Plac Na Rozdrożu w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Plac Na Rozdrożu w Warszawie
Ujazdów
Ilustracja
Plac Na Rozdrożu widziany z gmachu Ministerstwa Sprawiedliwości
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Plac Na Rozdrożu w Warszawie
Plac Na Rozdrożu w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Plac Na Rozdrożu w Warszawie
Plac Na Rozdrożu w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Plac Na Rozdrożu w Warszawie
Plac Na Rozdrożu w Warszawie
Ziemia52°13′10,2″N 21°01′29,5″E/52,219500 21,024852
Plac Na Rozdrożu w 1939 roku

Plac Na Rozdrożu – plac w śródmieściu Warszawy.

Układ[edytuj | edytuj kod]

Zbiegają się tutaj ulice:

Układ dwupoziomowego placu został podporządkowany poprowadzonej tędy Trasie Łazienkowskiej. Biegnie ona dolnym poziomem w tunelu pod placem, natomiast górnym poprowadzono al. Jana Chrystiana Szucha i Al. Ujazdowskie oraz pozostałe dwie ulice, mające jednak charakter w całym układzie drugorzędny. Obydwa poziomy łączy ze sobą system zjazdów, który nie jest jednak kompletny – tj. ruch nie we wszystkich kierunkach jest w obrębie placu możliwy.

W czasie modernizacji plac został wyposażony w liczne połączenia podziemne dla pieszych, w zachodniej jego części powstał również placyk z fontanną.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Plac powstał w 1768 jako część Osi Stanisławowskiej[1] i wielkiego założenia, tzw. Ujazdowskiego, w ramach którego powstać miał system gwiaździstych placów z główną osią przecinającą Zamek Ujazdowski. Autorem jego założenia był August Moszyński. Od wyznaczonego na przecięciu Traktu Królewskiego z Drogą Królewską (ob. aleja Wyzwolenia i ulica Nowowiejska) placu wytyczono cztery aleje, z których trzy przetrwały do dziś (al. Wyzwolenia, ul. Koszykowa i al. Szucha).

W wieku XIX plac, znajdujący się poza ścisłą zabudową miejską, był wraz z placem Ujazdowskim miejscem zabaw i wystaw. Pod koniec wieku wzniesiona tam cerkiew św. Michała Archanioła, służąca rosyjskiemu garnizonowi, stacjonującemu w rozległym zespole koszarowym u podnóża skarpy. Cerkiew została rozebrana w latach 20. XX wieku.

Przez pewien okres, przed wybuchem II wojny światowej, nosił nazwę plac Wolności[2].

Wraz z budową w latach 1971–1974 Trasy Łazienkowskiej układ placu uległ istotnym zmianom. Na potrzeby stworzenia nowoczesnego węzła komunikacyjnego uzyskał obecną, dwupoziomową formę wraz z placykiem z fontanną w części zachodniej. Pod placem przebito tunel o długości 46 metrów[3]. Skośna w stosunku do placu Trasa zniekształciła czytelność Osi Stanisławowskiej[4].

10 listopada 2006 u zbiegu alei Szucha i Alei Ujazdowskich odsłonięto pomnik Romana Dmowskiego, który stał się przedmiotem protestów[5][6].

W 2018 na placu urządzono miejski ogród warzywny[7].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 167.
  2. Jerzy S. Majewski, Warszawa tuż przed wojną: rosną potężne gmachy, warszawa.gazeta.pl [dostęp 2012-05-06] (pol.).
  3. Wszystko o Trasie „Ł”. Wywiad z Wiesławem Rososińskim. „Stolica”. 27, s. 3, 7 lipca 1974. 
  4. Jan Zachwatowicz: Problemy zachowania historycznych budynków [w:] Warszawa współczesna. Geneza i rozwój. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 289. ISBN 83-01-02892-0.
  5. Pomnik Dmowskiego wzbudza kontrowersje, „Gazeta Wyborcza” 18.10.2006.
  6. Jan Żaryn. Nie wyrzucajmy Dmowskiego na śmietnik historii. „Rzeczpospolita”, 2006-10-24. Warszawa. 
  7. Tomasz Demiańczuk: Plac Na Rozdrożu z Miejskim Ogrodem Warzywnym. W: Urząd m.st. Warszawy [on-line]. um.warszawa.pl, 10 maja 2018. [dostęp 2018-11-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]