Powstań Francjo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Powstań Francjo
Skrót DLF
Lider Nicolas Dupont-Aignan
Data założenia 23 listopada 2008
Ideologia polityczna eurosceptycyzm, gaullizm, narodowy konserwatyzm
Młodzieżówka Debout les Jeunes
Barwy fioletowa
Strona internetowa

Powstań Francjo (fr. Debout la France, DLF) – francuska eurosceptyczna, gaullistowska i narodowo-konserwatywna partia polityczna. Do 2014 funkcjonowała pod nazwą Powstań Republiko (fr. Debout la République, DLR).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie powstało w 1999 jako frakcja w ramach gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki. Przystąpiło do niego m.in. 11 posłów do Zgromadzenia Narodowego, dla których kluczowym postulatem była suwerenność Francji[1]. Ugrupowanie krótko współpracowało z frakcją suwerenistyczną ze Zgromadzenia na rzecz Francji. W 2002 wsparło Unię na rzecz Ruchu Ludowego. Z listy UMP uzyskało w tym samym roku 5 mandatów poselskich.

Lider DLR, Nicolas Dupont-Aignan, dwukrotnie bez powodzenia kandydował na stanowisko przewodniczącego ludowców. W 2007 ugrupowanie to zdecydowało się na samodzielną działalność polityczną, gdy Nicolas Dupont-Aignan zadeklarował swój start w wyborach prezydenckich. Większość posłów pozostała jednak w UMP, a przewodniczący DLR nie zebrał wymaganej liczby podpisów pod swoją kandydaturę. Do Zgromadzenia Narodowego w tym samym roku weszło dwóch przedstawicieli konserwatystów, w tym jeden z ramienia UMP. Nicolas Dupont-Aignan kandydował w 2012 na urząd prezydenta. W tym samym roku obaj przedstawiciele partii (jej lider i ponownie wystawiony przez ludowców François-Xavier Villain) uzyskali poselską reelekcję.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 partia uzyskała 3,8% głosów i nie przekroczyła progu wyborczego. W tym samym roku ugrupowanie dokonało zmiany swojej nazwy[2]. W 2017 przewodniczący partii ponownie bez powodzenia ubiegał się o prezydenturę Francji[3], utrzymał natomiast mandat poselski jako jedyny przedstawiciel partii[4].

W 2018 eurodeputowany Bernard Monot wystąpił z Frontu Narodowego i przeszedł do DLF, stając się jedynym przedstawicielem partii w Parlamencie Europejskim[5]. W lutym 2019 partia zadeklarowała zamiar dołączenia do frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. René Rémond: Francuska prawica dzisiaj. Warszawa: Iskry, 2008, s. 277. ISBN 978-83-244-0080-5.
  2. Dupont-Aignan rebaptise son parti «Debout la France» (fr.). leparisien.fr, 12 października 2014. [dostęp 2015-08-15].
  3. Election présidentielle 2017: Résultats au 1er tour (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2017-04-26].
  4. Elections législatives 2017: Résultats 2d tour (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2017-06-18].
  5. L'eurodéputé et économiste du FN Bernard Monot rejoint Debout la France (fr.). lepoint.fr, 31 maja 2018. [dostęp 2019-03-01].
  6. Debout la France and Forum for Democracy commit to joining the ECR Group (ang.). ecrgroup.eu, 28 lutego 2019. [dostęp 2019-03-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]