Ponad Piekło Baszta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ponad Piekło Baszta
Ilustracja
Ponad Piekło Baszta wśród opisanych obiektów
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Ponad Piekło Baszta
Ponad Piekło Baszta
Ziemia49°13′19,1″N 20°12′09,6″E/49,221972 20,202667

Ponad Piekło Baszta (słow. Ponad Peklo bašta[1]) – wzniesienie w słowackiej części Tatr Wysokich, położone w środkowym fragmencie Jagnięcej Grani – północno-zachodniej grani Jagnięcego Szczytu. Od Małej Jagnięcej Baszty na południowym wschodzie jest oddzielona Niżnim Jagnięcym Przechodem, a od najbliższego wierzchołka Skoruszowej Kopy – Wielkiej Skoruszowej Kopy – na północnym zachodzie oddziela ją Ponad Piekło Przełączka. Szczyt Ponad Piekło Baszty tworzy kilka turniczek[2].

Południowo-zachodnie stoki Jagnięcej Grani opadają tu do Doliny Kołowej, natomiast północno-wschodnie – do Jagnięcego Kotła w Dolinie Skoruszowej. Stoki zbiegające do Doliny Kołowej są trawiaste i poprzetykane skałkami. W północno-wschodniej ścianie Ponad Piekło Baszty można wyróżnić dwie duże trawiasto-skaliste grzędy, podcięte z dołu[2].

Podobnie jak cała Jagnięca Grań, Ponad Piekło Baszta jest niedostępna dla turystów i taterników – wspinaczka obecnie jest tutaj zabroniona[3]. Najdogodniejsze drogi na turnię prowadzą granią z sąsiednich przełęczy[2].

Pierwsze wejścia miały miejsca przy pierwszych przejściach Jagnięcej Grani[2].

Forma nazwy turni pochodzi z gwary podhalańskiej[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2014-01-08].
  2. a b c d Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXIV. Czerwona Turnia – Przełęcz pod Kopą. Warszawa: Sport i Turystyka, 1984, s. 162. ISBN 83-217-2472-8.
  3. Górska Gazeta Internetowa. Słowackie przepisy dla taterników. [dostęp 2014-01-10].
  4. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XII. Wschodnia Batyżowiecka Przełęcz – Litworowa Przełęcz. Warszawa: Sport i Turystyka, 1965, s. 135.