Prokofij Romanienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prokofij Romanienko
Прокофий Романенко
ilustracja
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1897
Romanienki, gubernia połtawska
Data i miejsce śmierci 10 marca 1949
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1918, 1918-1949
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 3 Armii Pancernej, dowódca 5 Armii Pancernej, dowódca 2 Armii Pancernej, dowódca 48 Armii, dowódca wojsk Wschodniosyberyjskiego Okręgu Wojskowego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna domowa w Rosji, wojna polsko-bolszewicka, hiszpańska wojna domowa, wojna zimowa, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej Medal „Za Obronę Stalingradu” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Krzyż św. Jerzego I stopnia (Imperium Rosyjskie) Krzyż św. Jerzego II stopnia (Imperium Rosyjskie) Krzyż św. Jerzego III stopnia (Imperium Rosyjskie) Krzyż św. Jerzego IV stopnia (Imperium Rosyjskie)

Prokofij Łogwinowicz Romanienko (ros. Прокофий Логвинович Романенко, ur. 25 lutego 1897 w chutorze Romanienki w guberni połtawskiej, zm. 10 marca 1949 w Moskwie) był radzieckim generałem pułkownikiem.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. W 1914 ochotniczo wstąpił do rosyjskiej armii, służył w 14 Orenburskim Pułku Kozackim, brał udział w I wojnie światowej na Froncie Południowo-Zachodnim. W 1917 ukończył 5 Kijowską Szkołę Chorążych, był młodszym oficerem w 155 zapasowym pułku piechoty. W styczniu 1918 został wybrany członkiem gminnego komitetu wykonawczego, a w marcu 1918 gminnym komisarzem wojskowym w guberni stawropolskiej. W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie domowej, w czerwcu 1918 zorganizował oddział czerwonej partyzantki w Stawropolu, który w sierpniu 1918 stał się 4 pułkiem stawropolskim, później przemianowanym na 12 pułk stawropolski. Służył w 6 Dywizji Kawalerii 1 Armii Konnej, w czerwcu 1919 został dowódcą szwadronu, wkrótce potem pomocnikiem dowódcy, a w czerwcu 1920 dowódcą 33 pułku kawalerii 6 Dywizji Kawalerii. Brał udział w walce z białymi Kozakami, wojskami Denikina na Froncie Północno-Kaukaskim, Carycyńskim i Południowym, a od maja do sierpnia 1920 na Froncie Południowo-Zachodnim w wojnie z Polską, następnie jesienią 1920 na Krymie w walkach z wojskami Wrangla. W walkach był 9 razy ranny i dwukrotnie kontuzjowany.

Od maja 1921 dowodził 83 pułkiem kawalerii 14 Dywizji Kawalerii 1 Armii Konnej Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, we wrześniu 1924 został dowódcą 59 pułku kawalerii, a w sierpniu 1925 komisarzem tego pułku, w 1925 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej w Wyższej Szkole Kawalerii w Leningradzie. Jesienią 1926 dowodził samodzielnym szwadronem, od października 1926 do października 1928 59 pułkiem kawalerii 10 Majkopskiej Dywizji Kawalerii, od grudnia 1928 do lutego 1930 był dowódcą, a od lutego 1930 do maja 1933 komisarzem 10 pułku kawalerii w składzie 2 Dywizji Czerwonego Kozactwa. W maju 1933 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został pomocnikiem szefa Wydziału 3 Zarządu Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej, a w styczniu 1935 szefem sztabu 13 Brygady Zmechanizowanej Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, 29 listopada 1935 otrzymał stopień pułkownika (w związku z wprowadzeniem w Armii Czerwonej stopni wojskowych). W kwietniu 1937 został dowódcą i komisarzem 11 Brygady Zmechanizowanej Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, w 1937 jako doradca wojskowy brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii, 19 lutego 1938 awansował na komdiwa i został dowódcą 7 Korpusu Zmechanizowanego (późniejszego 7 Korpusu Pancernego) w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, na tym stanowisku 1939-1940 uczestniczył w wojnie z Finlandią. Wiosną 1940 był dowódcą 34 Korpusu Piechoty Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała porucznika, od czerwca 1940 do 14 stycznia 1941 dowodził 1 Korpusem Zmechanizowanym w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, a od 14 stycznia 1941 do 15 maja 1942 17 Armią w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym.

Od 1942 brał udział w wojnie z Niemcami, walczył na Froncie Zachodnim, od 25 maja do 24 września 1942 dowodził 3 Armią Pancerną, od września do października 1942 był zastępcą dowódcy Frontu Briańskiego, a od 1 listopada do 27 grudnia 1942 dowódcą 5 Armii Pancernej na Froncie Południowo-Zachodnim. Walczył w bitwie pod Stalingradem. Od 15 stycznia do 13 lutego 1943 dowodził 2 Armią Pancerną, brał udział w operacji rżewsko-syczewskiej, w lutym 1943 objął dowództwo 48 Armii (do 15 grudnia 1944), na czele której walczył w bitwie pod Kurskiem i wyzwalaniu Lewobrzeżnej Ukrainy. 15 lipca 1944 został awansowany na generała pułkownika. Walcząc na 1 Froncie Białoruskim brał udział w operacji homelsko-rzeczyckiej i bobrujskiej, wyzwalaniu Homla, Żłobina, Bobrujska, Słonimia i innych miast. W lipcu 1945 został dowódcą wojsk Wschodniosyberyjskiego Okręgu Wojskowego, od lutego 1947 studiował w Wyższej Akademii Wojskowej. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 2 kadencji. Zmarł po ciężkiej chorobie. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I mongolski order.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]