Prawo Liebermeistera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo Liebermeistera – zasada w diagnostyce lekarskiej, opisana przez Karla von Liebermeistera[1], według której w chorobach przebiegających z gorączką, wzrostowi temperatury ciała o każdy 1 °C powyżej 37 °C towarzyszy przyspieszenie częstości skurczów serca o 8 do 12 na minutę.

Wyjątki[edytuj | edytuj kod]

Odstępstwo od prawa Liebermeistera nazywane objawem Fageta występuje w żółtej gorączce, tularemii, brucelozie, legionellozie, gorączce kleszczowej Kolorado i zakażeniach Mycoplasma pneumoniae. Polega ono na tym, że mimo wzrostu temperatury ciała dochodzi do zwolnienia czynności serca[2][3].

Wyjątek stanowi także gorączka w durze brzusznym oraz ostrym zapaleniu opon mózgowych. W przypadku tych chorób przyspieszenie częstości skurczów serca jest mniejsze niż to wynika z prawa Liebermeistera. Zjawisko to opisuje się jako względne przyspieszenie czynności serca (łac. tachycardia relativa).

W niektórych chorobach mózgu (np. ropniach) również stwierdza się zjawisko zbyt rzadkiego tętna w stosunku do temperatury ciała. Podobna sytuacja może wystąpić, gdy w przebiegu toczącej się choroby dochodzi do ośrodkowego podrażnienia nerwu błędnego lub uszkodzenia mięśnia sercowego.

Gruźlica płuc i sepsa z kolei charakteryzują się tym, że w ich przebiegu, podczas gorączki, może dojść do przyspieszenia częstości skurczów serca większego niż to wynika z prawa Liebermeistera.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Eugeniusz Orłowski: Zarys ogólnej diagnostyki lekarskiej : podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1994, s. 182. ISBN 83-200-1836-6.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.