Piotr z Byczyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr z Byczyny – kanonik kolegiaty w Brzegu, dworzanin Ludwika I brzeskiego, prawdopodobnie autor lub współautor XIV-wiecznej Kroniki książąt polskich[1]. Kronika ta opierała się stylistyczno-kompozycyjnie na Kronice Polskiej i innych przywołanych w treści dokumentach. Według Piotra z Byczyny Śląsk to jedna z polskich ziem, wybitni Ślązacy to Polacy[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Wyrozumski, Kazimierz Wielki, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1986, ​ISBN 83-04-01041-0​, s.5.
  2. Kazimierz Popiołek, Historia Śląska od pradziejów do 1945 roku, Wydawnictwo Śląsk, Katowice 1972, str.85.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]