PlayStation Vita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
PlayStation Vita
Ilustracja
Typ przenośna konsola gier wideo
Producent Sony Computer Entertainment
Rodzina produktów PlayStation
Generacja ósma
Premiera JP: 17 grudnia 2011
Am.Płn.: 22 lutego 2012
EU: 22 lutego 2012
CPU ARM Cortex-A9 MPCore (4 rdzenie)
GPU Power VR SGX543
Pamięć operacyjna 512 MB RAM, 128 MB VRAM
Nośniki danych NVG Card
Komunikacja,
gniazda
3G, Wi-Fi, Bluetooth 2.1+EDR
Wsteczna
kompatybilność
Playstation Portable, PlayStation
Sprzedanych
jednostek
ok. 15 mln
Najlepiej
sprzedawana gra
Minecraft – 2,12 mln
Poprzednik PlayStation Portable
Strona internetowa

PlayStation Vita (nazwa kodowa Next Generation Portable) – przenośna konsola gier wideo firmy Sony, która została oficjalnie zaprezentowana 27 stycznia 2011 roku. Jest to następca konsoli PlayStation Portable. Urządzenie zadebiutowało w Japonii 17 grudnia 2011 roku, a na rynku europejskim i amerykańskim pojawiła się 22 lutego 2012 roku. Jest konkurentem przenośnej konsoli Nintendo 3DS, która miała swą premierę w pierwszym kwartale 2011 roku. Przez cały okres istnienia sprzęt miał problem w przebiciu się do masowego klienta[1]. Z powodu niskiej sprzedaży jej produkcja zakończyła się 1 marca 2019[2].

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Schemat konsoli[edytuj | edytuj kod]

PlayStation Vita Layout.svg

Parametry[3][4][edytuj | edytuj kod]

  • Nazwa platformy: PlayStation Vita
  • Numer modelu: PCH – 1000 lub Fat (model z 2011), PCH – 2000 lub Slim (model z 2013)
  • Procesor: ARM Cortex – A9 MPCore do 2.0 GHz (czterordzeniowy)
  • Karta graficzna: PowerVR SGX543MP4+ (czterordzeniowy)
  • Wymiary: około 182 × 83,5 × 18,6 milimetra (szerokość na wysokość na głębokość)
  • Pamięć wewnętrzna: 1 GB (Tylko PS Vita Slim)
  • Port USB: PS Vita USB (PS Vita Fat), micro USB (PS Vita Slim)
  • Ekran: 5 cali, format 16:9, rozdzielczość 960 × 544, około 16 milionów kolorów, ekran OLED, z multidotykiem (typ pojemnościowy)
  • RAM: 512 MB
  • VRAM: 128 MB
  • Tylny panel dotykowy: multidotyk (pojemnościowy)
  • Aparaty: przedni i tylny; nagrywanie kamerą: liczba klatek: 120 (w rozdzielczości 320x240, QVGA) i 60 (w rozdzielczości 640x480, VGA)
  • Dźwięk: stereo, wbudowany mikrofon
  • Sensory: wykrywanie ruchu w sześciu osiach (trzyosiowy żyroskop, trzyosiowy akcelerometr). Trzyosiowy elektroniczny kompas
  • Lokalizacja: wbudowany GPS (tylko w modelu z 3G i Wi-Fi), wsparcie dla usług bezprzewodowych
  • Przyciski/guziki: przycisk PS, wyłącznik, klawisze kierunkowe (góra, dół, prawo, lewo), akcji (Triangle, Circle, Cross i Square), przyciski po bokach (prawy, lewy), prawa i lewa gałka, przycisk START i SELECT, klawisze głośności
  • Komunikacja bezprzewodowa: połączenie z siecią komórkową (model z 3G), połączenie bezprzewodowe w standardzie IEEE 802.11b/g/n, Bluetooth
  • Sloty/porty: slot na karty obsługiwane przez Vitę, slot na karty pamięci, slot na kartę sim (model z 3G i Wi-Fi), port wielofunkcyjny (USB, DC IN, audio – wyjście stereo i wejście mono), wyjście słuchawkowe (mini jack), port dla akcesoriów
  • Bateria: wbudowany akumulator litowo-jonowy 2210 mAh, zasilacz sieciowy
  • Obsługiwane formaty muzyczne: MP3, MP4
  • Zawartość AV: WAVE
  • Formaty wideo: MPEG-4 (AAC), H.264/MPEG-4 AVC
  • Formaty obrazu: JPEG, TIFT, BMP, GIF, PN
  • Model z 3G/Wi-Fi jest wyposażony w moduł GPS

W październiku 2013 roku został wydany nowy model PS Vita (slim), serii PCH-2000[4]. Wyposażony jest w baterię o większej żywotności i 1 GB pamięci wewnętrznej. Dodatkowo jest cieńszy i lżejszy, charakteryzuje się wmontowanym portem micro-USB oraz nowym ekranem LCD (w starszym modelu wykorzystano ekran w technologii OLED).

Różnice pomiędzy PlayStation Portable a PlayStation Vita[edytuj | edytuj kod]

Cecha PlayStation Portable PlayStation Vita
Ekran Ekran LCD o przekątnej 4,3" Ekran dotykowy o przekątnej 5"
Pamięć Karty pamięci Memory Stick Pro Duo do 32 GB (oprócz PSP Go! – tam karta pamięci M2 oraz wbudowane 16GB) Dedykowane karty pamięci o pojemnościach od 4 GB do 64 GB, w modelu „Slim” wbudowany 1GB;

po modyfikacji odczyt kart microSD do 256 GB.

Nośnik UMD NVG card
Gałka analogowa Jedna, po lewej stronie Dwie, po prawej i lewej stronie
Kamery Kamera doczepiana do portu miniUSB Dwie wbudowane kamery, z przodu i z tyłu
Mikrofon Wbudowany tylko w wersjach PSP-3000 i PSP Go!, w pozostałych doczepiany do portu jack 3,5" Tak, wbudowany; alternatywnie przez port jack 3,5" lub urządzenie Bluetooth
Bluetooth Tak, tylko w PSP Go! Tak, w wersji 3.0
Wyjście AV Tak, tylko w PSP-2000 i PSP-3000 Nie, lecz dostępne po modyfikacji
Panel dotykowy Brak Tak, z tyłu konsoli
3G Brak Tak, tylko w modelu „Fat” 3G/Wi-Fi
GPS Brak Tak, tylko w modelu „Fat” 3G/Wi-Fi
Żyroskopy Brak Tak

Oprogramowanie[edytuj | edytuj kod]

System operacyjny[5][edytuj | edytuj kod]

System operacyjny konsoli, Vita OS, jest oparty na FreeBSD[6]. Został opracowany przez firmę Sony dla konsoli PlayStation Vita oraz smartfonów z serii Xperia. PlayStation Vita w przeciwieństwie do PlayStation Portable i PlayStation 3 nie używa interfejsu XrossMediaBar. Zamiast tego wykorzystuje dotykowy interfejs użytkownika oparty na LiveArea, który zawiera różne funkcje sieci społecznościowych za pośrednictwem PlayStation Network. W czasie premiery wbudowana przeglądarka internetowa nie obsługiwała Adobe Flash, jednak HTML5, ciasteczka i JavaScript były dostępne. Można też było pobrać dedykowane aplikacje dla Youtube, Facebook, Skype oraz Mapy Google.

Gry[edytuj | edytuj kod]

W okolicach premiery gry na konsole wydawane były na specjalnym nośniku NVG Card. Karta ta oprócz samych oryginalnych zasobów gry może również przetrzymywać zapis postępu oraz pliki aktualizacji. Z czasem, gdy popularność konsoli malała podjęto decyzję o zaprzestaniu dystrybucji gier na kartach NVG[7], tym samym zwiększając biblioteki cyfrowego sklepu PlayStation Store o gry takie jak Tales from Space: Mutant Blobs Attack, Super Stardust Delta, Escape Plan i wiele innych.

Urządzenie jest także w pełni kompatybilne z grami na PlayStation oraz PlayStation Portable dostępnymi na PlayStation Store za pośrednictwem PlayStation Network. Konsola nie jest jednak kompatybilna z grami wydanymi na nośniku UMD.

Korzystając z funkcji Remote Play, konsola PlayStation 4 może połączyć się z PSV, dzięki czemu ekran Vity działa jak telewizor, na którym wyświetlany jest obraz gry uruchomionej na PS4, a jej przyciski działają jak w kontrolerze DualShock 4. PSV nie posiada jednak funkcji wibracji, a także fizycznych przycisków L2/R2 oraz L3/R3, które są emulowane tylnym lub przednim panelem dotykowym.

Spadek popularności[edytuj | edytuj kod]

Wnioski wyciągnięte podczas cyklu życia PSP[1][edytuj | edytuj kod]

Projektanci nowej konsoli musieli zastosować rozwiązania mające na celu uchronienie jej przed problemami nękającymi PSP. Walka z piractwem i wynikające z niej straty finansowe spowodowały, że postanowiono zastosować radykalne środki. Aby uniemożliwić modyfikacje w oprogramowaniu konsoli, przynajmniej w pierwotnej wersji „Fat”, została pozbawiona wbudowanej pamięci oraz zdecydowano się wprowadzić dedykowane karty pamięci. Zastosowano też wejście na dedykowany kabel USB z szeregiem zabezpieczeń oraz oddzielne oprogramowanie do zarządzania kartą pamięci, aby jeszcze bardziej zniechęcić piratów.

Premiera oraz deficyt wysokobudżetowych gier[1][edytuj | edytuj kod]

W czasie swojego debiutu, na przełomie 2011 i 2012, konsola miała konkurować z Nintendo 3DS, następcą Nintendo DS. Oferowała znacznie mocniejsze parametry, zarówno względem swojej poprzedniczki PSP, jak i w porównaniu z Nintendo 3DS. Tytuły przygotowane na premierę takie jak Killzone: Najemnik, Uncharted: Złota Otchłań czy Gravity Rush swoim rozmachem oraz detalami przyciągnęły uwagę branży growej, a co za tym idzie pierwszych klientów. Jednak przygotowane na premierę gry można było policzyć na palcach jednej ręki. Kilka miesięcy po premierze nadciągnął deficyt nowych gier, a SONY zaczęło wypuszczać więcej mniejszych i tanich, lecz prawie żadnej wysokobudżetowej produkcji. Często pojawiały się konwersje prostych gier ze smartfonów, takie jak generyczne endless-runnery, których obsługa wymagała naciskania jednego przycisku lub wykreślenia prostego gestu na ekranie dotykowym. Tego typu gry miały dość wygórowaną cenę w porównaniu ze swoimi oryginalnymi wersjami. Potencjalni klienci, którym zależało na mobilności, zaczęli rezygnować z zakupu PSV na rzecz coraz mocniejszych smartfonów. Wysoka cena samej konsoli wraz z celowo zawyżanymi cenami kart pamięci skutecznie zniechęciły wszystkich tych, którzy chcieli sprawdzić możliwości następcy PSP.

Dominacja PlayStation 4[1][edytuj | edytuj kod]

Rok później nastąpiła długo wyczekiwana premiera PlayStation 4, które znacznie szybciej niż PSV znajdowało nowych nabywców. Przedstawiciele Sony w wywiadach coraz rzadziej wspominali o PSV, stopniowo degradując ją z pozycji multimedialnego gadżetu do roli przenośnego ekranu dla PS4 dzięki funkcji Remote Play. Coraz więcej gier dostępnych na PSV, tj. Borderlands 2, Octodad: Dadliest Catch, Rayman Legends czy Don’t Starve było również dostępne na PS4, a nawet PS3. Użytkownicy tych konsol nie widzieli potrzeby grania na małym ekranie PSV, kiedy mogli wygodnie zasiąść przed telewizorem z padem w ręku.

Silna konkurencja[1][edytuj | edytuj kod]

Brak obiecanych gier oraz prężnie rozwijający się rynek smartfonów całkowicie przyćmiły funkcjonalność i moc PSV. Podczas gdy Sony traciło nadzieję na powodzenie ich przenośnej konsoli, Nintendo 3DS radził sobie znakomicie. Firma Nintendo dzięki swojemu wieloletniemu doświadczeniu oraz wnioskach wyciągniętych z porażki konkurenta, stosowała zupełne przeciwieństwo jego polityki wydawania gier. 3DS wyszedł z tej walki zwycięsko dzięki oparciu się na mocnych markach, takich jak Pokemon, Mario czy Zelda, które miały swoje premiery konsekwentnie, co kilka miesięcy, zatrzymując przy sobie oddanych klientów.

Wygaszanie zainteresowania[8][edytuj | edytuj kod]

Już w dwa lata po premierze PSV przestała być priorytetem dla Sony. Ogromny sukces PS4 ostatecznie pogrzebał wszelkie starania by PSV przynosiło jakiekolwiek dochody. W kwietniu 2015 w nowej aktualizacji usunięto dedykowane aplikacje YouTube, Skype, Mapy Google, Facebook oraz Near. Zalegające w fabrykach egzemplarze zostały przerobione do formy PS Vita TV. Ostatnim bastionem popularności PSV okazała się Japonia, której specyficzna kultura i moda zapewniły PSV „drugie życie”.

Rynek japoński[1][edytuj | edytuj kod]

Pomimo problemów konsola zdobyła uznanie wśród wąskiej grupy wielbicieli japońszczyzny. W momencie, gdy zachodni twórcy wycofali się ze wspierania sprzętu, cyfrowy sklep zaczął być zalewany gatunkami takimi jak jRPG oraz visual novel. Serie Zero Escape, Steins;Gate czy Danganronpa należą do produkcji, które swoją popularność zawdzięczają właśnie temu sprzętowi, przyklejając jej łatkę konsoli skierowanej głównie do otaku.

Zakończenie produkcji[8][2][edytuj | edytuj kod]

PS Vita stała się sprzętem niszowym, a próba wprowadzenia PS Vita TV nie powiodła się. 1 marca 2019 Sony oficjalnie zakończyło produkcję sprzętu. Liczbę sprzedanych sztuk szacuje się w granicach 15 milionów. Do tej pory nie ma oficjalnych informacji odnośnie następnej przenośnej konsoli PlayStation.

Scena homebrew[edytuj | edytuj kod]

Już od pierwszej wersji oprogramowania, piraci szukali dziur systemowych[9], wykorzystując tzw. exploit, aby odtwarzać pirackie kopie gier. Jedną z pierwszych metod, niedługo po premierze, było użycie exploitu podczas emulacji gier z PSP[10]. Przez następne lata SONY toczyło walkę z piratami, wypuszczając co kilka miesięcy poprawione wersje oprogramowania. Ostatecznie słabnące zainteresowanie i brak wiary we własny sprzęt doprowadziło do decyzji o zaprzestaniu wspierania. Piraci nieugięcie ulepszali metody złamania systemu, pozwalając konsoli na odtwarzanie gier z innych platform, tj. NES, SNES, Game Boy, Nintendo 64, Game Cube, Sega Saturn, Dreamcast czy nawet gry na androida[11]. Ważną zmianą okazała się możliwość odblokowania obsługi kart microSD, dzięki zmodyfikowanemu adapterowi, który wkładany jest do slotu na karty NVG, tzw. SD2Vita[12]. Dzięki niemu oryginalne i drogie karty pamięci stały się zbędne. Dziś konsola uważana jest[przez kogo?] za jedną z lepszych alternatywnych metod do odtwarzania retro-gier.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f PlayStation Vita - najbardziej pechowa konsola przenośna, PPE.pl [dostęp 2020-10-28] (pol.).
  2. a b PlayStation Vita umarła. Definitywny koniec produkcji konsoli, PPE.pl [dostęp 2020-10-28] (pol.).
  3. Specyfikacja PS Vita, żywotność baterii, PPE.pl [dostęp 2020-10-28] (pol.).
  4. a b Specyfikacja nowej wersji PlayStation Vita ujawniona. Zobacz wszystkie wersje kolorystyczne w pełnej okazałości, PPE.pl [dostęp 2020-10-28] (pol.).
  5. Firmware PS Vita - opis uaktualnień i zmian, PPE.pl [dostęp 2020-10-28] (pol.).
  6. FreeBSD. doc.dl.playstation.net. [dostęp 2019-02-16].
  7. PlayStation Vita. Sony kończy produkcję nośników danych, PPE.pl [dostęp 2020-10-28] (pol.).
  8. a b PlayStation TV. Historia największej porażki Sony, PPE.pl [dostęp 2020-10-28] (pol.).
  9. Plailect, PS Vita (TV) Hacks Guide, Vita Hacks Guide [dostęp 2020-10-28] (ang.).
  10. u, Why hacking the Vita is hard (or: a history of first hacks), Yifan Lu, 10 września 2013 [dostęp 2020-10-28].
  11. PS Vita: a 6-year hacking journey comes to an end as the very last layer of the Vita crypto security is defeated, Wololo.net, 23 lutego 2019 [dostęp 2020-10-28] (ang.).
  12. Edreih, [PS Vita] How To Set Up SD2Vita Tutorial (StorageMgr) 2019, Code Donut, 28 sierpnia 2019 [dostęp 2020-10-28] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]