Plac Ludwika Waryńskiego w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
plac Ludwika Waryńskiego
Ogrody
Ilustracja
Zabudowa wschodniej pierzei
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
plac Ludwika Waryńskiego
plac Ludwika Waryńskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
plac Ludwika Waryńskiego
plac Ludwika Waryńskiego
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
plac Ludwika Waryńskiego
plac Ludwika Waryńskiego
Ziemia52°24′58,2″N 16°53′00,5″E/52,416160 16,883484

Plac Ludwika Waryńskiego - plac o wymiarach 200 x 130 metrów[1], zlokalizowany w Poznaniu, stanowiący centralny punkt Ogrodów i bardzo ważny węzeł przesiadkowy w aglomeracyjnym systemie komunikacji miejskiej i podmiejskiej. Nazwę nadano w 1957[2].

Widok ogólny

W 1927 zaplanowano w miejscu obecnego placu budowę wielopawilonowego szpitala miejskiego (11 ha), którego tereny miały się rozciągać aż do ul. Szamarzewskiego. Projekt zakładał budowę kilkunastu obiektów z głównym wejściem od ul. Dąbrowskiego naprzeciw wylotu ul. Botanicznej[3].

Plac znajduje się na styku ulic Dąbrowskiego i Szpitalnej. W jego centrum rozlokowana jest pętla tramwajowa Ogrody dla linii 2, 7, 17 i 18. Obok i w okolicznych ulicach, umieszczono przystanki linii autobusowych miejskich i podmiejskich, przede wszystkim w kierunku Smochowic, Krzyżownik, Kiekrza i gmin Tarnowo Podgórne oraz Kaźmierz. Istnieje tu też przystanek PKS.

Wnętrze pętli tramwajowej wypełnia zieleń. Otoczenie placu stanowią natomiast bloki mieszkaniowe, pawilony handlowe, banki i gastronomia. Szczególnie charakterystyczne są dwa modernistyczne budynki na wschodniej pierzei placu, powstałe w pracowniach poznańskiego Miastoprojektu:

Oba opisane wyżej budynki (łącznie na 850 mieszkań) były architektonicznymi nowinkami okresu, w którym powstały i po dziś dzień stanowią o wysokich walorach urbanistycznych placu. Powstanie wieżowca wiązało się z poważnym problemem o charakterze politycznym. Konstrukcja stalowa tego budynku okazała się zbyt droga jak na warunki reglamentacji stali w PRL. Konieczne było uzyskanie cesji na stal od ministra Stanisława Sroki, który oskarżył inwestorów o awanturnictwo inwestycyjne oraz samowolę budowlaną i zażądał usunięcia winnych projektu ze stanowisk. Ostatecznie, za wstawiennictwem Franciszka Frąckowiaka, przewodniczącego Prezydium Rady Narodowej Miasta Poznania, zgody na kontynuowanie budowy w niezmienionej formie udzielił premier Józef Cyrankiewicz[4].

Ponadto w bliższym lub dalszym sąsiedztwie Placu Waryńskiego znajdują się: Ogród Botaniczny, Kolegium Zembala, Kolegium Znanieckiego i stary cmentarz na Ogrodach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marian Golka, Place miejskie Poznania, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/1983, s.68-69, ISSN 0137-3552
  2. Antoni Gąsiorowski, Nazwy poznańskich ulic. Przemiany i trwanie: wieki XIV-XX, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3-4/1984, s.54-55, ISSN 0137-3552
  3. Tadeusz Świtała, Poznań w 1927 roku (część druga), w: Kronika Miasta Poznania, nr 1/1989, s.68, ISSN 0137-3552
  4. Projekt - Miasto. Wspomnienia poznańskich architektów 1945-2005, Henryk Marcinkowski i inni, Poznań: Wydawnictwo Miejskie Posnania, 2013, s. 108, 117, ISBN 978-83-7768-069-8, OCLC 871701842.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Atlas architektury Poznania, Janusz Pazder (red.), Aleksandra Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 303, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366.
  2. Piotr Marciniak, Doświadczenia modernizmu. Architektura i urbanistyka Poznania w czasach PRL, Piotr Chojnacki, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2010, s. 103, ISBN 978-83-7503-113-3, OCLC 750779978.
  3. Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ​ISBN 978-83-7445-018-8