Pk2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pk2
Ilustracja
Lokomotywa S101 (Pk2)
Inne oznaczenia S101
Producent Schwartzkopff, Henschel, BMAG
Lata budowy 1910–1914
Układ osi 2'C
Wymiary
Masa pustego parowozu 84,1 t
Masa służbowa 147,5 t
Długość z tendrem 20.910 mm
Średnica kół napędnych 1980 mm
Średnica kół tocznych 1000 mm
Napęd
Trakcja parowa
Typ tendra T20 (PKP 32D2)
Ciśnienie w kotle 15 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 161,22 m²
Powierzchnia przegrzewacza 58,5 m²
Powierzchnia rusztu 3,12 m²
Skok tłoka 660 mm
Parametry eksploatacyjne
Maksymalna siła pociągowa 11000 kG
Prędkość konstrukcyjna 110 km/h
Portal Portal Transport szynowy

Pk2 – polskie oznaczenie pruskiego parowozu pospiesznego, produkowanego w latach 1910–1916. Na kolejach pruskich nosił oznaczenie S101, a później w DRG 1710-12. Parowóz występował w dwóch odmianach:

  • S101 Bauart 1911 – polskie oznaczenie Pk2 (wersja z 1911 roku),
  • S101 Bauart 1914 – polskie oznaczenie Pk2 (wersja z 1914 roku).

Po I wojnie światowej polskie koleje eksploatowały dwadzieścia parowozów tego typu, z czego po połowie stanowiły wersje z 1911 i 1914 roku.

Były one wykorzystywane przede wszystkim do prowadzenia niemieckich pociągów w tranzycie przez Pomorze do Prus Wschodnich. Stacjonowały w parowozowniach Gdańsk Brama Oliwska (Dzg-Odz) oraz Chojnice i Toruń.

Po II Wojnie Światowej na PKP trafiły ponownie parowozy tej serii, jednak tylko 1 sztuka pochodziła z Bauart 1914. Niewiele powojennych parowozów serii Pk2 pochodziło z przedwojennego ilostanu polskich kolei. Ostatni egzemplarz na stanie PKP został skasowany dopiero w 1959 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Piwowoński: Parowozy Kolei Polskich. WKiŁ, Warszawa 1978.
  • Ingo Hütter, Reimar Holzinger: Die Lokomotiven der PKP 1918–1939. DGEG, Hövelhof 2007, ​ISBN 978-3-937189-27-7​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]