Plac Zamkowy 1/13 w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Plac Zamkowy 1/13
Ilustracja
Plac Zamkowy 1/13 od frontu
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Plac Zamkowy 1/13
Typ budynku Zespół kamienic
Architekt Józef Chodaczek/Tadeusz Makarski
Zniszczono 1944 r.
Odbudowano 1960 r.
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Plac Zamkowy 1/13
Plac Zamkowy 1/13
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Plac Zamkowy 1/13
Plac Zamkowy 1/13
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Plac Zamkowy 1/13
Plac Zamkowy 1/13
Ziemia52°14′52,148″N 21°00′46,980″E/52,247819 21,013050

Plac Zamkowy 1/13 – kompleks czterech kamienic na warszawskim Starym Mieście, w skład których wchodzą: kamienica Szpitalna, kamienica Krzysztofowiczów, kamienica Dyndy oraz kamienica Pod Pelikanem.

W roku 1944 zostały zburzone do piwnic. Po odbudowaniu posiadają wspólny adres. Do tego czasu miały różne adresy:

  • Kamienica Szpitalna – nr 9
  • Kamienica Krzysztofowiczów – nr 11
  • Kamienica Dyndy – nr 13a
  • Kamienica Pod Pelikanem – nr 13b

Kamienica Szpitalna[edytuj | edytuj kod]

Początkowo drewniany dom. W 1583 r. został spalony. Odbudowany z murowanym traktem przednim. W 1670 r. gruntownie przebudowany. W 1944 r. zburzony do piwnic, odbudowany w 1960 r. z przywróceniem postaci zbliżonej do stanu z pierwszej połowy XIX wieku. Wpisany do rejestru zabytków (nr 625).

Kamienica Krzysztofowiczów[edytuj | edytuj kod]

Początkowo dom drewniany parterowy z poddaszem. Przebudowany w pierwszej połowie XVIII w. W 1944 r. zburzony. Odbudowany w 1960 r. w nawiązaniu do stanu sprzed 1944 r. zachowującego wygląd z XVIII w. Wpisany do rejestru zabytków (nr 626).

Kamienica Dyndy[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie dom drewniany. Przebudowana na początku XVIII w. W końcu XVIII w. należała do kupca Michała Roeslera, właściciela również sąsiedniej kamienicy nr 13b. Od tego czasu obie stale w rękach jednego właściciela, w XIX w. połączone (znajdowały się pod wspólnym numerem porządkowym). Od końca XVII w. mieściła się tu gospoda. Zburzona do piwnic 1944, odbudowana 1957-59 r. Wpisany do rejestru zabytków (nr 627).

Kamienica Pod Pelikanem[edytuj | edytuj kod]

Zbudowana przed 1705 r. Początkowo drewniana. W 1944 r. zburzona. Odbudowana w 1960 r. w nawiązaniu do wyglądu sprzed zniszczenia, zachowującego cechy z XVIII w.

Współczesność[edytuj | edytuj kod]

Obecnie na terenie kamienic znajdują się lokale użyteczności publicznej: Warszawskie Centrum Informacji Turystycznej, Galeria Sztuki, Pub&Restaurant Królewski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Rottermund, J. Łoziński, Katalog Zabytków Sztuki, Miasto Warszawa, Część I: Stare Miasto, Polska Akademia Nauk, Instytut Sztuki, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, T. 1-2, Warszawa 1993, ​ISBN 83-221-0628-9​.