Piszczał

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strzelcy moskiewscy uzbrojeni w berdysze i piszczele

Piszczel (ros. пищаль) – rodzaj wczesnej broni palnej, stosowanej w Rosji i na Ukrainie w okresie od końca XIV wieku aż do XVII wieku. Była bronią pośrednią między hakownicą, arkebuzem a muszkietem.

Nazwą tą obejmowano:

  • broń ręczną: tj. rusznice, samopały, niedomieroki
  • broń forteczną: tzw. piszczałki przewidziane do strzelania zza osłony.

Konstrukcja ich była dość prosta i dopiero w końcu XVI wieku pojawiły się zamki kołowe, a w XVII–XVIII wieku zamki skałkowe.

Z czasem broń ta uległa podziałowi na forteczną, pułkową, polową, stałą, do niszczenia murów, jak również z uwagi na materiał wykonania luf na żelazne (stalowe), miedziane (brązowe) i żeliwne. Jako amunicję stosowano kamienne kartacze i żelazne siekańce.