Platon (Jovanović)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Platon
Milivoje Jovanović
Biskup banjalucki
Ilustracja
Kraj działania  Jugosławia
Data i miejsce urodzenia 29 września 1874
Belgrad
Data śmierci 4/5 maja 1941
Biskup banjalucki
Okres sprawowania 1939–1941
Wyznanie prawosławne
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia banjalucka
Śluby zakonne 1895
Chirotonia biskupia 4 września 1936
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 września 1936
Miejscowość Sremski Karlovci
Miejsce Sobór św. Mikołaja
Konsekrator Barnaba
Współkonsekratorzy Dosyteusz (Vasić), Anastazy (Gribanowski), Ireneusz (Ćirić), Sawa (Trlajić), Makary (Iljinski)

Platon, imię świeckie Milivoje Jovanović (ur. 29 września 1874 w Belgradzie, zm. 4/5 maja 1941) – serbski biskup prawosławny, święty męczennik prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem oficera armii serbskiej. W 1896 ukończył seminarium duchowne w Belgradzie; rok wcześniej, jako student III roku, złożył wieczyste śluby mnisze. Po uzyskaniu dyplomu seminarium wyjechał na dalszą naukę do Moskiewskiej Akademii Duchownej, gdzie w 1901 uzyskał tytuł kandydata nauk teologicznych. Otrzymał godność przełożonego monasteru Rajinovac. Od 1902 był ponadto katechetą w I gimnazjum w Belgradzie, zaś przed następne cztery lata – w Szkole Nauczycielskiej. Do 1919 kontynuował pracę dydaktyczną. W wymienionym roku przeszedł na emeryturę i został wyznaczony przez Święty Synod Serbskiego Kościoła Prawosławnego na kierownika Szkoły Mniszek, a następnie także na przełożonego monasteru Rakovica. Przed 1936 został przeniesiony do klasztoru Krušedol, gdzie także kierował wspólnotą.

Działalność duszpasterską łączył z pracą publicystyczną i badawczą. Współpracował z oficjalnymi organami prasowymi Serbskiego Kościoła Prawosławnego, publikował w prasie prawosławnej i świeckiej. Wydał monografię poświęconą historii przedstawicielstwa Patriarchatu Serbskiego w Moskwie.

W czerwca 1936 otrzymał nominację na biskupa morawickiego, wikariusza archieparchii belgradzko-karłowickiej. W jego chirotoni biskupiej, jaka odbyła się 4 października 1936 w Karłowicach, jako konsekratorzy udział wzięli patriarcha serbski Barnaba, metropolita zagrzebski Dosyteusz, zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji metropolita Anastazy, biskup backi Ireneusz, sremski Sawa i bostoński Makary (Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji).

Uczestniczył w organizowanych przez Serbski Kościół Prawosławny protestach przeciw podpisaniu konkordatu. Brał udział w zatrzymanej i brutalnie rozpędzonej przez żandarmerię procesji w intencji wyzdrowienia patriarchy Barnaby, która stanowiła zarazem część kampanii antykonkordatowej, w dniu 19 lipca 1937 w Belgradzie.

4 września 1938 przeniesiony na katedrę ochrydzko-bitolską, zaś w grudniu 1939 – na katedrę banjalucką.

W czasie II wojny światowej, po proklamowaniu marionetkowego Niepodległego Państwa Chorwackiego, odmówił wyjazdu do Serbii. Razem z członkami sądu duchownego eparchii banjaluckiej, swoimi najbliższymi współpracownikami, postanowił pozostać w eparchii nawet w sytuacji zagrożenia życia. W nocy z 4 na 5 maja 1941 chory hierarcha został wywieziony ze swojego mieszkania, poddany torturom i zamordowany przez ustaszy[1] razem z ks. Dušanem Suboticiem. Ciała duchownych zabójcy wrzucili do rzeki[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b M. Tanner, Croatia. A Nation Forged in War, 978-0-300-16394-0, Yale University Press, New Haven and London 2010, s.151


Poprzednik
Mikołaj (Velimirović)
Biskup ochrydzko-bitolski
1938 – 1939
Następca
Eparchia zlikwidowana; Dosyteusz (Stojkovski) jako zwierzchnik Kościoła autonomicznego
Poprzednik
Bazyli (Popović)
Biskup banjalucki
1939 – 1941
Następca
Bazyli (Kostić)