Powstanie maoistowskie w Indiach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Powstanie maoistowskie w Indiach
Ilustracja
Maksymalny zasięg rewolucji
Czas od 1967
Miejsce Ćhattisgarh, Jharkhand, Orisa, Bihar, Madhya Pradesh, Maharasztra
Terytorium Indie 
Wynik trwa
Strony konfliktu
Naksalici siły rządowe
Siły
10–20 tysięcy partyzantów
+ 100 tysięcy zwolenników
80 tysięcy policjantów
brak współrzędnych

Powstanie maoistowskie w Indiach – rebelia maoistów indyjskich zwanych naksalitami bądź naksalami. Powstanie trwa od 1967 roku[1][2][3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczęło się w 1967 roku w niewielkiej miejscowości Naksalbari, od której wywodzi się kreślenie „naksalici“[2][3]. Rebelia rozprzestrzeniła się na okoliczne wioski. Zbuntowani chłopi zamordowali miejscową elitę tworząc w jej miejsce komitety ludowe[4][2]. Na czele powstania stanął działacz maoistowski Charu Mazumdar[3]. Ruch rozprzestrzenił się na cały Bengal Zachodni. W następstwie za naksalitami poszli maoiści, a także przedstawiciele niemaoistowskiego komunizmu z innych obszarów kraju. Antyrządowe rozruchy wybuchały w Indiach z różną częstotliwością i efektami[4]. W 1970 roku naksalici powołali ugrupowanie o nazwie Komunistyczna Partia Indii (Marksistowsko-Leninowska). Sekretarzem generalnym partii został Charu Muzumdar[3]. W tym samym roku wybuchły zamieszki maoistów w Kalkucie. Chaos w mieście trwał kilka miesięcy. Zamieszki zostały opanowane przez policje a kalkuccy maoiści zdziesiątkowani[3]. Charu Mazumdar wkrótce potem został ujęty przez policję i osadzony w areszcie, w którym zginął w 1972 roku[3].

Po śmierci Muzumdara ruch naksalitów uległ podziałowi. Powstały nowe organizacje maoistów, wśród których znalazły się ugrupowania takie jak Centralny Zespół Komunistycznej Partii Indii (Marksistowsko-Leninowskiej), Zjednoczona Organizacja KPI (M-L), Maoistowskie Centrum Komunistyczne, Zjednoczony Komitet Komunistycznych Rewolucjonistów Indii (M-L) czy Organizacyjny Komitet Komunistycznych Rewolucjonistów[3]. Zmianie uległa taktyka naksalitów. Zamiast otwartej walki postawili oni na wojnę prowadzoną metodami partyzanckimi[4].

Rebelia odżyła po 1980 roku[3]. W 2010 roku istniało 17 różnych organizacji zbrojnych maoistów. W wyniku działalności naksalitów rocznie ginie około 500-600 osób[3]. Naksalici nierzadko stosują metody uznawane za terrorystyczne[4][2].

W 2009 roku przeprowadzona została Operacja Lalgarh. Była to operacja wojskowa przeciwko naksalitom z PCAPA (Ludowy Ruch Przeciwko Okrucieństwu Policji) w Bengalu Zachodnim[5].

Lokalizacja rebelii[edytuj | edytuj kod]

Rebelianci działają na obszarze wschodnich i środkowych Indii. Obecni są w 182 dystryktach kraju. Ich działalność dotyczy głównie stanów Ćhattisgarh, Jharkhand, Orisa[6], Bihar, Madhya Pradesh, Maharasztra i Bengal Zachodni[2][7]. W niektórych regionach partyzantom prawie udało się zastąpić lokalną administrację[7].

Wsparcie zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

W 2011 roku Indie oskarżyły Chiny o udzielanie schronienia przywódcom rebelii[1] oraz Pakistan o finansowanie działalności maoistów[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Cicha wojna w sercu Indii. Maoiści walczą już prawie 50 lat (pol.). wiadomosci.wp.pl.
  2. a b c d e Naxalite (ang.). britannica.com.
  3. a b c d e f g h i Indie: Czerwona ośmiornica (pol.). wyborcza.pl.
  4. a b c d Rokicka: Widmo komunizmu nie odleciało w siną dal (pol.). magazynkontakt.pl.
  5. Lalgarh ops launched, then stalled (ang.). indiatoday.intoday.in.
  6. Indie/ Policja walczy z maoistowskimi rebeliantami (pol.). psz.pl.
  7. a b Indie przegrywają walkę z maoistami (pol.). psz.pl.