Polski Kontyngent Wojskowy w Saharze Zachodniej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polski Kontyngent Wojskowy w Misji Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz referendum w Saharze Zachodniej
POLLOG
 ONZ MINURSO
Ilustracja
Sahara Zachodnia
Historia
Państwa wystawiające  Polska
Państwa mandatowe  Sahara Zachodnia
Decyzja o użyciu 1991
Konflikt zbrojny
wojna w Saharze Zachodniej
Organizacja
Typ logistyczny
Skład Batalion Logistyczny, Centralna Składnica Zaopatrzenia, Wysunięta Baza Logistyczna
Liczebność ok. 350 żołnierzy

Polski Kontyngent Wojskowy w Misji Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz referendum w Saharze Zachodniej – wydzielony komponent Sił Zbrojnych RP, przeznaczony do zabezpieczenia logistycznego ONZ-owskich sił pokojowych w Saharze Zachodniej w latach 1991–1992. Odwołany przed przetransportowaniem w rejon misji i przeformowany w Polski Kontyngent Wojskowy w Kambodży.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1985 Sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych Javier Pérez de Cuéllar oraz Organizacja Jedności Afrykańskiej rozpoczęli misję dobrych usług, mającą na celu zakończenie toczącej się już od dekady wojny w Saharze Zachodniej, w której walki prowadziły Front Polisario i Maroko. Po trzech latach negocjacji osiągnięto porozumienie (nie kończyło ono jednak konfliktu), na podstawie którego w 1991 Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych wydały rezolucję powołującą Misję Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz referendum w Saharze Zachodniej (MINURSO)[1].

 Osobny artykuł: MINURSO.

Na straży przeprowadzenia referendum miał stać kontyngent wojskowy i policyjny, liczący łącznie ok. 2000 osób. Jednym z państw-kontrybutorów MINURSO miała być Polska – ze względu na bogate doświadczenia w sferze zabezpieczenia logistycznego sił pokojowych ONZ (w latach 1973-1979 POLLOG UNEF II w Egipcie, 1964-1993 POLLOG UNDOF w Syrii i 1989-1990 POLLOG UNTAG w Namibii) polski kontyngent wojskowy stanowiły: batalion logistyczny, Centralna Składnica Zaopatrzenia i Wysunięta Baza Logistyczna, łącznie ok. 350 żołnierzy, pod względem struktury, liczebności i zadań bardzo zbliżony do batalionu w ramach sił UNTAG. Zadania te miały obejmować:

  • transport ludzi, materiałów budowlanych, sprzętu i żywności do obozu oraz na pozycje sił pokojowych,
  • zabezpieczenie funkcjonowania obozów i pojazdów wojsk wielonarodowych,
  • kierowanie Centralną Składnicą Zaopatrzenia[2].

Transport morski ze sprzętem batalionu wypłynął w morze 1 września 1991 roku, jednak został on zawrócony. Sytuacja w Saharze Zachodniej pogorszyła się wskutek ofensywy marokańskiej i przewidziane na 6 września 1991 rozpoczęcie okresu przejściowego prowadzącego do przeprowadzenia referendum było niewykonalne – w tej sytuacji wysłanie kontyngentów wojskowych było zbyt ryzykowne i Rada Bezpieczeństwa zaproponowała zastąpienie ich obserwatorami wojskowymi. Jednocześnie od października 1991 trwały przygotowania do wdrożenia Tymczasowej Administracji ONZ w Kambodży (UNTAC), w skład której weszły też wojska międzynarodowe. Polski rząd zaaprobował propozycję ONZ dotyczącą skierowania batalionu logistycznego do Kambodży. Ze względu na odmienność warunków i poszerzenie zakresu działań (z logistycznych na logistyczno-inżynieryjne) oraz znaczące zwiększenie stanu osobowego (z ok. 350 do ok. 700 żołnierzy) nastąpiło jego ponownie formowanie[3].

Polskie zaangażowanie w MINURSO ostatecznie objęło tylko obserwatorów wojskowych[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalna strona internetowa MINURSO (ang.). [dostęp 2020-01-30].
  2. Andrzej Fularczyk. Warunki realizacji zadań mandatowych w Misji UNTAC (1992-1993) w Kambodży na przykładzie działalności 2 kompanii wsparcia logistycznego. „Cywilizacja i Polityka 2019 Tom 17 Nr 17”, s. 239-240. Gdańsk: Uniwersytet Gdański. ISSN 1732-5641. 
  3. Tadeusz Jędrzejczak: 18 Mgnień Tropiku – Wojsko Polskie w Kambodży 1992-1993. Gdynia: Wydawnictwo Manufaktura Słów, 2019, s. 49. ISBN 978-83-66115-17-0.
  4. Miesięczny raport UN DPKO za lipiec 2019 r. (ang.). [dostęp 2020-02-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Fularczyk. Warunki realizacji zadań mandatowych w Misji UNTAC (1992-1993) w Kambodży na przykładzie działalności 2 kompanii wsparcia logistycznego. „Cywilizacja i Polityka 2019 Tom 17 Nr 17”. Gdańsk: Uniwersytet Gdański. ISSN 1732-5641. 
  • Tadeusz Jędrzejczak: 18 Mgnień Tropiku – Wojsko Polskie w Kambodży 1992-1993. Gdynia: Wydawnictwo Manufaktura Słów, 2019. ISBN 978-83-66115-17-0.
  • Oficjalna strona internetowa MINURSO (ang.). [dostęp 2020-01-30].