Procyń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Procyń
wieś
Ilustracja
Dwór Schneidera
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Powiat mogileński
Gmina Mogilno
Liczba ludności (III 2011) 366[1]
Strefa numeracyjna 52
Kod pocztowy 88-330[2]
Tablice rejestracyjne CMG
SIMC 0091712
Położenie na mapie gminy Mogilno
Mapa lokalizacyjna gminy Mogilno
Procyń
Procyń
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Procyń
Procyń
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Procyń
Procyń
Położenie na mapie powiatu mogileńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu mogileńskiego
Procyń
Procyń
Ziemia52°33′31″N 18°01′57″E/52,558611 18,032500

Procyńwieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Procyń[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0996838 Gać część wsi

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 366 mieszkańców[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1271 r., należała ona wówczas do kościoła kruszwickiego, któremu została podarowana przez komesa Lanchomira. W 1285 r. w czasach króla Przemysł II, biskup Jakub Świnka przekazał te dobra klasztorowi w Trzemesznie. W 1367 r. była to już własność Grzymisława, a w 1489 r. rodziny Proczyńskich.

Następnie w zapiskach majątek pojawia się dopiero na przełomie XIX i XX w., gdy stanowi dominium procyńskie wraz z majątkiem Nowawieś, o pow. 881 ha ziemi, wraz z gorzelnią parową, młynem wodnym oraz cegielnią. W połowie XIX w. wybudowano tu obecny dwór. W końcu XIX w. należał on do Ignacego Kosowskiego, a następnie do rodziny Malczewskich. W 1902 r. właścicielem był Niemiec Schneider, który przebudował dwór w 1905 r. W 1935 r. powstała tu niemiecka szkoła.

Po II wojnie światowej i przejęciu majątku przez Skarb Państwa Polskiego utworzono tu szkołę podstawową, która istniała do niedawna. W latach 50. XX w. dwór był ponownie przebudowany[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. Piotr i Marcin Libicy: DWORY I PAŁACE WIEJSKIE W WIELKOPOLSCE. Poznań: REBIS, 2005, s. 512.