Pogoń Szczecin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy klubu piłkarskiego. Zobacz też: inne drużyny noszące tę nazwę – ujednoznacznienie.
Pogoń Szczecin
Ilustracja
Herb Pogoni Szczecin
Pełna nazwa Pogoń Szczecin Spółka Akcyjna
Przydomek Portowcy, Duma Pomorza, Granatowo-Bordowi
Maskotka Gryfus
Barwy          
Data założenia 21 kwietnia 1948 jako Klub Sportowy Sztorm
Debiut w najwyższej lidze 15 marca 1959
Liga Ekstraklasa
Państwo  Polska
Adres 71-102 Karłowicza 28
Szczecin
Stadion Stadion Miejski im. Floriana Krygiera
Prezes Jarosław Mroczek (od 1 lutego 2011)
Trener Kosta Runjaić
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecinpolski klub piłkarski z siedzibą w Szczecinie, dwukrotny wicemistrz Polski[1], trzykrotny finalista Pucharu Polski.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Najpopularniejszy klub sportowy w Szczecinie został założony 21 kwietnia 1948 roku pod nazwą Klub Sportowy Sztorm. Pierwszymi sekcjami były sekcje piłki nożnej i boksu. Drużynę piłkarzy zgłoszono do rozgrywek C-klasy, organizowanych przez Zachodniopomorski Okręgowy Związek Piłki Nożnej. Sztorm był objęty patronatem szczecińskich transportowców.

W marcu 1949 roku kluby związkowe w Szczecinie (KS Sztorm, KS Cukrownik, KS Drukarz, Pocztowy KS) zostały połączone w jeden, który nazwano Klub Sportowy Związkowiec. W 1949 roku Związkowiec przystąpił do rozgrywek A-klasy, w miejsce Pocztowego KS. W listopadzie 1950 roku w związku z machinacjami finansowymi rozwiązano Związkowca, a jego miejsce w lidze zajął powstały przy porcie klub o nazwie Klub Sportowy Kolejarz Szczecin. W 1950 i 1951 roku zespół brał udział w ogólnopolskim Pucharze Polski dochodząc do 1/16 finału. W 1951 roku drużyna wygrała rozgrywki A-klasy, ale baraży o II ligę nie przeszła z uwagi na grę nieuprawnionego zawodnika. W 1953 r., po reorganizacji rozgrywek, utworzono Ligę Międzywojewódzką, obejmującą województwa szczecińskie, zielonogórskie i poznańskie. Z tego pierwszego desygnowano do gry kluby: Kolejarz Szczecin, Gwardia Szczecin oraz Kolejarz Goleniów.

Jesienią 1955 roku Kolejarz zmienił nazwę na Klub Sportowy Pogoń. Nazwa i barwy nawiązują do tradycji jednego z największych klubów Polski lat 1918–1939, Pogoni Lwów. W 1957 roku pod wodzą Floriana Krygiera zespół został wicemistrzem Ligi Międzywojewódzkiej i w turnieju barażowym o II ligę (Flota Gdynia, Warta Gorzów, Kujawiak Włocławek) zajął I miejsce. Po raz pierwszy w historii Pogoń awansowała na zaplecze ekstraklasy.

W 1958 roku Pogoń Szczecin zajęła w grupie północnej I miejsce (37 punktów, stosunek bramek 54:22), co dało historyczny awans do I ligi. Podczas zmagań o awans do ekstraklasy szczeciński zespół ustanowił rekord – nie przegrał żadnego ze spotkań. Wyczyn ten pozostaje niepobity do dziś.

Rok Liga Miejsce ↑↓
1948 C klasa ?
1949 A klasa 3
1950 A klasa 8
1951 Międzywojewódzka 1
1952 Międzywojewódzka 1
1953 Międzywojewódzka 5
1954 Międzywojewódzka 7
1955 Międzywojewódzka 4
1956 Międzywojewódzka 2
1957 Międzywojewódzka 1
1958 II liga 1
1959 I liga 10
1960 I liga 12
1961 II liga 4
1962 II liga 1
1962/63 I liga 11
1963/64 I liga 12
1964/65 I liga 13
1965/66 II liga 2
1966/67 I liga 9
1967/68 I liga 6
1968/69 I liga 11
1969/70 I liga 12
1970/71 I liga 4
1971/72 I liga 11
1972/73 I liga 9
1973/74 I liga 8
1974/75 I liga 12
1975/76 I liga 6
1976/77 I liga 6
1977/78 I liga 11
1978/79 I liga 15
1979/80 II liga 8
1980/81 II liga 1
1981/82 I liga 6
1982/83 I liga 4
1983/84 I liga 3 Bronze medal with cup.svg
1984/85 I liga 11
1985/86 I liga 10
1986/87 I liga 2 Silver medal with cup.svg
1987/88 I liga 10
1988/89 I liga 13
1989/90 II liga 15
1990/91 II liga 11
1991/92 II liga 1
1992/93 I liga 7
1993/94 I liga 5
1994/95 I liga 8
1995/96 I liga 15
1996/97 II liga 2
1997/98 I liga 14
1998/99 I liga 13
1999/00 I liga 13
2000/01 I liga 2 Silver medal with cup.svg
2001/02 I liga 8
2002/03 I liga 16
2003/04 II liga 1
2004/05 I liga 9
2005/06 I liga 10
2006/07 I liga 16
2007/08 IV liga 1
2008/09 II liga 2
2009/10 I liga 5
2010/11 I liga 6
2011/12 I liga 2
2012/13 Ekstraklasa 12
2013/14 Ekstraklasa 7
2014/15 Ekstraklasa 8
2015/16 Ekstraklasa 6
2016/17 Ekstraklasa 7
2017/18 Ekstraklasa 11
2018/19 Ekstraklasa 7
2019/20 Ekstraklasa 6
2020/21 Ekstraklasa

Sukcesy i porażki[edytuj | edytuj kod]

W debiucie pierwszoligowym drużyna Portowców przegrała u siebie z Gwardią Warszawa 0:1. Pierwsze sezony w ekstraklasie nie były udane. W 1959 roku Pogoń zajęła 10. miejsce (na 12 zespołów), zaś w kolejnym – ostatnie, co oznaczało spadek do II ligi. Spowodowało to wyprzedaż zawodników klubowych i od 1961 roku w klubie postawiono na pracę z młodzieżą. Sukcesy młodzieżowe, a później seniorskie, wiążą się z osobami szczególnie zasłużonymi dla Pogoni: Zbigniewem Ryziewiczem i Florianem Krygierem.

W 1962 roku Pogoń powróciła do I ligi, gdzie zagościła na trzy sezony. Później jeden sezon spędziła na zapleczu pierwszego frontu, aby znowu awansować, tym razem na długo (13 sezonów). Był to najdłuższy nieprzerwany okres gry Pogoni w I lidze.

Lata 80 XX w. to czasy największych sukcesów klubu. Zachodniopomorska jedenastka dwa razy walczyła w finale Pucharu Polski, w obu przypadkach jednak minimalnie uległa rywalom: w roku 1981 Legii Warszawa 0:1 (po dogrywce), a w 1982 Lechowi Poznań 0:1.

W 1984 roku Pogoń, trenowana wówczas przez Eugeniusza Ksola, po raz pierwszy w swej historii zajęła miejsce na podium. Trzecie miejsce było przepustką do występów w europejskich pucharach (Puchar UEFA). W swoim debiucie Duma Pomorza wylosowała 1. FC Köln, w szeregach którego występowali reprezentanci RFN, m.in. Harald „Toni” Schumacher, Pierre Littbarski i Klaus Allofs. 19 września 1984 roku w Kolonii Pogoń, mimo niezłej gry i okazji bramkowych, przegrała 1:2 (bramka dla Pogoni po samobójczym trafieniu Uwe Haasa). W rewanżu, 3 października, MKS zanotował w Szczecinie porażkę 0:1, nie wykorzystując m.in. dwóch rzutów karnych. Przygoda z pucharami zakończyła się na pierwszej rundzie.

W 1987 roku szczeciński klub osiągnął swój największy w dotychczasowej historii sukces: Portowcy zostali wicemistrzami Polski. Zespół, trenowany przez charyzmatycznego i niezwykle popularnego w Szczecinie Leszka Jezierskiego „Napoleona”, grał ofensywnie i strzelał dużo bramek. Pogoń, w barwach której grali m.in. Marek Szczech, Mariusz Kuras, Kazimierz Sokołowski, Marek Ostrowski, Marek Leśniak i Jerzy Hawrylewicz, rozbiła m.in. GKS Katowice 7:2 i Lechię Gdańsk 5:1. Na finiszu rozgrywek szczecińską drużynę wyprzedził jedynie Górnik Zabrze. Królem strzelców ligi został Marek Leśniak (24 bramki).

W I rundzie Pucharu UEFA szczeciński zespół ponownie trafił na wymagającego rywala, ekipę Hellas Werona. W zespole, który w 1985 zdobył mistrzostwo Włoch, grali m.in. Niemiec Thomas Berthold i Duńczyk Preben Elkjær Larsen. W pierwszym meczu, 16 września w Szczecinie, padł remis 1:1 (gol Marka Leśniaka). W rewanżu dwa tygodnie później Duma Pomorza nie sprostała rywalom, ulegając 1:3 (bramkę dla Pogoni zdobył Jerzy Hawrylewicz). Dwa lata później Pogoń zanotowała spadek do drugiej ligi, w której grała przez 3 sezony.

Lata 90 XX w. były naznaczone zmaganiami klubu o przetrwanie i ciągłą walką drużyny o ekstraklasowy byt. W sezonie 1993/1994 zespół ustanowił osobliwy, niepobity później rekord ekstraklasy - zremisował aż 19 meczów (z 34), zajmując wtedy 5. miejsce. Portowcy utracili ekstraklasę w roku 1996, ale na krótko. Powrót nastąpił już w kolejnym sezonie.

Kryzys[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie tysiącleci rozpoczął się najtrudniejszy okres w historii Pogoni. Po wycofaniu się Zarządu Portów Szczecin-Świnoujście z finansowania i zarządzania klubem, rozpoczęto poszukiwania innych źródeł utrzymania klubu, który popadał w zadłużenie.

W 1999 roku miasto zaoferowało tureckiemu przedsiębiorcy Sabriemu Bekdaşowi tereny przy stadionie, w zamian za finansowanie Pogoni. 29 grudnia powołano do życia Sportową Spółkę Akcyjną Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecin. Polityka zatrudniania przez Bekdaşa w Pogoni piłkarskich gwiazd (Dariusz Gęsior, Grzegorz Mielcarski, Jerzy Podbrożny, Kazimierz Węgrzyn, Brasília czy Oleg Salenko – król strzelców Mundialu w 1994) przyniosła efekty. W 2001 roku Duma Pomorza zdobyła drugie w swych dziejach wicemistrzostwo Polski, ustępując w tabeli jedynie wschodzącej gwieździe Wisły Kraków.

Sukces okazał się krótkotrwały, a niedługo po nim pojawiły się problemy, które w dalszej kolejności doprowadziły do głębokiego kryzysu w klubie. Osią sporu między Bekdaşem a władzami Szczecina były obiecane przez miasto tereny, na których turecki biznesmen chciał przeprowadzić własne inwestycje. Mimo zawartej wcześniej umowy miasto nie wydzierżawiło Bekdaşowi 18 hektarów wokół stadionu Pogoni. W odpowiedzi większościowy udziałowiec SSA w listopadzie 2001 roku wstrzymał finansowanie klubu, a następnie wycofał się z klubu. Turek zostawił Pogoń z ogromnymi długami, a drużyna poległa w I rundzie pucharu UEFA z amatorami z Islandii, Fylkirem Reykjavík (1:1 u siebie i 1:2 w meczu wyjazdowym).

4 lipca 2002 roku następnym właścicielem spółki został szwedzki biznesmen polskiego pochodzenia – Les Gondor (vel Leszek Gondorowicz, przed laty taksówkarz z Lipian). Gondor obiecał podźwignąć klub z upadku, jednak były to czcze słowa. W efekcie rozmaitych działań i kolejnych przepychanek z miastem Pogoń została doprowadzona do ruiny. Skutkiem rządów Gondora był spadek z ekstraklasy w 2003 roku. Drużyna grała katastrofalnie, z 30 ligowych spotkań wygrała tylko dwa, a w całym sezonie zdobyła zaledwie 9 punktów.

Dodatkowo klub nie dostał drugoligowej licencji i gdyby nie istniejące od 2002 roku Stowarzyszenie Kibiców Pogoni Szczecin – Pogoń Walcząca, musiałby rozpoczynać rozgrywki od B-klasy. Stowarzyszenie to założyło jednak 5 maja 2003 (według innych źródeł w marcu 2003) jednosekcyjny klub piłkarski Pogoń Nowa Szczecin, który został zgłoszony w Zachodniopomorskim Związku Piłki Nożnej do rozgrywek czwartoligowych w sezonie 2003/2004.

Tymczasem właścicielem Pogoni Szczecin został Antoni Ptak, przedsiębiorca i właściciel Sportowej Spółki Akcyjnej Piotrcovia Piotrków Trybunalski, wcześniej działający w ŁKS i Lechii/Polonii Gdańsk. W 2003 roku Ptak postanowił przenieść z Piotrkowa Trybunalskiego do Szczecina drużynę z II ligową licencją (Piotrcovia) i zmienić jej nazwę na MKS Pogoń Szczecin. Mimo kontrowersji, jakie wywołał ten pomysł w szczecińskim środowisku, przedsiębiorca ze Rzgowa zrealizował swoją koncepcję. Do rejestracji nowej spółki doszło 8 lipca 2003 roku.

Szczecińscy kibice początkowo odnosili się z nieufnością do nowego klubu. Drużyna jednak szybko zaczęła wygrywać w drugiej lidze i w znakomitym stylu awansowała do ekstraklasy w sezonie 2003/2004. Trzon zespołu z Piotrkowa uzupełniono o piłkarzy szczecińskich, co pozwoliło zachodniopomorskim kibicom bardziej identyfikować się z klubem kierowanym przez A. Ptaka.

Po tym przekształceniu Piotrcovii w Pogoń, miejsce Pogoni Nowej w IV lidze kibice przekazali rezerwom drugoligowca. Pogoń Nowa skupiła się na prowadzeniu drużyn młodzieżowych (początkowo po dwie drużyny juniorów i trampkarzy). W roku 2004 zespół prowadzony przez Włodzimierza Obsta w walce o ćwierćfinał mistrzostw Polski juniorów starszych pokonał faworyzowaną drużynę Lecha Poznań

W sezonie 2004/2005 Pogoń zajęła w ekstraklasie 9 miejsce (na 14 zespołów) i zgłosiła akces do występów w Pucharze Intertoto. W I rundzie wyeliminowała mołdawski Tiligul-Tiras Tiraspol, oto wyniki dwumeczu:

  • 18 czerwca 2005, Tiligul-Tiras Tiraspol – Pogoń Szczecin 0:3
  • 25 czerwca 2005, Pogoń Szczecin – Tilgul Tiraspol 6:2.

W II rundzie Portowcy odpadli w rywalizacji z czeską Sigmą Ołomuniec, uzyskując następujące wyniki:

  • 2 lipca 2005, Sigma Ołomuniec – Pogoń Szczecin 1:0
  • 9 lipca 2005, Pogoń Szczecin – SK Sigma Ołomuniec 0:0

Zima 2005/2006 okazała się dla klubu okresem przełomowym. W związku z niezadowalającymi wynikami drużyny w rundzie jesiennej Ekstraklasy (zespół plasował się na 9 pozycji), Antoni Ptak zdecydował się na sprzedaż większości zawodników i zastąpienie ich graczami brazylijskimi, wyszukiwanymi za oceanem przez syna, Dawida Ptaka. Swą nową koncepcję budowy zespołu Antoni Ptak streścił następująco: „Pogoń będzie brazylijska, albo żadna”[2].

Mecz Legii z Pogonią zakończony wynikiem 3:1 (1:1); w ekipie szczecinian na boisko wyszli m.in. Julcimar, Campos, Otávio, Thiago i Tinga (6 maja 2007).

Do końca lutego 2006 roku w klubie zatrudniono kilkunastu piłkarzy z Brazylii. Pogoń Szczecin stała się bodaj jedynym niebrazylijskim klubem na świecie zbudowanym niemal w 100% z zawodników tego kraju. Ewenementem w europejskim futbolu było również „skoszarowanie” drużyny pod Łodzią, w oddalonym od Szczecina niemal o 500 kilometrów[3] Gutowie Małym, gdzie Antoni Ptak wybudował piłkarski ośrodek szkoleniowy. Piłkarze musieli stamtąd dojeżdżać do Szczecina na mecze rozgrywane „u siebie”. Paradoksalnie były to ich najodleglejsze wyjazdy na mecze ligowe.

Kolejnym precedensem w historii szczecińskiego i polskiego futbolu był mecz przeciwko Bełchatowowi (11 kwietnia 2006). Na boisko w Bełchatowie w barwach Pogoni wyszła jedenastka, w składzie której nie było ani jednego Polaka. W bramce stanął słowacki bramkarz Boris Peškovič, a w polu zagrało dziesięciu Brazylijczyków. Mecz zakończył się porażką 0:2[4]. Na koniec rundy wiosennej sezonu 2005/2006 Pogoń zajęła 11 miejsce.

Przed sezonem 2006/2007 Pogoń Nowa chciała wystąpić w IV lidze w miejsce rezerw MKS Pogoń SSA, na prowadzenie których zarząd należącej do Antoniego Ptaka spółki próbował pozyskać finanse z miejskiej kasy. Do porozumienia nie doszło i od 26 sierpnia 2006 roku Pogoń Nowa, niezależnie od Pogoni prowadzonej przez Antoniego Ptaka, utworzyła drużynę seniorów, występującą w zachodniopomorskiej B-klasie. Działaczami klubu i zarazem piłkarzami tego zespołu zostali były reprezentant Polski Dariusz Adamczuk oraz były pierwszoligowiec Grzegorz Matlak. Drużyna rozgrywała mecze na boisku nr 2 stadionu im. Floriana Krygiera. Za cel w sezonie 2006/2007 postawiono awans do A-klasy. Udało się go wywalczyć, wygrywając 21 spotkań, jedno remisując (bilans bramek 146:12, najwyższe zwycięstwa: na własnym boisku 18:0, na wyjeździe 9:0). W meczach gościnnie występowali znakomici przed laty piłkarze Pogoni, zasłużeni dla klubu: Zenon Kasztelan, Zbigniew Kozłowski, Mariusz Kuras, Andrzej Rycak i Adam Kensy.

Tymczasem po nieudanym sezonie 2006/2007 (ostatnie miejsce w tabeli) Antoni Ptak rozpoczął wyprzedaż zawodników Pogoni. Negocjował sprzedaż klubu z kilkoma podmiotami, rozważał także przeniesienie drużyny do innego miasta – jednakże pod inną nazwą, gdyż prawo do nazwy, herbu i tradycji szczecińskiego klubu należą do Stowarzyszenia Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecin.

Odbudowa[edytuj | edytuj kod]

28 czerwca 2007 roku przedstawiciele Antoniego Ptaka, po długich negocjacjach z udziałem przedstawicieli PZPN, miasta Szczecin nie doszli do porozumienia w sprawie sprzedaży wydzielonej ze spółki-matki sekcji piłkarskiej z miejscem w II lidze. Kupnem zainteresowani byli dwaj zachodniopomorscy przedsiębiorcy: Artur Kałużny (Szczecin, branża gastronomiczna) i Grzegorz Smolny (Złocieniec, branża drzewna).

Przyszli właściciele zapowiedzieli więc tego powstanie nowej spółki akcyjnej zbudowanej na bazie kibicowskiej Pogoni Nowej Szczecin, do której po wycofaniu się klubu Antoniego Ptaka z rozgrywek, na mocy wcześniej podpisanej umowy powróciło miejsce w IV lidze (po zespole rezerwowym). 24 lipca utworzono Pogoń Szczecin Spółkę Akcyjną. Udziałowcami spółki zostali Artur Kałużny i Grzegorz Smolny – 50%, Stowarzyszenie Klub Sportowy Pogoń Szczecin Nowa – 25%, Dariusz Adamczuk – 12,5%, Grzegorz Matlak – 12,5%. Stowarzyszenie Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecin uzyskując zabezpieczenia formalno-prawne przekazało do nowej spółki prawo do nazwy, barw, herbu i tradycji Pogoni Szczecin[5]. 25 lipca Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Klubu Sportowego Pogoń Szczecin Nowa, podjęło decyzję o przekazaniu do nowo powstałej spółki akcyjnej Pogoń Szczecin sekcji piłkarskiej[6]. 31 lipca, po ostatecznym wycofaniu się Antoniego Ptaka ze szczecińskiej piłki, Zachodniopomorski Związek Piłki Nożnej zdecydował, że nowa spółka Pogoń Szczecin warunkowo wystąpi w rozgrywkach czwartoligowych. Uchwała uprawomocniła się po spełnieniu przez spółkę 7 punktów formalno-prawnych[7]. Od tej pory spółka kontynuuje tradycje Pogoni Szczecin.

Wycofanie Pogoni Szczecin z ligi (rozpoczęcie gry na nowo od IV ligi) spowodowało, że klubowi nie groziły sankcje za udział w aferze korupcyjnej dotyczącej meczów z lat 2002 - 2005, ponieważ władze sportowe nie karały degradacjami, odbieraniem punktów i grzywnami klubów, które same wycofały się z rozgrywek (nowa Pogoń stanowiła formalnie nowy klub). Śledztwo prowadzone w sprawie afery korupcyjnej zakończyło się zaś wyrokami skazującymi dotyczącymi również ustawiania meczów Pogoni, a jedną z osób, której postawiono zarzuty i skazano za korupcję, był syn właściciela Pogoni Antoniego Ptaka, pełniący funkcję prezesa klubu.[8][9]

11 sierpnia 2007 roku Pogoń wystartowała w rozgrywkach IV ligi. Sezon 2007/2008 drużyna zakończyła zwycięsko, a w spotkaniu barażowym dwukrotnie pokonała Zatokę Puck. Dało to Portowcom awans do zreformowanej II ligi.

Na początku czerwca 2008 roku ze Stowarzyszenia KS Pogoń Szczecin Nowa odszedł Dariusz Adamczuk. 19 czerwca poinformowano o rozmowach pomiędzy władzami II ligowej Pogoni Szczecin a właścicielem klubu Dyskobolia Groclin Grodzisk Wielkopolski, Zbigniewem Drzymałą. Miały one na celu przeniesienie drużyny piłkarskiej i miejsca w ekstraklasie z Grodziska do Szczecina, a następnie fuzję obu klubów pod szyldem Pogoni Szczecin. Oznaczałoby to powrót Portowców do ekstraklasy od nowego sezonu. Doświadczenia z Antonim Ptakiem i Piotrcovią spowodowały jednak silny sprzeciw stowarzyszeń kibiców. 26 czerwca Pogoń Nowa wydała oświadczenie w sprawie propozycji przeniesienia spółki Groclin Dyskobolia SSA do Szczecina: pomysł ten nie został zaakceptowany. 30 czerwca zerwano więc rozmowy przedstawicieli Pogoni Szczecin ze Zbigniewem Drzymałą i rozmowy o fuzji obu klubów zakończyły się fiaskiem.

Na półmetku sezonu 2008/2009 Pogoń Szczecin zajmowała 4. lokatę, sezon Portowcy zakończyli na 2. miejscu II ligi grupy zachodniej, awansując do I ligi. Bilans spotkań: 18 zwycięstw, 8 remisów, 8 porażek.

Powrót do Ekstraklasy i dalsze lata[edytuj | edytuj kod]

10 kwietnia 2012 trenerem Pogoni Szczecin został Ryszard Tarasiewicz[10]. Grająca wówczas w I lidze Pogoń wywalczyła pod jego wodzą awans do Ekstraklasy[11], jednak kontraktu z Tarasiewiczem nie przedłużono. Nowym szkoleniowcem został Artur Skowronek[12], a 19 marca 2013 roku jego następcą został Dariusz Wdowczyk[13]. W swoim jubileuszowym, czterdziestym sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej Pogoń zajęła 12 miejsce.

W 2013 roku klub obchodził także swoje 65-lecie. Z tej okazji 10 lipca zorganizowano towarzyski mecz z Olympique Lyon, który zakończył się wynikiem 0:0[14].

Od czasu wprowadzenia w sezonie 2013/2014 systemu rozgrywek nazywanego ESA 37 (po rozegraniu przez 16 klubów 30 kolejek ligowych następuje podział na dwie grupy po osiem klubów, które rozgrywają rundę finałową systemem każdy z każdym po jednym meczu) Pogoń zaczęła regularnie zdobywać miejsce w finałowej grupie mistrzowskiej. W sezonie 2013/2014 napastnik Pogoni Marcin Robak został królem strzelców ekstraklasy (22 bramki, z czego 21 w Pogoni, pierwszą zdobył dla Piasta Gliwice). W rundzie zasadniczej sezonu 2015/2016 Pogoń zajęła nawet 3. miejsce. Natomiast w rundzie finałowej zespół zawsze grał słabo i w istocie nie podejmował walki o wyższe pozycje, zawsze spadał w tabeli, a trenerzy eksperymentowali ze składem. W efekcie w latach 2014 i 2015 Pogoń nie wygrała ani jednego meczu w finałowej grupie mistrzowskiej, w roku 2016 dwa, a w roku 2017 jeden. Było to dostrzegane przez komentatorów i kibiców i spotykało się z powszechną krytyką.[15][16].

Objęcie funkcji trenera Pogoni na początku sezonu 2017/2018 przez Macieja Skorżę zakończyło się spektakularną klapą - zespół, który od kilku lat plasował się w górnej połówce tabeli, a jego skład nie uległ zasadniczym zmianom, zaczął przegrywać mecz za meczem i po 15 kolejkach miał na koncie tylko 2 zwycięstwa, 3 remisy i aż 10 porażek. Wówczas funkcję trenera zajmującej ostatnie miejsce w ekstraklasie Pogoni objął Niemiec Kosta Runjaić i wyprowadził zespół z kryzysu: Pogoń pod jego kierownictwem w pozostałej części sezonu uzyskała 10 zwycięstw, 6 remisów i 6 porażek i wprawdzie po raz pierwszy znalazła się w grupie spadkowej, ale utrzymała się bez trudu w ekstraklasie (11. miejsce). W następnym sezonie zespół powrócił do górnej części tabeli, a pozytywnie oceniany trener Kosta Runjaić podpisał długoterminowy kontrakt. [17]. Jednocześnie rozpoczęła się budowa praktycznie nowego stadionu dla Pogoni, poprzez sukcesywną rozbiórkę starych trybun i budowę na ich miejsce nowych [18][19] . Według umowy inwestycja ma zostać zakończona w 2022 roku.

W sezonie 2019/20 Pogoń w pierwszej części rozgrywek należała do czołówki ekstraklasy, przez większość rozgrywek zajmowała miejsce w pierwszej trójce, kilka razy była liderem. Jednak w przerwie zimowej zarząd klubu wytransferował najlepszego strzelca (Adama Buksę), a gdy wkrótce wiosną 2020 r. rozgrywki wstrzymała pandemia COVID-19, rozwiązał kontrakty z dwoma kolejnymi wyróżniającymi się zawodnikami linii ofensywnej (Zvonimirem Kozuljem i Srdanem Spiridonoviciem); ci trzej piłkarze do chwili przerwania rozgrywek zdobyli łącznie 16 z 27 bramek strzelonych przez Pogoń w 26 meczach[20]. Po wznowieniu rozgrywek, od maja do lipca 2020 r. Pogoń zdobyła już tylko 8 bramek w 11 meczach i zakończyła rozgrywki na 6. miejscu[20]. Krytykowany za politykę transferową i osłabianie zespołu prezes Jarosław Mroczek[21][22] na konferencji prasowej 9 lipca 2020 r. oświadczył, że podjęcie decyzji o walce o sukces sportowy i start w pucharach europejskich to ryzyko, a najmniej ryzykownym źródłem pozyskania środków są przychody z transferów.[23] Po tym oświadczeniu prezesa klubu główny sponsor, Grupa Azoty Police SA (której prezes Wojciech Wardacki wcześniej już sygnalizował, że sponsor nie jest zainteresowany wspieraniem zespołu zajmującego ciągle miejsce w środku tabeli i oczekuje walki o puchary) poinformowała 24 lipca 2020 r., że wycofuje się ze sponsorowania Pogoni, ponieważ sponsoring nie przynosi oczekiwanych korzyści wizerunkowych, gdyż drużyna nie osiąga zakładanych przez spółkę celów sportowych.[24][25]

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1. Polska Rzeczpospolita Ludowa Jan Dixa 1950 1950
2. Polska Rzeczpospolita Ludowa Kazimierz Chrostek 1951 1952
3. Polska Rzeczpospolita Ludowa Zygmunt Czyżewski 1953 1953
4. Polska Rzeczpospolita Ludowa Henryk Wielga 1954 1954
5. Polska Rzeczpospolita Ludowa Mieczysław Matyas 1955 31.05.1956
6. Polska Rzeczpospolita Ludowa Florian Krygier 01.06.1956 31.12.1958
7. Polska Rzeczpospolita Ludowa Edward Brzozowski 01.01.1959 31.12.1959
8. Polska Rzeczpospolita Ludowa Florian Krygier 01.01.1960 30.09.1960
9. Polska Rzeczpospolita Ludowa Edward Brzozowski 01.10.1960 31.12.1961
10. Polska Rzeczpospolita Ludowa Zygmunt Czyżewski 01.01.1962 30.06.1963
11. Polska Rzeczpospolita Ludowa Marian Suchogórski 01.07.1963 30.06.1965
12. Polska Rzeczpospolita Ludowa Stefan Żywotko 01.07.1965 31.12.1969
13. Polska Rzeczpospolita Ludowa Eugeniusz Ksol 01.01.1970 30.06.1970
14. Czechosłowacja Karel Kosarz 01.07.1970 30.06.1972
15. Polska Rzeczpospolita Ludowa Edmund Zientara 01.07.1972 30.06.1975
16. Polska Rzeczpospolita Ludowa Bogusław Hajdas 01.07.1975 30.06.1977
17. Polska Rzeczpospolita Ludowa Aleksander Mandziara 01.07.1977 30.06.1978
18. Polska Rzeczpospolita Ludowa Hubert Fiałkowski 01.07.1978 31.12.1978
19. Polska Rzeczpospolita Ludowa Konstanty Pawlikaniec 01.01.1979 30.09.1979
20. Polska Rzeczpospolita Ludowa Jerzy Kopa 01.10.1979 30.06.1982
21. Polska Rzeczpospolita Ludowa Eugeniusz Ksol 01.07.1982 19.03.1985
22. Polska Rzeczpospolita Ludowa Maciej Hejn 20.03.1985 30.06.1985
23. Polska Rzeczpospolita Ludowa Leszek Jezierski 28.07.1985 30.06.1987
24. Polska Rzeczpospolita Ludowa Jan Jucha 01.07.1987 19.03.1988
25. Polska Rzeczpospolita Ludowa Jerzy Jatczak 20.03.1988 30.06.1988
26. Polska Rzeczpospolita Ludowa Lesław Ćmikiewicz 01.07.1988 10.04.1989
27. Polska Rzeczpospolita Ludowa Eugeniusz Ksol 11.04.1989 18.10.1989
28. Polska Włodzimierz Obst 19.10.1989 30.06.1990
29. Polska Aleksander Brożyniak 01.07.1990 31.10.1990
30. Polska Jerzy Jatczak 01.11.1990 31.12.1990
31. Polska Eugeniusz Różański 01.01.1991 20.02.1992
32. Polska Leszek Jezierski 21.02.1992 30.06.1992
33. Polska Romuald Szukiełowicz 01.07.1992 31.12.1993
34. Polska Jerzy Kasalik 01.01.1994 31.12.1994
35. Polska Orest Lenczyk 01.01.1995 30.06.1995
36. Polska Janusz Pekowski 01.07.1995 30.06.1996
37. Polska Romuald Szukiełowicz 01.07.1996 30.06.1997
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
38. Polska Bogusław Baniak
Polska Wiktor Mazurek
01.07.1997 06.04.1999
39. Polska Leszek Jezierski
Polska Jan Jucha
07.04.1999 31.05.1999
40. Polska Albin Mikulski 01.07.1999 14.04.2000
41. Polska Mariusz Kuras 15.04.2000 30.06.2000
42. Polska Janusz Wójcik 01.07.2000 20.07.2000
43. Polska Edward Lorens 20.07.2000 28.04.2001
44. Polska Mariusz Kuras 29.04.2001 13.06.2002
45. Polska Albin Mikulski 14.06.2002 31.08.2002
46. Polska Jerzy Wyrobek 04.09.2002 30.06.2003
47. Polska Bogusław Baniak 01.07.2003 30.06.2004
48. Czechy Pavel Malura 01.07.2004 09.08.2004
49. Polska Bogusław Baniak 10.08.2004 07.10.2004
50. Czechy Bohumil Páník 08.10.2004 10.05.2005
51. Polska Bogusław Pietrzak 11.05.2005 22.08.2005
52. Czechy Bohumil Páník 23.08.2005 15.02.2006
53. Brazylia José Carlos Serrão 16.02.2006 08.03.2006
54. Czechy Bohumil Páník 08.03.2006 17.04.2006
55. Polska Mariusz Kuras 18.04.2006 20.12.2006
56. Czechy Libor Pala 21.12.2006 20.03.2007
57. Polska Bogusław Baniak 21.03.2007 30.06.2007
58. Polska Marcin Kaczmarek 01.07.2007 29.11.2007
59. Polska Mariusz Kuras 30.11.2007 14.09.2008
60. Polska Piotr Mandrysz 15.09.2008 16.08.2010
61. Polska Maciej Stolarczyk 17.08.2010 09.11.2010
62. Polska Artur Płatek 10.11.2010 30.05.2011
63. Polska Jerzy Rot 31.05.2011 11.06.2011
64. Polska Marcin Sasal 12.06.2011 07.04.2012
65. Polska Ryszard Tarasiewicz 10.04.2012 10.06.2012
66. Polska Artur Skowronek 11.06.2012 19.03.2013
67. Polska Dariusz Wdowczyk 20.03.2013 21.10.2014
68. Słowacja Ján Kocian 22.10.2014 08.04.2015
69. Polska Czesław Michniewicz 09.04.2015 23.05.2016
70. Polska Kazimierz Moskal 24.05.2016 04.06.2017
71. Polska Maciej Skorża 05.06.2017 30.10.2017
72. Niemcy Kosta Runjaić 06.11.2017 nadal

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

W kraju[edytuj | edytuj kod]

Na arenie międzynarodowej[edytuj | edytuj kod]

Juniorzy[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz Polski juniorów starszych (1x) – 1986
  • wicemistrz Polski juniorów starszych (3x) – 1965, 2016, 2017
  • trzecie miejsce w mistrzostwach Polski juniorów starszych (4x) – 1960, 2008, 2012, 2014
  • trzecie miejsce w mistrzostwach Polski juniorów młodszych (1x) – 2002

Królowie strzelców Pogoni[edytuj | edytuj kod]

Liga, sezon Imię i nazwisko Liczba bramek
I liga 1962/1963 Marian Kielec 18
I liga 1986/1987 Marek Leśniak 24
II liga 1990/1991 Robert Dymkowski 21
Ekstraklasa 2013/2014 Marcin Robak 21[26]

Sztab trenerski[edytuj | edytuj kod]

Budynek klubowy
Funkcja Imię i nazwisko
Trener Niemcy Kosta Runjaić
II trener Polska Dietmar Brehmer
Asystent Polska Robert Kolendowicz
Szef banku informacji Polska Sławomir Rafałowicz
Trener bramkarzy Polska Andrzej Krzyształowicz
Trener ds. przygotowania fizycznego Polska Rafał Buryta
Kierownik drużyny Polska Daniel Strzelecki
Lekarz Polska Bartosz Paprota
Lekarz Polska Mariusz Pietrzak
Fizjoterapeuta Polska Dariusz Dalke
Masażysta wakat
Masażysta Polska Paweł Bogucki
Dietetyk Polska Katarzyna Piotrowska

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 6 sierpnia 2020[27]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Chorwacja Dante Stipica
2 OB Polska Jakub Bartkowski
6 OB Polska Bartłomiej Mruk
7 NA Grecja Michális Maniás
8 PO Polska Damian Dąbrowski
9 NA Polska Adam Frączczak (kapitan)
13 OB Grecja Konstandinos Triandafilopulos
14 PO Polska Kamil Drygas (wicekapitan)
15 OB Polska Hubert Matynia
16 PO Finlandia Santeri Hostikka
18 PO Polska Michał Kucharczyk
20 PO Austria Alexander Gorgon
22 OB Austria David Stec
23 OB Austria Benedikt Zech
25 NA Szwecja Paweł Cibicki
Nr Poz. Piłkarz
26 BR Polska Jakub Bursztyn
27 PO Polska Sebastian Kowalczyk (3. kapitan)
28 PO Portugalia Tomás Podstawski
29 NA Polska Marcin Listkowski
33 OB Polska Mariusz Malec
54 PO Polska Maciej Żurawski
55 OB Polska Igor Łasicki
61 PO Polska Kacper Smoliński
63 NA Polska Hubert Turski
64 PO Polska Kacper Kozłowski
67 BR Polska Jędrzej Grobelny
68 BR Polska Nikodem Sujecki
70 PO Polska Błażej Starzycki
71 PO Polska Marcel Wędrychowski
97 OB Portugalia Luis Carlos Mata

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
NA Polska Adrian Benedyczak (wypożyczony do Chrobrego Głogów)
NA Polska Dawid Błanik (wypożyczony do Odry Opole)
OB Polska Hubert Sadowski (wypożyczony do Błękitnych Stargard)

Numery zastrzeżone[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
5 PO Brazylia Edi Andradina[28]
78 NA Polska Olgierd Moskalewicz[28]

Piłkarze Pogoni w Reprezentacji Polski[edytuj | edytuj kod]

Pełna lista piłkarzy z Pogoni Szczecin, którzy wystąpili w meczach seniorskiej Reprezentacji Polski[29].

Stan na 26 marca 2017 roku
Lp. Imię i nazwisko Lata gry Występów Goli Turnieje
1. Marian Kielec 1962 1 0
2. Waldemar Folbrycht 1968 1 0
3. Ryszard Mańko 1970 1 0
4. Zenon Kasztelan 1973 6 1
5. Henryk Wawrowski 1974–1978 25 0 IO 1976
6. Czesław Boguszewicz 1976 2 0
7. Adam Kensy 1983 3 0
8. Krzysztof Urbanowicz 1983–1984 4 0
9. Marek Ostrowski 1983–1987 33 1 MŚ 1986
10. Kazimierz Sokołowski 1985–1986 2 0
11. Marek Leśniak 1986–1987 10 5
12. Marek Szczech 1987 2 0
13. Dariusz Adamczuk 1992 3 0 IO 1992
14. Waldemar Jaskulski 1993–1995 10 1
15. Dariusz Szubert 1994 3 0
16. Maciej Stolarczyk 1994–2002 3 0
17. Radosław Majdan 2000 1 0
18. Paweł Drumlak 2002 1 0
19. Przemysław Kaźmierczak 2005 3 0
20. Marcin Robak 2013–2014 5 0
21. Wojciech Golla 2014 1 0
W sumie: 120 8

Piłkarze Pogoni w innych reprezentacjach[edytuj | edytuj kod]

Pełna lista piłkarzy z Pogoni Szczecin, którzy wystąpili w meczach seniorskich reprezentacji swoich krajów[30].

Stan na 29 maja 2019 roku
Lp. Imię i nazwisko Reprezentacja Lata gry Występów Goli Turnieje
1. Dickson Choto  Zimbabwe 2002 1 0
2. Sergei Mošnikov  Estonia 2012 5 0
3. Dušan Perniš  Słowacja 2013 1 0
4. Ádám Gyurcsó  Węgry 2016–2017 6 2
5. Wladimer Dwaliszwili  Gruzja 2016 1 0
6. Spas Delew  Bułgaria 2016–2019 12 2
7. Lasza Dwali  Gruzja 2017–2018 7 1
W sumie: 32 5

Najwięcej meczów w barwach Pogoni[edytuj | edytuj kod]

Stan na 1 sierpnia 2020 roku
Lp. Imię i nazwisko Występów Pierwszy i ostatni mecz w Pogoni
1. Polska Mariusz Kuras 486 1983–1999
2. Polska Leszek Wolski 462 1971–1987
3. Polska Andrzej Miązek 449 1983–1997
4. Polska Zenon Kasztelan 368 1965–1982
5. Polska Robert Dymkowski 347 1990–2002
Grający w sezonie 2019/2020[31] Pierwszy mecz
Polska Adam Frączczak 273 2011
Południowa Afryka Ricardo Nunes 153 2014
Polska Kamil Drygas 120 2016
Polska Hubert Matynia 108 2014
Polska Marcin Listkowski 101 2015

Najwięcej goli w barwach Pogoni[edytuj | edytuj kod]

Stan na 1 sierpnia 2020 roku
Lp. Imię i nazwisko Goli Pierwszy i ostatni mecz w Pogoni
1. Polska Marian Kielec 120 1959–1979
Polska Robert Dymkowski 120 1990–2002
3. Polska Leszek Wolski 115 1971–1987
4. Polska Olgierd Moskalewicz 92 1991–2010
5. Polska Marek Leśniak 83 1982–1988
Grający w sezonie 2019/2020[32] Pierwszy mecz
Polska Adam Frączczak 68 2011
Polska Kamil Drygas 23 2016
Polska Adam Buksa 22 2018
Bośnia i Hercegowina Zvonimir Kožulj 12 2018

Pogoń w Ekstraklasie[edytuj | edytuj kod]

Stan na koniec sezonu 2019/2020

Sezony Mecze Z R P B+ B– +/–
47 1417 459 403 555 1653 1925 –272

Pogoń zajmuje 7. miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy.

Jubileuszowe mecze w Ekstraklasie[edytuj | edytuj kod]

Lp Data Mecz Wynik
1 1959-03-1515 marca 1959 Pogoń SzczecinGwardia Warszawa 0:1
100 1964-08-3030 sierpnia 1964 Pogoń SzczecinOdra Opole 3:1
500 1982-03-066 marca 1982 Bałtyk GdyniaPogoń Szczecin 0:0
1000 2001-11-2424 listopada 2001 Wisła KrakówPogoń Szczecin 1:0

Jubileuszowe gole w Ekstraklasie[edytuj | edytuj kod]

Lp Data Strzelec bramki Mecz Wynik
1 1959-03-2222 marca 1959 Stanisław Mielniczek Górnik ZabrzePogoń Szczecin 3:1
100 1964-03-1515 marca 1964 Bogdan Maślanka Pogoń SzczecinLech Poznań 1:1
500 1978-08-2626 sierpnia 1978 Leszek Wolski Pogoń SzczecinArka Gdynia 4:0
1000 1996-04-033 kwietnia 1996 Andrzej Rycak Pogoń SzczecinSiarka Tarnobrzeg 3:0
1500 2017-04-088 kwietnia 2017 Adam Frączczak Pogoń SzczecinArka Gdynia 5:1

Pogoń w rozgrywkach europejskich[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1965 Puchar Intertoto Grupa B4 Niemiecka Republika Demokratyczna BSG Chemie Leipzig 1–3 0–1 4. miejsce
Czechy Slovnaft Bratysława 2–3 0–4
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii NK Zagreb 3–0 0–2
1976 Puchar Intertoto Grupa 8 Szwecja Östers Växjö 0–1 0–1 3. miejsce
Portugalia Belenenses Lizbona 2–2 0–2
Dania Næstved BK 3–0 1–1
1977 Puchar Intertoto Grupa 10 Austria SK Sturm Graz 1–0 0–0 1. miejsce
Dania KB Kopenhaga 2–2 1–1
Szwajcaria Chenois Genewa 6–1 1–0
1982 Puchar Intertoto Grupa 7 Szwecja Brage Borlaenge 1–0 0–2 2. miejsce
Czechy Sparta Praga 2–0 0–1
Austria Wiener SC 3–3 4–3
1983 Puchar Intertoto Grupa 3 Niemcy Werder Brema 2–1 0–4 1. miejsce
Szwecja Malmö FF 2–0 1–2
Szwajcaria FC Sankt Gallen 1–1 3–3
1984/85 Puchar UEFA 1R Niemcy 1. FC Köln 0–1 1–2 1–3
1987 Puchar Intertoto Grupa 2 Szwecja Hammarby Sztokholm 3–0 3–2 1. miejsce
Szwajcaria FC La Chaux-de-Fonds 6–3 4–0
Niemiecka Republika Demokratyczna 1. FC Magdeburg 3–1 1–2
1987/88 Puchar UEFA 1R Włochy Hellas Verona 1–1 1–3 2–4
1988 Puchar Intertoto Grupa 9 Szwajcaria Grasshopper Club Zürich 0–0 0–1 3. miejsce
Szwecja Östers Växjö 2–0 0–0
Węgry Pécsi Mecsek FC 0–0 1–3
1993 Puchar Intertoto Grupa 3 Szwajcaria FC Lausanne-Sport 0–4 4. miejsce
Szwecja IFK Norrköping 1–4
Dania FC København 4–1
Austria Austria Wiedeń 0–2
1995 Puchar Intertoto Grupa 8 Francja AS Cannes 1–2 5. miejsce
Rumunia Farul Konstanca 1–2
Białoruś Dniapro Mohylew 3–3
Federalna Republika Jugosławii FK Bečej 1–2
2001/02 Puchar UEFA 1R Islandia Fylkir Reykjavik 1–1 1–2 2–3
2005 Puchar Intertoto 1R Mołdawia Tiligul-Tiras Tyraspol 6–2 3–0 9–2
2R Czechy Sigma Ołomuniec 0–0 0–1 0–1

Właściciele i sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Władze Pogoni Szczecin SA[edytuj | edytuj kod]

Prezes zarządu: Jarosław Mroczek
Wiceprezes zarządu: Tomasz Adamczyk
Dyrektor sportowy: Dariusz Adamczuk
Dyrektor ds. Bezpieczeństwa i Organizacji: Konrad Szczawiński
Rzecznik Prasowy: Krzysztof Ufland

Struktura własnościowa[edytuj | edytuj kod]

  • 74,72% – EPA sp. z o.o.
  • 15,11% – Grzegorz Smolny
  • 9,72% – Artur Kałużny
  • 0,45% – Stowarzyszenie Kibiców Pogoń Nowa/Stowarzyszenie MKS Pogoń Szczecin

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Sponsorzy strategiczni: Miasto Szczecin, Polska Żegluga Morska, Bosman, Port Szczecin-Świnoujście
Sponsorzy techniczni: Capelli Sport[33]
Sponsorzy ligi: Lotto, nc+
Pozostali sponsorzy: Pomorze Zachodnie, Unity Line, Żegluga Polska, Drobimex Sp. z o.o., ZAPOL, Szczecińska Energetyka Cieplna, Zakład Wodociągów i Kanalizacji Szczecin, Energopol

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Kibice Pogoni Szczecin zrzeszeni są w kilku fan klubach, m.in.:

Kibice Pogoni Szczecin od połowy lat 70 XX wieku z przerwami[34] przyjaźnili się z fanami Legii Warszawa. Zgoda została zakończona 27 września 2013 roku[35].

Jako ogół, za aktywny i zorganizowany doping wyróżnieni zostali dwukrotnie nagrodami głównymi w I i II edycji konkursu Orange Fair Play – za rundę wiosenną sezonu 2004/2005 i rundę jesienną sezonu 2005/2006.

Przedstawiciele sympatyków Pogoni byli jednymi z założycieli Ogólnopolskiego Związku Stowarzyszeń Kibiców, a Robert Jacoszek ze Stowarzyszenia Kibiców Pogoni Szczecin „Portowcy” został członkiem pierwszego zarządu Związku.

Hymn[edytuj | edytuj kod]

Autorem hymnu Pogoni Szczecin jest thrashmetalowy zespół muzyczny Quo Vadis. Hymn My Portowcy miał swoją premierę przed meczem ze Stalą Szczecin, 10 maja 2008 roku.

Pełna wersja hymnu Hymn odtwarzany przed każdym meczem

My Portowcy, my Portowcy,
granatowo-bordowa krew.
W naszych sercach zawsze Pogoń jest,
Pogoń Szczecin MKS.

My Portowcy, my Portowcy
nasz charakter siłą jest.
Pomorza Duma i honor nasz,
Pogoń Szczecin MKS.

My Portowcy, my Portowcy
jeden-dziewięć-cztery-osiem
naszej historii to początek jest
Pogoń Szczecin MKS.

My Portowcy, my Portowcy
z Pogonią na dobre i złe,
kibice z Grodu Gryfa jednoczą się
Pogoń Szczecin MKS.
To my!

Pogoń Szczecin MKS.
To my!

Pogoń Szczecin MKS.
To my!

My Portowcy, my Portowcy,
granatowo-bordowa krew.
W naszych sercach zawsze Pogoń jest,
Pogoń Szczecin MKS.

My Portowcy, my Portowcy
nasz charakter siłą jest.
Pomorza Duma i honor nasz,
Pogoń Szczecin MKS.
To my!

Szczeciński zespół już wcześniej komponował z myślą o Dumie Pomorza - w 2002 roku powstał utwór Pogoń Szczecin wita was, odtwarzany w latach 2002–2008 przed meczami podczas wejścia piłkarzy na murawę.

Podczas meczów domowych Pogoni wraz z pierwszym gwizdkiem sędziego oraz po każdej strzelonej przez gospodarzy bramce na stadionie rozlega się dźwięk syreny okrętowej, mającej symbolizować związki klubu z portem[36]. Oprócz tego po bramkach Pogoni z głośników rozlega się utwór I will survive w wykonaniu zespołu Hermes House Band (cover utworu autorstwa Glorii Gaynor).

Barwy, herb i strój klubowy[edytuj | edytuj kod]

Podstawowy strój sportowy w którym występują piłkarze Pogoni Szczecin jest odzwierciedleniem barw z herbu Szczecina i flagi miasta Szczecina, pierwotnie czerwonych i niebieskich lub obecnie granatowych i bordowych. Od 2015 roku stroje to ponownie tzw. pasiaki; klub zrezygnował z jednolitych granatowych kompletów i wrócił do historycznych koszulek „Portowców” oraz klubowych barw[37][38]. Producentami strojów klubu na przestrzeni lat były m.in. firmy sportowe: Uhlsport, Adidas, Lotto, Nike, ZINA[39]. Tradycyjnie koszulka ozdobiona jest też herbem klubowym, w trójkątną tarczę stożkiem skierowanym w dół, na którym widnieje złota ukoronowana głowa gryfa otoczona wieńcem ze stylizowanych gałązek oliwnych, napis „Pogoń” oraz data założenia „1948”[40]. Herb klubu został zarejestrowany w 2005 roku w urzędzie patentowym[41].

Ponieważ w herbie Szczecina i godle klubu widnieje głowa pomorskiego gryfa, maskotką Pogoni jest Gryfus, czerwony pomorski gryf ubrany w klubowe barwy. Pogoń Szczecin była pierwszym klubem ekstraklasy, który z inicjatywy kibiców wprowadził na swój stadion maskotkę.[42]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Stadion Miejski w Szczecinie.

Pogoń swoje mecze w Szczecinie rozgrywa na Stadionie Miejskim. Ostatnia obliczona pojemność stadionu przed przebudową wynosiła 18 027 miejsc (1572 pod zadaszeniem i 1000 w sektorze kibiców przyjezdnych). Na stadionie wszystkie miejsca dla publiczności zawsze były siedzące. W 2009 roku wybudowano sektor 24, czyli budynek VIP. Obiekt dysponuje sztucznym oświetleniem o natężeniu 2300 luksów i podgrzewaną płytą głównego boiska o wymiarach 105 × 68 metrów. Najbardziej zagorzali sympatycy Dumy Pomorza, zwykli dopingować swoją drużynę na sektorach 10, 11 i 12, czyli na tak zwanym „młynie”. Sektory 17, 18 i 19 to sektory rodzinne, natomiast sektor 23, to sektor kibiców gości. Z użytku wyłączona jest dolna część sektorów 1, 2 i 9 (z powodu umieszczonych na nich reklam sponsorów), 15, część sektorów 3 i 6 (oszczędności), oraz sektor 22 będący buforem pomiędzy kibicami gospodarzy i gości.

W trakcie trwającej przebudowy stadionu, która rozpoczęła się wiosną 2019 r., pojemność została ograniczona do około 4.000 miejsc - czynne były tylko sektory trybuny północnej (widoczne na zdjęciu obok), pozostałe dwie trybuny zostały rozebrane i na ich miejscu trwała budowa nowych. Na koniec sezonu 2019/20 ukończona była budowa trybun południowej i zachodniej (nie były one jednak jeszcze oddane do użytku z powodu niewykończenia infrastruktury), w części dającej około 8.000 miejsc. Rozpoczęta była budowa nowej trybuny wschodniej (wcześniej w ogóle jej nie było). Ostatnia stara trybuna, północna, ma być rozebrana w celu wybudowania na jej miejsce nowej już po oddaniu do użytku nowo zbudowanych.

Pogoń II Szczecin[edytuj | edytuj kod]

Pogoń II Szczecin
Barwy granatowo-bordowe
Liga III liga, CLJ
Państwo  Polska
Adres 71-102 Szczecin, ul. Karłowicza 28
Stadion Boisko nr 2 przy Stadionie im. Floriana Krygiera
Szczecin
Trener Paweł Sikora
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe

Oprócz pierwszej drużyny Pogoń posiada zespół rezerw występujący w rozgrywkach III ligi oraz Centralnej Ligi Juniorów. Trzon tej drużyny stanowią piłkarze w młodym wieku uzupełniani w meczach piłkarzami pierwszej drużyny.

Sztab trenerski[edytuj | edytuj kod]

Funkcja Imię i nazwisko Obywatelstwo
trener II zespołu Paweł Cretti  Polska

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy drużyny rezerw grający w rundzie wiosennej 2019 w III lidze, niebędący częścią pierwszej drużyny.

Nr Poz. Piłkarz
BR Polska Daniel Kusztan
OB Polska Jakub Kuzko
OB Polska Paweł Marczuk
OB Polska Fabian Pach
OB Polska Dawid Rezaeian
OB Polska Jan Sieracki
OB Polska Kryspin Szcześniak
PO Polska Błażej Chouwer
PO Polska Michał Graczyk
Nr Poz. Piłkarz
PO Polska Oskar Kalenik
PO Polska Jakub Paprzycki
PO Polska Daniel Pietraszkiewicz
PO Polska Jowin Radziński
PO Polska Marcel Wędrychowski
NA Polska Oskar Furst
NA Polska Dawid Krzyżaniak
NA Polska Szymon Modrzewski
NA Polska Hubert Turski
Rok Liga Miejsce ↑↓
2001/02 IV liga 6
2002/03 IV liga 3
2003/04 IV liga 2
2004/05 III liga 14
2005/06 IV liga 7
2006/07 IV liga 11
2007/08 A klasa 2
2008/09 Klasa okręgowa 9
2009/10 Klasa okręgowa 2
2010/11 V liga 1
2011/12 IV liga 2
2012/13 III liga 12
2013/14 III liga 7
2014/15 III liga 10
2015/16 III liga 6
2016/17 III liga 13
2017/18 III liga 10
2018/19 III liga 11
2019/20 III liga 10
2020/21 III liga

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mistrzostwa Polski 1920 – 2017: Medaliści (pol.). [dostęp 17 października 2017].
  2. Nowy Dziennik, 22.04.2006; [1].
  3. według serwisu Google Maps.
  4. Maciej Kusina, GKS Bełchatów 2-0 Pogoń Szczecin, 90minut.pl [dostęp 2017-05-08].
  5. pogononline.pl: Grzegorz Matlak: Jesteśmy gwarantem dla każdej ze stron.
  6. ligowiec.net: Pogoń Nowa przekazała sekcję piłkarską spółce.
  7. ligowiec.net: Pogoń zagra w IV lidze.
  8. Były prezes Pogoni Szczecin skazany za korupcję, Głos Szczeciński, 18 października 2013 [dostęp 2019-10-29] (pol.).
  9. Sąd wydał wyrok w sprawie korupcji w polskim futbolu. W tle ki ... - Sport - Radio Szczecin, radioszczecin.pl [dostęp 2019-10-29] (pol.).
  10. Ryszard Tarasiewicz trenerem Pogoni.
  11. Pogoń w ekstraklasie! Wygraliśmy awans po pięciu latach!
  12. gazeta.pl:Artur Skowronek nowym trenerem Pogoni!
  13. Dariusz Wdowczyk trenerem Pogoni (pol.). 2012-03-20. [dostęp 2013-03-20].
  14. Pogoń Szczecin 0-0 Olympique Lyonnais (pol.). [dostęp 2013-07-13].
  15. Mateusz Kasprzyk, Pogoń Szczecin i reforma ESA 37: tego klienta nie obsługujemy., szczecin.wyborcza.pl, 17 maja 2017 [dostęp 2017-05-17].
  16. Leżak, drink, relaks, czyli Pogoń Szczecin w rundzie finałowej, weszlo.com, 10 czerwca 2017 [dostęp 2019-05-26] (ang.).
  17. i, Kosta Runjaic na kolejne trzy lata w Pogoni. "Jestem tutaj szczęśliwy", Głos Szczeciński, 8 marca 2019 [dostęp 2019-05-26] (pol.).
  18. i, Nowy stadion w Szczecinie. Umowa podpisana! "Dotrzymamy terminów" [ZDJĘCIA, WIDEO], Głos Szczeciński, 8 marca 2019 [dostęp 2019-05-26] (pol.).
  19. Bogna Skarul, Nowy stadion w Szczecinie. Ruszyła budowa! Już oficjalnie, Głos Szczeciński, 21 marca 2019 [dostęp 2019-05-26] (pol.).
  20. a b PKO Ekstraklasa 2019/2020, www.90minut.pl [dostęp 2020-07-24].
  21. Piłka nożna. Medialny konflikt Mroczka z piłkarzami, 24kurier.pl [dostęp 2020-07-24].
  22. Obraz nędzy i rozpaczy w Szczecinie. Za kryzys można winić właściwie wszystkich, Przegląd Sportowy, 23 czerwca 2020 [dostęp 2020-07-24] (pol.).
  23. „To są kompletne absurdy”. Prezes Pogoni odpowiada na zarzuty kibiców, wszczecinie.pl [dostęp 2020-07-24] (pol.).
  24. Jakub Lisowski, Pogoń Szczecin straciła głównego sponsora. Grupa Azoty zawiesiła współpracę z klubem, Głos Szczeciński, 24 lipca 2020 [dostęp 2020-07-24] (pol.).
  25. Ekstraklasa: kłopoty Pogoni Szczecin. Klub traci najważniejszego sponsora, PolskieRadio24.pl [dostęp 2020-07-24].
  26. Piłkarz zdobył w sezonie Ekstraklasy 22 bramki, w tym 21 w barwach Pogoni i 1 w barwach Piasta, gdzie rozegrał pierwsze 3 mecze, zanim został kupiony przez Pogoń.
  27. Pierwszy zespół – Pogoń Szczecin (pol.). pogonszczecin.pl. [dostęp 29 lipca 2020].
  28. a b Dalej będzie robił to, co kocha (pol.). Pogoń Szczecin, 2013-11-13. [dostęp 2013-11-13].
  29. Wszyscy Portowcy w kadrze. Pogoń Szczecin SA, 2013-11-15. [dostęp 2013-12-15].
  30. National Football Teams. [dostęp 2016-03-25].
  31. Minimum 100 występów.
  32. Minimum 10 bramek.
  33. Capelli Sport nowym partnerem technicznym Pogoni. 2013-05-23. [dostęp 2020-08-04].
  34. Historia Legii: Odnowienie zgody z Pogonią.
  35. Dlaczego padła zgoda Legia – Pogoń?. 2013-09-29. [dostęp 2013-10-20].
  36. Efektowny debiut syreny okrętowej na stadionie Pogoni. DumaPomorza.pl, 2017-04-08. [dostęp 2018-06-16].
  37. wszczecinie.pl-„Pasiaki” Pogoni Szczecin. Kiedy zobaczymy nowe stroje?
  38. szczecin.sport.pl-To już pewne: Pogoń na Lecha z nowym kompletem strojów
  39. GS24-Nowe szaty Pogoni Szczecin
  40. Jak przez 65 lat zmieniał się herb Pogoni?: Wieniec na ćwierćwiecze klubu (pol.). [dostęp 16 października 2017].
  41. Jak przez 65 lat zmieniał się herb Pogoni?: Pogoń biała, żółta czy złota? (pol.). [dostęp 16 października 2017].
  42. Krzysztof Kowalski, Maskotki T-Mobile Ekstraklasy: Gryfus (Pogoń Szczecin), Gol24, 6 listopada 2012 [dostęp 2019-07-14] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]