Powiatowa Komenda Uzupełnień Warszawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Powiatowa Komenda Uzupełnień Warszawa
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1919
Tradycje
Kontynuacja PKU 1 pp Leg.
PKU 5 pp Leg.
PKU 21 pp
Dowódcy
Pierwszy płk Ludwik Malinowski
Organizacja
Dyslokacja garnizon Warszawa
Podległość OKU Warszawie
DOGen. „Warszawa”

Powiatowa Komenda Uzupełnień Warszawa (PKU Warszawa I) – organ wojskowy właściwy w sprawach uzupełnień Sił Zbrojnych II Rzeczypospolitej i administracji rezerw w powierzonym mu okręgu[1].

Historia komendy[edytuj | edytuj kod]

W 1917 roku na terenie Warszawy funkcjonował Główny Urząd Zaciągu[2]. 27 listopada 1918 roku kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych płk Jan Wroczyński wydał rozporządzenie nr 144 o organizacji władz zaciągowych. Na podstawie tego aktu została powołana I Powiatowa Komenda Uzupełnień w Warszawie dla Okręgu Wojskowego I, obejmująca swoją właściwością miasto stołeczne Warszawę i powiat warszawski. Z chwilą wejścia w życie rozkazu i sformowania nowego PKU, Główny Urząd Zaciągu do Wojska Polskiego zobowiązany był przekazać całość dokumentacji tej PKU na obszarze której znajdował się. Nadzór nad działalnością PKU sprawowała Okręgowa Komenda Uzupełnień w Warszawie[3][4].

10 stycznia 1919 roku kierownik MSWojsk. przyłączył do PKU Warszawa I powiaty: grójecki, błoński i sochaczewski, które dotychczas były podporządkowane PKU Łowicz X[5].

12 lutego 1919 roku „z powodu trudności komunikacyjnych” kierownik MSWojsk. wyłączył z PKU Siedlce II powiat radzymiński i przyłączył do PKU Warszawa I[6].

31 lipca 1919 roku Okręgowa Komenda Uzupełnień w Warszawie została zlikwidowana jako odrębny organ i wcielona z całym personelem do Dowództwa Okręgu Generalnego „Warszawa”, jako Wydział V Sztabu[7].

We wrześniu 1919 roku, w związku z wprowadzeniem „terytorialnego kompletowania pułków” PKU Warszawa została zlikwidowana, a w jej miejsce utworze trzy odrębne powiatowe komendy uzupełnień dla 1 i 5 Pułków Piechoty Legionów oraz 21 Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy”. W styczniu 1920 roku płk piech. Henryk Koiszewski zastąpił płk. Ludwika Malinowskiego na stanowisku komendanta PKU 1 pp Leg.[8]

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna PKU w styczniu 1919 roku[9]
  • komendant – płk Ludwik Malinowski (komendant PKU 1 pp Leg. do I 1920[10])
  • zastępca komendanta – kpt. Stanisław Tyro (do 30 VII 1919 → referent Sekcji Regulaminów i Wyszkolenia Departamentu I MSWojsk.[11])
  • naczelnik kancelarii – ppor. Józef Fela (do 11 IX 1919 → zastępca komendanta PKU 21 pp[12])
  • oficer gospodarczy – kpt. Kazimierz Muszyński
  • oficer ewidencyjny na miasto Warszawa – por. Jan Dziewulski (do 30 VII 1919 → referent gospodarczy Departamentu I MSWojsk.[11])
  • oficer ewidencyjny na miasto Warszawa – ppor. Karol Mażewski
  • oficer ewidencyjny na miasto Warszawa – ppor. Bolesław Dąbrowski (do 11 IX 1919 → referent ewidencyjny PKU 21 pp[12])
  • oficer ewidencyjny na miasto Warszawa – pchor. / ppor. Jerzy Dekański (do 11 IX 1919 → naczelnik kancelarii PKU 1 pp Leg.[12])
  • oficer ewidencyjny na miasto Warszawa – ppor. Tadeusz Kiciński
  • oficer ewidencyjny na miasto Warszawa – ppor. Stanisław Fleszar (do 11 IX 1919 → naczelnik kancelarii PKU 5 pp Leg.[12])
  • oficer ewidencyjny na powiat warszawski – kpt. Feliks Stabrowski (13 I – 11 IX 1919 → komendant PKU 1 pp Leg.[12][13])
  • oficer ewidencyjny na powiat błoński – por. Władysław Ziembiński
  • oficer ewidencyjny na powiat grójecki – pchor. Stanisław Kutzner
  • oficer ewidencyjny na powiat sochaczewski – ppor. Józef Zaniewski

15 lipca 1919 roku były podoficer Legionów Polskich Leon Izdebski został mianowany z dniem 1 lipca 1919 roku urzędnikiem ewidencyjnym XI klasy rangi[14]. 11 września 1919 roku por. Grzegorz Skirgajło został przeniesiony na stanowisko zastępcy komendanta PKU 5 pp Leg.[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 1918 r. nr 13, poz. 28.
  2. Szandrocho 2011 ↓, s. 42.
  3. Dz. Rozp. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 30 listopada 1918 roku, poz. 144.
  4. Szandrocho 2011 ↓, s. 44, 46, 47.
  5. Dz. Rozk. Wojsk. ↓, Nr 4 z 1919 roku, poz. 198.
  6. Dz. Rozk. Wojsk. ↓, Nr 19 z 1919 roku, poz. 626.
  7. Dz. Rozk. Wojsk. ↓, Nr 83 z 1919 roku, poz. 2941.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1920 roku, s. 15-16.
  9. Dz. Rozk. Wojsk. ↓, Nr 4 z 1919 roku, poz. 195-196.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1920 roku, s. 16.
  11. a b Dz. Rozk. Wojsk. ↓, Nr 83 z 1919 roku, poz. 2931.
  12. a b c d e f Dz. Rozk. Wojsk. ↓, Nr 91 z 1919 roku, poz. 3387.
  13. Dz. Rozk. Wojsk. ↓, Nr 95 z 1919 roku, poz. 3734.
  14. Dz. Rozk. Wojsk. ↓, Nr 87 z 1919 roku, poz. 3040.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]