosami z okręgu nr 28, obejmującego powiaty: jędrzejowski, miechowski i pińczowski. W kadencji tej przewodniczył Kołu Rolników[4][2][3].

W wyborach parlamentarnych w 1938 roku został wybrany posłem na Sejm V kadencji (1938-1939) z tego samego okręgu (nr 28). W kadencji tej był drugim zastępcą przewodniczącego komisji budżetowej i komisji inwestycyjnej oraz członkiem komisji: rolnej i skarbowej[2][3].

Był radnym Rady Gminnej i Powiatowej w Jędrzejowie oraz Rady Wojewódzkiej w Kielcach[2].

Nie uczestniczył w kampanii wrześniowej. Przedostał się – jako uchodźca – do Rumunii, gdzie organizował życie polskiej emigracji. W 1942 roku kierował eksperymentalną plantacją ryżu o powierzchni 50 ha w Portareşti (w okręgu Vâlcea).

Wrócił do Polski w 1947 roku i rozpoczął działalność na rzecz aklimatyzacji uprawy ryżu w tutejszych warunkach. W 1948 roku został zatrudniony w Państwowym Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach, po jego rozwiązaniu – w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin. Opublikował w 1952 roku książkę pt. Uprawa ryżu. W 1955 roku, po uzyskaniu stopnia inżyniera-rolnika, został etatowym asystentem w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. Gdy okazało się, że uprawa ryżu jest w polskich warunkach nieekonomiczna, Sobczyk przeszedł na emeryturę w 1958 roku i zamieszkał w Warszawie.

Był członkiem ZSL.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej, był synem Wojciecha (zm. w 1912 roku) i Cecylii z domu Ziętal. Ożenił się z Katarzyną Wiewiór, z którą miał 3 dzieci: Tadeusza – rolnika, Jerzego (ur. w 1929 roku) – inżyniera i Irenę zamężną Więckowską.

Po śmierci został pochowany na cmentarzu przy kościele św. Katarzyny przy ul. Fosa w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie Centralnego Towarzystwa Organizacyj i Kółek Rolniczych w Warszawie za 1934/5 Rok, Warszawa 1935, s. 16.
  2. a b c d e Zdzisław Gonet: Sobczyk Piotr Ignacy. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 39: Smolka Stanisław – Sobieska Teofila. Warszawa – Kraków: Polska Akademia Nauk – Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla, 1999, s. 446–448. ISBN 83-86301-74-0.
  3. a b c Biblioteka sejmowa – Parlamentarzyści RP: Piotr Sobczyk. [dostęp 2012-07-15].
  4. Scriptor (opr.): Sejm i Senat 1935–1938 IV kadencja. Warszawa: nakładem Księgarni F. Hoesicka, 1936, s. 148.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 36.