Psałterz trzebnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Psałterz trzebnicki – jeden z najcenniejszych zabytków iluminatorstwa śląskiego z XIII wieku. Jest kodeksem pergaminowym i składa się z 158 kart formatu 30,5 na 21,5 cm. Tekst łaciński pisany jest w jednej kolumnie. Psałterz zawiera: kalendarz, psalmy według Wulgaty oraz serię różnorodnych modlitw[1].

Jego dekorację stanowi 18 całostronicowych miniatur figuralnych i 10 ozdobnych inicjałów plecionkowych umieszczonych w incipitach psalmów. Całość utrzymana jest w stylu romańskim z widocznymi wpływami szkoły sasko-turyngskiej.

Psałterz powstał najprawdopodobniej około 1200 roku w Lubiążu i używany był do modłów nocnych w klasztorze Cysterek w Trzebnicy, zaś po kasacie klasztoru w roku 1810 znalazł się w Bibliotece Uniwersyteckiej we Wrocławiu, gdzie jest przechowywany do dnia dzisiejszego (sygnatura IF 440)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dariusz Tabor, Iluminacje cysterskich kodeksów śląskich XIII wieku, Kraków: „Księgarnia Akademicka”, 2004, s. 27-28, ISBN 83-7188-660-8, OCLC 830621874.
  2. Encyklopedia wiedzy o książce, Wrocław 1971. szp. 2032-2033.