Przemysław Wiszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przemysław Wiszewski
Kraj działania Polska
Data urodzenia 12 sierpnia 1974
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia Kościoła, historia średniowieczna, historia nowożytna
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Doktorat 2000 – historia
Uniwersytet Wrocławski
Habilitacja 2009 – historia
Uniwersytet Wrocławski
Profesura 2015
nauczyciel akademicki
profesor nadzwyczajny
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski

Przemysław Piotr Wiszewski (ur. 12 sierpnia 1974[1]) – polski historyk, specjalizujący się w historii średniowiecza, historii Kościoła, historiografii, ikonografii oraz historii nowożytnej; nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Wrocławskim[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi ze Szprotawy, gdzie ukończył w 1993 roku miejscowe Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego[3]. Bezpośrednio po zdaniu egzaminu maturalnego podjął studia dzienne na kierunku historia na Uniwersytecie Wrocławskim, ukończone w 1998 roku uzyskaniem tytułu zawodowego magistra[4]. W tym samym roku podjął studia doktoranckie w Instytucie Historycznym swojej macierzystej uczelni. Stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii uzyskał w 2000 roku na podstawie pracy pt. Dzieje opactwa benedyktynek w Legnicy (1348-1810), napisanej pod kierunkiem prof. Marka Derwicha[5]. W tym samym roku został także zatrudniony na stanowisku adiunkta w Zakładzie Nauk Pomocniczych Historii i Archiwistyki Instytutu Historycznego UWr[6]. W 2009 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii O specjalności: historia średniowiecza, historia nowożytna, nauki pomocnicze historii, na podstawie pracy nt.: Domus Bolezlai. W poszukiwaniu tradycji dynastycznej Piastów (do około 1138 r.)[7]. Niedługo potem otrzymał awans na stanowisko profesora nadzwyczajnego. 11 czerwca 2015 roku prezydent Polski Bronisław Komorowski nadał mu tytuł profesora nauk humanistycznych[2].

Poza działalnością naukowo-dydaktyczną pełnił także wiele funkcji kierowniczych na uczelni. Od 2008 do 2012 był zastępcą dyrektora ds. nauki i współpracy z zagranicą Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego[8]. W latach 2012–2016 zajmował stanowisko prodziekana ds. nauki i współpracy z zagranicą[9], a w 2016 roku został wybrany dziekanem Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego[10]. Ponadto jest członkiem zarządu International Centre for Archival Research[6].

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania naukowe Przemysława Wiszewskiego koncentrują się wokół tożsamości grup społecznych i form komunikacji między członkami tych grup, ze szczególnym uwzględnieniem wartości jako czynnika definiującego i spajającego grupy[2]. Od wielu lat prowadzi badania nad dziejami regionalnymi oraz wspólnot lokalnych na Śląsku. Koordynuje prace w ramach polskiego zespołu projektu „Cuius Regio. An analysis of the cohesive and disruptive forces determining the attachment and commitment of (groups of) persons to and the cohesion within regions” w ramach europejskiego projektu o nazwie „European Science Foundation”. Jest kierownikiem projektów „Śląsk ojczysty. Dzieje wspólnot lokalnych w kontekście tożsamości regionalnej, państwowej i narodowej (XII-XXI w.). Cz. 1", a także „Mechanizmy budowania spójności w społecznościach wieloetnicznych, X-XXI w.”[6]. Do tej pory wypromował sześciu doktorów[2]. Jak dotychczas opublikował ogólnie ponad 150 publikacji, w tym 9 monografii, 16 prac pod redakcją, 15 artykułów w czasopismach naukowych i 86 rozdziałów w monografiach zbiorowych. Stale publikuje prace popularnonaukowe (w tym książki), recenzje i omówienia, bierze udział w konferencjach krajowych i zagranicznych[6].

Do jego najważniejszych publikacji należą[11]:

  • Zakony z terenów dawnego księstwa świdnicko-jaworskiego: życie klasztorne od XIII do pierwszej ćwierci XVI w., Świdnica-Jawor 2001.
  • Origines mundi, gentium et civitatum, Wrocław 2001, Współautor: Stanisław Rosik.
  • Poczet królów i książąt, Wyd. Dolnośląskie, Wrocław 2002. Współautor: Stanisław Rosik.
  • Opactwo benedyktynek w Legnicy (1348/1349-1810): struktura, funkcjonowanie, miejsce w społeczeństwie, Wyd. Historyczne, Wrocław-Poznań 2003.
  • Oleśnica: od czasów najdawniejszych po współczesność, wyd. Atut, Wrocław 2006. Współautor: Wojciech Mrozowicz.
  • Bystrzyca Kłodzka. Zarys rozwoju miasta na przestrzeni dziejów, wyd. DTSK Silesia, Urząd Miasta i Gminy w Bystrzycy Kłodzkiej, Wrocław-Bystrzyca Kłodzka 2007. Współautor: Stanisław Rosik i Małgorzata Ruchniewicz.
  • Domus Bolezlai. W poszukiwaniu tradycji dynastycznej Piastów (do około 1138 roku), Wrocław 2008.
  • Wielkie zmiany wiejskiego świata: monografia historyczna gminy Kobierzyce, Wrocław 1995.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane uzyskane na podstawie oświadczenia majątkowego na Uniwersytecie Wrocławskim.
  2. a b c d Profil w bazie „Ludzie Nauki” [stan na 4.08.2015].
  3. Lista absolwentów LO im. Bolesława Chrobrego w Szprotawie z roku 1993, dostępna w archiwum szkolnym.
  4. Lista absolwentów IH UWr z rocznika 1998 roku.
  5. Dane dotyczące doktoratu w bazie „Ludzie Nauki” [dostęp 2015-08-04].
  6. a b c d „Nominacje profesorskie – jedenastu nowych profesów tytularnych”, informacja na stronie Uniwersytetu Wrocławskiego [dostęp 2015-08-04].
  7. Dane dotyczące habilitacji w bazie „Ludzie Nauki” [dostęp 2015-08-04].
  8. Dyrekcja Instytutu Historycznego UWr na stronie internetowej instytutu [on-line] [dostęp 2012-06-12].
  9. Władze WNHiP UWr kadencji 2012-2016[on-line] [dostęp 2012-09-25].
  10. Uchwała Nr 31/2016 Uczelnianej Komisji Wyborczej z dnia 14 kwietnia 2016 r. [on-line] [dostęp 2016-04-16].
  11. Dane uzyskane z Bibliotece Uniwersytetu Wrocławskiego, stan na sierpień 2015 roku.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


poprzednik:
Elżbieta Kościk
Dziekan Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych UWr
następca: