Polanowice (wieś w województwie lubuskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polanowice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat krośnieński
Gmina Gubin
Liczba ludności (2013) 78[1]
Strefa numeracyjna 68
Kod pocztowy 66-620
Tablice rejestracyjne FKR
SIMC 0909489
Położenie na mapie gminy wiejskiej Gubin
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Gubin
Polanowice
Polanowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Polanowice
Polanowice
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Polanowice
Polanowice
Położenie na mapie powiatu krośnieńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu krośnieńskiego
Polanowice
Polanowice
Ziemia51°53′20″N 14°41′17″E/51,888889 14,688056

Polanowice – (niem. Niemitzsch[2], łuż. Němšk)[3] wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Gubin.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ten dawniejszy przysiółek wystąpił po raz pierwszy w dokumentach w 1000 roku pod nazwą (niem. Niempsi)[4]. Jest jedną z najstarszych wiosek powiatu gubeńskiego. Możliwe jest, że w 963 roku należała do Gero Wielkiego[5]. Polanowice (Niemitzsch, czyli Niemcza) i tzw. „Ziemię Świętą” oddziela od siebie niewiele metrów ziemi. Znajdował się tu mały zamek, wał zamkowy oraz bród na Nysie jako czynnik ochrony zamku[5]. Wieś ciągle pojawiała się na kartach historii. Byli tu Husyci w latach 1429 i 1452, gdy w umocnionym terenie wsi schroniło się kilka mniszek z klasztoru w Guben. W 1633 roku przebywał w okolicach Gubina Wallenstein oraz Szwedzi, którym Polanowice służyły jako kwatera zimowa[6]. Chorwaci zostawi tu negatywne ślady w 1634 roku[6]. W latach 1738 - 1740 zbudowano kościół, który w czasie ostatniej wojny został znacznie uszkodzony i w latach 70. XX wieku rozebrany[6]. Przy cmentarzu kościelnym znajdował się krzyż pokutny lecz po 1945 roku cmentarz i krzyż zostały zniszczone. W pobliżu wsi obozował w 1758 roku król pruski Friedrich[6]. Między kościołem, a Nysą znajdują się na wzniesieniu pola niemieckich grobów. Między latami 1818 i 1867 wielokrotnie nadmieniano o istnieniu wiatraka[4]. W 1939 roku wieś liczyła 143 mieszkańców[5].

Strażnica WOP Polanowice
Budynki byłej strażnicy WOP w Polanowicach (2017 r.)
WOP Polanowice 2.jpg
WOP Polanowice 3.jpg

Znajdowała się tutaj komendantura wojskowa, której komendantem od 26 lipca 1945 roku był dowódca 6. kompanii strzeleckiej 38. Pułku Piechoty ppor. Franciszek Milczuk. W listopadzie 1945 roku utworzono strażnicę WOP, której komendantem był chor. Józef Domaralski, a w 1948 roku chor. Stankiewicz[6].

Wieś posiada sieć wodną od 2006/2007 roku[7].

Rejon Polanowic badany jest przez odpowiednie ekipy ze względu na swe bogate skarby archeologiczne. Pracowała tu ekipa pod nadzorem prof. Grzegorza Domańskiego z Uniwersytetu Wrocławskiego. Decyzją z 20 grudnia 1989 roku Wojewódzki konserwator zabytków w Zielonej Górze wpisał do rejestru zabytków pod nr 601/Ar „dolinne grodzisko pierścieniowate Polanowice – Niemcza Łużycka, stanowisko nr 1 położone w odległości około 500 m na zachód od wioski, w dolinie rzeki Nysy Łużyckiej, w bliskim sąsiedztwie jej prawego brzegu”[7]. Stanowisko to jest jednym z cenniejszych grodzisk na terenie województwa lubuskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[8]:

  • dom nr 18, szachulcowy, z XVIII wieku
  • budynek gospodarczy, szachulcowy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozmieszczenie ludności w gminie według miejscowości. Gmina Gubin. [dostęp 2015-11-16].
  2. Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 238.
  3. Rudolf Lehmann: Historisches Ortslexikon für die Niederlausitz Band 2. Die Kreis Cottbus, Spremberg, Guben und Sorau. 2011. ISBN 978-3-941919-90-7.
  4. a b Gubińskie Towarzystwo Kultury - Zeszyty Gubińskie nr 5 s. 28
  5. a b c Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 288
  6. a b c d e Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 289
  7. a b Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 290
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 13. [dostęp 24.1.13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury 1999 r. - Zeszyty Gubińskie nr 5 s.28
  • Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 288-291. ISBN 978-83-88059-54-4.
  • Garbacz Krzysztof: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 238. ISBN 978-83-919914-8-2.