Piotrowice (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miejscowości w woj. świętokrzyskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Piotrowice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat sandomierski
Gmina Zawichost
Strefa numeracyjna 15
Kod pocztowy 27-630
Tablice rejestracyjne TSA
SIMC 0811721
Położenie na mapie gminy Zawichost
Mapa konturowa gminy Zawichost, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Piotrowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Piotrowice”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, blisko prawej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Piotrowice”
Położenie na mapie powiatu sandomierskiego
Mapa konturowa powiatu sandomierskiego, blisko prawej krawędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Piotrowice”
Ziemia50°50′13″N 21°50′11″E/50,836944 21,836389

Piotrowicewieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Zawichost[1].

Były wsią klasztoru klarysek krakowskich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku[2].

Piotrowice są punktem początkowym szlak turystyczny czerwony czerwonego szlaku turystycznego prowadzącego do Gołoszyc.

Części miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Integralne części miejscowości: Piotrowice
Identyfikator miejscowości Nazwa miejscowości Rodzaj miejscowości
0811738 Głęboka Droga część miejscowości
0811744 Na Zawichowskiem część miejscowości

Historia[edytuj | edytuj kod]

Piotrowice w dokumencie z 1257 r. – Potrovnici, 1262 r.– Potrovici oraz Potrovicze – 1373 r., wieś nad rzeką Wisłą w powiecie opatowskim, gminie Czyżów Szlachecki, parafii Trójca (Zawichost) w odległości 30 wiorst od Opatowa[3].

W 1885 wieś posiadała 47 domów 320 mieszkańców 561 mórg ziemi włościańskiej, w okolicy pokłady kamienia wapiennego.
W 1827 r. było 61 domów 307 mieszkańców[3]

Pierwotnie była to wieś książęca, którą Bolesław Wstydliwy nadał klasztorowi klarysek w Sandomierzu przy jego fundacji. W 1373 r. Królowa regentka Elżbieta pozwoliła klasztorowi, przeniesionemu do Krakowa, przenieść wsie klasztorne a w ich liczbie i Piotrowice na prawo magdeburskie (Kod. Małopolski, 53, 70,379)[3].

Według registru poborowego powiatu sandomierskiego z r. 1578 wieś Piotrowice w parafii św. Trójcy, należąca do klasztoru św. Andrzeja w Krakowie, miała 16 osad, 8 łanów, 6 zagrodników bez roli, 3 komorników i 9 biednych. (Pawiński,Kod. Małop. 177).

Piotrowice folwark poduchowny 1617 mórg obszaru mający, należał do dóbr rządowych Kunów, sprzedany prywatnemu nabywcy za 42,010 rubli srebrnych[3].

W 1885 r. folwark Piotrowice i Zabełcze rozległe były na 1253 mórg w tym : grunta orne i ogrody 417 mórg, łąk 11 mórg, pastwiska 150 mórg, lasu 2 mórg, wody 178 mórg, kontrowersa (części sporne) stanowiły 441 mórg, nieużytki 51 mórg, budynków murowanych 6, z drzewa 10, płodozmian 5. i 8. polowy[3].

Według spisu powszechnego z roku 1921 miejscowość Piotrowice posiadała 96 domów i 469 mieszkańców. Spis wymienia również Piotrowice kolonię, Piotrowice folwark i Piotrowice-Młynki osadę młyńską[4].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-02-24].
  2. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku. ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 113.
  3. a b c d e Piotrowice (6), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 214.
  4. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych, t. Województwo kieleckie, Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1924 [dostęp 2015-04-30].