Powaba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Powaba – zwana także „gwałty”, „tłoki”, dodatkowa forma pańszczyzny w dawnej Polsce; - dodatkowa robocizna[1] chłopów poddanych od XV wieku do pierwszej połowy XIX wieku.

Nie była wliczana do zasadniczego wymiaru pańszczyzny. Chłop świadczył ją na wezwanie dworu, zazwyczaj w wymiarze od 5 do 10 dni w roku na wiosnę - powaba wiosenna i na zimę powaba zimowa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]