Pluton łącznikowy nr 10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pluton łącznikowy nr 10
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy ppor. rez. pil. Bohdan Arct
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Lida
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Podległość Armia „Łódź”
RWD-8 - samolot łącznikowy

Pluton łącznikowy nr 10pododdział lotnictwa łącznikowego Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Pluton nie występował w organizacji pokojowej wojska. Był jednostką formowaną na podstawie planu mobilizacyjnego „W”, w I rzucie mobilizacji powszechnej. Jednostką mobilizującą był 5 pułk lotniczy w Lidzie[1].

Pluton został sformowany w dniu 31 sierpnia 1939, a następnego dnia przebazowany z Lidy na lotnisko Lublinek i podporządkowany dowódcy Armii „Łódź”[2].

Pododdział został zorganizowany według „etatu” L.3085/mob.org. – organizacja wojenna plutonu łącznikowego o stanie 14 żołnierzy, w tym 1 oficera, 6 podoficerów i 7 szeregowców[3]. Na wyposażeniu plutonu znajdowały się trzy samoloty szkolne RWD-8[2].

Dowódcą plutonu był podporucznik rezerwy pilot Bohdan Arct, a pilotami kaprale: Henryk Dukalski i Afons Knapik[4].

2 września 1939 roku oddziały Wojska Polskiego zestrzeliły samolot RWD-8 pilotowany przez kaprala Dukalskiego, który został ranny i skierowany na leczenie do szpitala w Łodzi[2].

Od 3 do 6 września pluton wykonał kilka lotów. Rzut naziemny stacjonował wówczas w Skierniewicach. 6 września 1939 roku podporucznik Arct wykonał lot do Warszawy. W dniach 7-9 września wymieniony oficer wykonywał loty na rzecz Naczelnego Dowództwa. 10 września w rejonie Bielska Podlaskiego pilotowany przez niego samolot został ostrzelany i rozbity podczas przymusowego lądowania. W międzyczasie dowódca lotnictwa i OPL Armii „Łódź”, pułkownik Wacław Iwaszkiewicz skierował rzut kołowy plutonu na lotnisko Marianów koło Łukowa, gdzie został włączony w skład 55 samodzielnej eskadry bombowej[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ..., s. 463.
  2. a b c d Pawlak 1982 ↓, s. 249.
  3. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ..., s. 1096. Z historii polskiego lotnictwa wojskowego 1918-1939, s. 600, 604.
  4. Pawlak 1991 ↓, s. 440.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Bartel, Jan Chojnacki, Tadeusz Królikiewicz, Adam Kurowski, Z historii polskiego lotnictwa wojskowego 1918-1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1991. ISBN 83-206-0795-7.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5​.
  • Jan Wróblewski: Armia „Łódź” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.