Przemysław Warmiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przemysław Warmiński
Narodowość  Polska
Urodzony 14 marca 1908 w Bydgoszczy
Zmarł 26 września 1939 w Warszawie

Przemysław Maria Longinus Warmiński (ur. 14 marca 1908 w Bydgoszczy, zm. 26 września 1939 w Warszawie) – polski tenisista i hokeista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Emila Józefa (1881-1909), lekarza i polskiego działacza narodowego w Bydgoszczy, oraz Haliny z Mayów (1883-1973). Ukończył studia prawnicze. Był wieloletnim zawodnikiem AZS Poznań, zdobył dwa tytuły mistrza Polski (1932 w deblu z Ignacym Tłoczyńskim, 1930 w mikście z Jadwigą Jędrzejowską). Był wicemistrzem Polski w grze pojedynczej w 1929 oraz w deblu w 1929 i 1930. Wystąpił czterokrotnie w meczach Pucharu Davisa (w latach 1928-1932), ale wszystkie pojedynki przegrał (dwa single z Duńczykami i dwukrotnie debel z Brytyjczykami, partnerując Ignacemu Tłoczyńskiemu i Józefowi Hebdzie). Również w barwach AZS Poznań uczestniczył w ligowych rozgrywkach hokejowych, zdobywając mistrzostwo Polski w 1934. W 1938 objął funkcję trenera reprezentacji narodowej w hokeju.

W okresie międzywojennym był działaczem Korporacji Akademickiej Baltia i organizacji narodowych – Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska oraz Obozu Narodowo-Radykalnego[1].

Po zakończeniu kariery sportowej został cenionym dziennikarzem[2]. Pisał, między innymi, teksty o zdobyczach politycznych Niemiec i o sytuacji w Niemczech - a wszystko to w latach 1938-1939[3]. Pomimo działania w ONR ostrzegał głośno przed niebezpieczeństwem grożącym ze strony Niemiec hitlerowskich, co było, jak na ten okres, nietypowe[4].

Zmobilizowany we wrześniu 1939 jako podporucznik, zginął w obronie Warszawy. Został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ksawery Pruszyński, Przemysław Warmiński, „Wiadomości Polskie”, I (32-33), Londyn , 27 października 1940, s. 5, Cytat: [...] wziął Warmiński czynny udział w ruchu politycznym kraju, wstępując w szeregi Obozu Narodowo-Radykalnego. [...] umiał w swej działalności ustrzec się od wszystkiego, co ludzi takich jak my, żądających utopijnie, po zachodnioeuropejsku, pewnej kultury w polityce. mogłoby razić. Jak na ONR nie było to mało..
  2. Ksawery Pruszyński, Przemysław Warmiński, „Wiadomości Polskie”, I (32-33), Londyn , 27 października 1940, s. 5, Cytat: Do redakcji [...] przyszedł z boiska sportowego, a nie z atmosfery zebrań bratniackich. Wniósł tu sportową szczerość, fair play w dyskusji, jasność obserwacji, czujność odruchów, celowość reakcji. Było to dziennikarstwo oparte na solidnej informacji dalekie od złej woli, stronniczości, insynuacji, napastliwości..
  3. Ksawery Pruszyński, Przemysław Warmiński, „Wiadomości Polskie”, I (32-33), Londyn , 27 października 1940, s. 5, Cytat: Zaczęło się to w maju 1938. Wyjechał wówczas do Czechosłowacji, gzie zaczynało już być gorąco. [...] Nikt nie dostrzegł chyba całej grozy czechosłowackiego dramatu jak właśnie Warmiński, [...] nikt go tak nie umieścił logicznie w ramach hitlerowskiego snu o wielkiej Rzeszy [jak Warmiński]. Z Pragi przeszedł Warmiński do Berlina. Był tam rok. Po kilku już tygodniach [...] zorientował się w prawdziwym stanie rzeczy. [...] W oczach ich [władz II RP] Warmiński był dywersantem, panikarzem, defetystą, warchołem.
  4. Ksawery Pruszyński, Przemysław Warmiński, „Wiadomości Polskie”, I (32-33), Londyn , 27 października 1940, s. 5, Cytat: [...] w porę dostrzegł cały ogrom i grozę niebezpieczeństwa niemieckiego. Czynił to zaś w chwili, w której w Polsce najmniej o tym mówiono, i w środowisku, które właśnie wtedy szereg innych spraw i innych niebezpieczeństw wysuwało na plan najpierwszy. [...] zapiszą mu to kiedyś za najwyższą zasługę, że w latach 1938-1939 szwargot żydowskich kramików nie zagłuszył - w jego przynajmniej uszach - zbliżającego się łoskotu niemieckich czołgów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała encyklopedia sportu (przewodniczący Komitetu Redakcyjnego Kajetan Hądzelek), tom II: L-Ż, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1987, s. 595
  • Janusz Kutta, Emil Józef Warmiński, w: Bydgoski słownik biograficzny, tom I (pod redakcją Janusza Kutty), Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne, Bydgoszcz 1994, s. 112 (informacje w życiorysie ojca)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]