Przemysław Wiatrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przemysław Wiatrowski
Zawód, zajęcie językoznawca, polonista
Narodowość polska

Przemysław Wiatrowskipolski językoznawca, polonista[1]. Do jego zainteresowań naukowych należą: stylistyka językoznawcza, pragmatyka językowa, socjolingwistyka, krytyczna analiza dyskursu, onomastyka[2].

Pracę magisterską poświęcił analizie języka „Przewodnika Katolickiego[1]. Doktoryzował się w 2009 r. na podstawie pracy poruszającej emocjonalność w tymże tygodniku[3]. Na kanwie doktoratu ogłosił książkę pt. Morfologiczne i leksykalne wykładniki negatywnych emocji w „Przewodniku Katolickim” z lat 1895–2005 (2010), za którą otrzymał z rąk Rektora UAM indywidualną nagrodę III stopnia[1]. Posiada stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych[3]. Obecnie (2020) piastuje stanowisko profesora na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu[3].

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Morfologiczne i leksykalne wykładniki negatywnych emocji w „Przewodniku Katolickim” z lat 1895–2005 (2010)
  • „Wilk w owczej skórze”, czyli „serigala berbulu domba”. Uwagi o genezie wybranych polskich i indonezyjskich jednostek frazeologicznych. (2016)
  • Związki frazeologiczne identyczne oraz podobne formalnie w językach indonezyjskim i polskim (2018)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Adam Suwart, Przewodnik po języku, Przewodnik Katolicki [zarchiwizowane z adresu 2020-04-22].
  2. Kadra, Collegium Polonicum [zarchiwizowane z adresu 2020-04-22].
  3. a b c Dr hab. Przemysław Wiatrowski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-04-23].