Przemysław Dymarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przemysław Dymarski
Data i miejsce urodzenia 24 kwietnia 1951
Wrocław
doktor habilitowany nauk technicznych
Specjalność: cyfrowe przetwarzanie sygnałów w telekomunikacji
Alma Mater Politechnika Wrocławska
Doktorat 1983 – elektrotechnika
Wydział Elektroniki Politechniki Wrocławskiej
Habilitacja 2004 – telekomunikacja
Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej
profesor nadzwyczajny
uczelnia Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej
Okres zatrudn. od 2010
Odznaczenia
Medal Złoty za Długoletnią Służbę

Przemysław Grzegorz Dymarski (ur. 24 kwietnia 1951 we Wrocławiu[1]) – polski inżynier, doktor habilitowany nauk technicznych, specjalizujący się w cyfrowym przetwarzaniu sygnałów w telekomunikacji. Profesor nadzwyczajny Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent XII Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego we Wrocławiu. W 1974 ukończył automatykę na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej i zatrudnił się wówczas na tymże wydziale, a od 1976 na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej, na stanowisku asystenta. Doktoryzował się w 1983 na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej na podstawie pracy przygotowanej pod kierunkiem Mieczysława Grobelnego[1], natomiast habilitację z telekomunikacji uzyskał na przełomie 2003[1] i 2004[2] na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej, pisząc rozprawę pt. Predykcyjne i wektorowe metody kompresji sygnału mowy[1].

Na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych w Zakładzie Systemów Teletransmisyjnych Instytutu Telekomunikacji pracuje od 1976, w tym od 1984 jako adiunkt, a od 2010 jako profesor nadzwyczajny. W 1986 odbył staż naukowy na École Nationale Supérieure des Télécommunications w Paryżu (dziś Télécom ParisTech). Został członkiem Komitetu Technicznego ds. Multimediów Polskiego Komitetu Normalizacyjnego[1].

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych latach swojej aktywności brał udział w badaniach dotyczących projektowania i analizy nieliniowych dynamicznych układów elektronicznych. Następnie uczestniczył w pracach nad technikami kompresji sygnałów mowy przy pomocy technik wokoderowych. Od czasu odbycia stażu na École Nationale Supérieure des Télécommunications utrzymał wieloletnią współpracę z profesorem Nicolasem Moreau na tejże uczelni. Kontynuował badania związane z kodowaniem mowy, wykorzystując metodę CELP, a następnie kwantyzację wektorową. Ponadto, w ramach tej samej współpracy, zajmował się kompresją mowy poprzez modelowanie i znakowanie sygnałów. Skupiał się też na zagadnieniach rozpoznawania i syntezy mowy, jak również badaniu jakości sygnałów stosowanych w telekomunikacji[1].

Przemysław Dymarski stworzył i współtworzył ponad 100 publikacji, w tym kilka książkowych[3]. Publikował prace w czasopismach, takich jak „IIEEE Transactions on audio, speech, and language processing" czy „Journal of Telecommunications and Information Technology”[4]. Wykładał szereg przedmiotów na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej[1].

W 2014 został odznaczony Złotym Medalem za Długoletnią Służbę[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Przemysław Grzegorz Dymarski. [dostęp 2020-02-19].
  2. a b Dr hab. inż. Przemysław Grzegorz Dymarski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-02-19].
  3. a b Dymarski Przemysław Grzegorz. [dostęp 2020-02-19].
  4. Przemysław Dymarski (publikacje i cytowania). scholar.google.pl. [dostęp 2020-02-19].