Politico

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Politico
Logo
Państwo  Stany Zjednoczone
Siedziba hrabstwo Arlington
Adres 1100 Wilson Blvd Suite 601 Arlington, VA 22209[1]
Data założenia 23 stycznia 2007 (jako „The Politico”)
Prezes Robert L. Allbritton (prezes)[2]
Dyrektor Patrick Steel (dyrektor generalny)[2]
Zatrudnienie 500 (2017, tylko w USA)[3]
brak współrzędnych
Strona internetowa

Politico (Politico LLC[1], wcześniej The Politico[4]) – amerykańskie przedsiębiorstwo mediowe (publicystyka polityczna) z siedzibą w hrabstwie Arlington, w Wirginii, w Stanach Zjednoczonych[1], którego działalność obejmuje krajową i zagraniczną politykę. Dystrybuuje treści za pośrednictwem strony internetowej, telewizji, publikacji drukowanych, radia oraz podcastów[5]. Jego aktywność w Waszyngtonie dotyczy m.in. Kongresu, lobbingu, amerykańskich mediów i urzędu prezydenta[6].

W 2015 roku przedsiębiorstwo rozpoczęło działalność w Europie jako spółka joint venture pomiędzy Politico LLC (z siedzibą w USA) a niemieckim koncernem wydawniczym Axel Springer. Główny oddział „Politico” Europe zlokalizowany jest w Brukseli, a dodatkowe biura znajdują się w Londynie, Berlinie, Paryżu, Rzymie i Warszawie[7].

Historia[edytuj | edytuj kod]

John F. Harris i Jim VandeHei opuścili redakcję dziennika „The Washington Post” i, dzięki finansowemu wsparciu przez Roberta L. Allbrittona, w styczniu 2007 roku założyli „Politico”. Powstanie tej organizacji medialnej miało miejsce, gdy w Stanach Zjednoczonych doszło do politycznych i mediowych przeobrażeń[a][8]. Pierwszy z nich został redaktorem naczelnym (editor-in-chief), a drugi redaktorem prowadzącym (executive editor)[9]. Ich pierwszym współpracownikiem był Mike Allen[10], który wcześniej był korespondentem dziennika „The Washington Post” w Białym Domu[11]. Frederick J. Ryan Jr. do 2014 roku zasiadał na stanowiskach prezesa i dyrektora generalnego przedsiębiorstwa[12]. Kolejnym członkiem redakcyjnego zespołu założycielskiego był Martin Tolchin[13].

Od samego początku dziennikarze „Politico”, śledząc kampanie polityczne, korzystali z kamer wideo[14]. W 2008 roku strona internetowa serwisu informacyjnego odwiedzana była miesięcznie przez ponad 3 miliony unikatowych użytkowników[15].

We wrześniu 2008 roku „The New York Times” poinformował, że po wyborach prezydenckich „Politico” miało rozszerzyć swoją działalność – zatrudnić kolejnych reporterów, redaktorów, inżynierów sieciowych[b], a także innych pracowników. W planach przedsiębiorstwa było też zwiększenie nakładu waszyngtońskiej edycji gazety[17]. Od 2008 roku do stycznia 2011 roku kadra pracownicza „Politico” zwiększyła się blisko trzykrotnie[18]. Jednymi z ważniejszych osób, które w tym okresie dołączyły do składu redakcyjnego byli komentatorzy polityczni, Michael Kinsley i Joe Scarborough[19].

W 2011 roku stronę internetową „Politico” miesięcznie odwiedzały ponad 4 miliony unikalnych użytkowników, co czyniło ją jedną z najpopularniejszych gazet internetowych w Stanach Zjednoczonych[20].

W czerwcu 2013 roku zatrudniona została Susan Glasser, która wcześniej pracowała dla „The Washington Post”. Miał być jej przydzielony nadzór nad dwoma nowymi obszarami: „opiniami wybitnych głosów z zewnątrz” i „dłuższymi opowiadaniami”[21]. We wrześniu 2014 roku, po rezygnacji Richarda Berke ze stanowiska redaktora prowadzącego „Politico”, funkcję tę objęła Glasser[22]. Jej drugim zadaniem, które jej przydzielono, było czynne uczestnictwo w budowie strategii firmy, która wówczas rozszerzała swoją działalność na całe Stany Zjednoczone, a także wkraczała na kontynent europejski[23].

VandeHei w programie stacji MSNBC, Morning Joe (2018)

W październiku 2013 roku Jim VandeHei, współzałożyciel „Politico”, został mianowany nowym dyrektorem generalnym (CEO) przedsiębiorstwa. Zastąpił on Freda Ryana, który piastował to stanowisko od momentu założenia firmy[24]. Pod kierownictwem VandeHeia „Politico”, w aspekcie finansowym, kontynuowało tendencję rosnącą: w 2014 roku przedsiębiorstwo zwiększyło przychody o 25%[25]. W styczniu 2016 roku liczba pracowników na świecie wynosiła blisko 500 osób[26].

Na początku 2016 roku, po doniesieniach dotyczących napięć w redakcji w poprzedzających tygodniach, VandeHei i Allen (a także trzej inni członkowie kierownictwa) ogłosili, że po zbliżających się wyborach prezydenckich odejdą z „Politico”[27]. W trakcie kadencji Glasser dziesiątki pracowników opuściło firmę, aby dołączyć do innych ośrodków prasowych. Z kolei VandeHei starł się z wydawcą, Allbrittonem, w sprawie kwestii budżetowych oraz działań ekspansyjnych. Kiedy organizacja zaangażowała się bardziej intensywnie w rozszerzenie działalności na Europę założyciele, w tym Harris, postanowili odsunąć się na dalszy plan[28]. Na stanowisku dyrektora generalnego, po odejściu VandeHeia, przez blisko rok zasiadał Allbritton[29]. 8 maja 2017 roku funkcję tę objął menedżer bankowy, Patrick Steel[30].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiele tytułów prasowych w całych Stanach Zjednoczonych w momencie zakładania „Politico” redukowało zatrudnienie i ograniczało też relacje z Waszyngtonu[4].
  2. Inżynier sieciowy odpowiedzialny jest za budowanie/rozbudowywanie/modernizowanie sieci komputerowych (w zakresie sprzętu i oprogramowania), a także za projektowanie/instalowanie infrastruktury sieciowej oraz serwisowanie i konfigurowanie systemów sieciowych[16].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Politico LLC – Company Profile and News – Bloomberg Markets (ang.). bloomberg.com. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-07)].
  2. a b About Politico – Politico (ang.). politico.com. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-07)].
  3. Brad Dayspring: Fast Facts – Politico (ang.). politico.com, 2018-01-01. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-07)].
  4. a b Katharine Q. Seelye: For journalists, it's not politics as usual – Technology & Media – International Herald Tribune (ang.). nytimes.com, 2007-01-08. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-19)].
  5. Ronald D. Smith: Becoming a Public Relations Writer: Strategic Writing for Emerging and Established Media. New York: Routledge, 2020, s. 193. ISBN 978-0-367-28159-5.
  6. John F. Harris, Jim VandeHei: Mission Statement (ang.). Politico, 2007-01-23. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
  7. About Us – Politico (ang.). politico.eu. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-07)].
  8. David Uberti: Can Politico rise again? – Columbia Journalism Review (ang.). cjr.org, 2015. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-07)].
  9. Erik Wemple: Politico founder blasted for tweet about white nationalist leader (ang.). washingtonpost.com, 2018-10-17. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-22)].
  10. Mark Leibovich: Citizens of the Green Room: Profiles in Courage and Self-Delusion. New York: Penguin Random House, 2014, s. 19. ISBN 978-0-698-17277-7.
  11. Bob Woodward: Bush at War. Simon & Schuster, 2012, s. 315. ISBN 978-1-4711-0469-5.
  12. Fredrick J. Ryan, Jr. – White House Historical Association (ang.). whitehousehistory.org. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-07)].
  13. Dan Diamond, Susannah Luthi: Trump set to ask for more coronavirus cash (ang.). politico.com, 02/24/2020. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-07)].
  14. Harry Jaffe: Politico Hopes To Rock Washington Media – News & Features (ang.). washingtonian.com, 2007-01-22. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-05)].
  15. Richard Pérez-Peña: Politico and Reuters Forge a News Distribution Alliance (ang.). nytimes.com, 2008-12-14. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-11)].
  16. Michał Baran: Informatycy: Kształcenie, płace, oferty (lata 2006–2010). Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2012, s. 20. ISBN 978-83-233-3361-6.
  17. Richard Pérez-Peña: Politico Intends to Expand After Presidential Race Ends (ang.). nytimes.com, 2008-09-22. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-25)].
  18. Jeremy W. Peters: Political News Sites See 2012 as Breakthrough Year (ang.). nytimes.com, 2011-01-29. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-05)].
  19. Ben Smith: Kinsley, Scarborough to Politico (ang.). politico.com, 2010-08-09. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-07)].
  20. Mark Coddington: Politico » Encyclo » Nieman Journalism Lab (ang.). niemanlab.org, 2014-03-27. [dostęp 2020-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-07)].
  21. Leslie Kaufman: Politico Expands Coverage Areas and Adds an Editor of Note (ang.). nytimes.com, 2013-06-03. [dostęp 2020-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-22)].
  22. Richard Scott Dunham: Multimedia Reporting: How Digital Tools Can Improve Journalism Storytelling. Beijing: Springer, 2019, s. 29, seria: Tsinghua Global Business Journalism Series. ISBN 978-981-13-6163-0.
  23. Ravi Somaiya: Politico Names New Overseer of Washington News Content (ang.). nytimes.com, 2014-09-18. [dostęp 2020-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-21)].
  24. Brian Stelter, Leslie Kaufman: VandeHei, Politico Editor, Is Made Chief Executive (ang.). nytimes.com, 2013-10-13. [dostęp 2020-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-17)].
  25. Mathew Ingram: Can Politico save political journalism, not just in the U.S. but in Europe too? (ang.). fortune.com, 2015-09-28. [dostęp 2020-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-24)].
  26. Ravi Somaiya: Leaders Deny Strife Caused Departures From Politico (ang.). nytimes.com, 2016-01-29. [dostęp 2020-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-02)].
  27. Ravi Somaiya: Politico Will Lose Its Co-Founder and 4 Others (ang.). nytimes.com, 2016-01-28. [dostęp 2020-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-28)].
  28. Dylan Byers: Massive Politico shakeup: Jim VandeHei, Mike Allen, 3 others departing (ang.). cnn.com, 2016-01-28. [dostęp 2020-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-08)].
  29. Hadas Gold: Patrick Steel named new Politico CEO (ang.). politico.com, 2017-04-25. [dostęp 2020-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-01)].
  30. Były bankier Patrick Steel nowym szefem Politico. wirtualnemedia.pl, 2017-04-26. [dostęp 2020-06-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-06-08)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]