Polskie obszary morskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:

Polskie obszary morskie określa Ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej[1].

Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i stanowią jej integralną część. Polska sprawuje pełną jurysdykcję nad tymi obszarami pomniejszaną jedynie o prawo nieszkodliwego przepływu statków i okrętów na morzu terytorialnym. Okręty podwodne i pozostałe podwodne środki transportu obcych państw mają obowiązek przepływania przez morze terytorialne na powierzchni i z podniesioną banderą.

Zwierzchnictwo terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej nad morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym rozciąga się na wody, przestrzeń powietrzną nad tymi wodami oraz na dno morskie wód wewnętrznych i morza terytorialnego, a także na wnętrze ziemi pod nimi. W związku z tym wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji, urządzeń, czy elektrowni wiatrowych wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz określającego warunki ich wykorzystania na tych obszarach. Również układanie kabli i rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego lokalizację i warunki ich utrzymywania.

Powierzchnia polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej wynosi 22 595 km², powierzchnia morza terytorialnego wynosi 8783 km², zaś powierzchnia morskich wód wewnętrznych zależy od zmiennego położenia linii brzegowej[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2135).
  2. Granice obszarów morskich | Urząd Morski w Gdyni. www.umgdy.gov.pl. [dostęp 2017-08-19].